Εκλογές

Ούτε το άρωμά τους δεν πήραμε. Τσάμπα η διαδικασία δηλαδή και τα έξοδα που θα μας φορτώσουν. Πού άλλοτε που και μόνο το άκουσμα της λέξης ήταν ικανό να ηλεκτρίσει, να ξεσηκώσει θύελλες, να γιγαντώσει μίση και πάθη και να φανατίσει τα πλήθη που, αλλόφρονα, με πλαστικά σημαιάκια στα χέρια και την ψυχή γεμάτη θυμό, ξεχύνονταν στους δρόμους και γέμιζαν ασφυκτικά τεράστιες πλατείες για ν’ ακούσουν τον αρχηγό της παράταξής τους και, κατά τη γνώμη τους, σωτήρα.

Τραγούδια επαναστατικά-ανατρεπτικά από τη μια, πατριωτικά από την άλλη, μην πάμε πίσω, κι ο χορός καλά κρατούσε. Τίγκα τα εκλογικά κέντρα, ατέλειωτες φάλαγγες τα αυτοκίνητα, κορναρίσματα, κουστωδίες, ντουντούκες για τα συνθήματα κι ένας λαός που ζούσε στην παραζάλη, έμπλεος ιδεών και ενθουσιασμού που στην πράξη αποδεικνυόντουσαν κούφια λόγια, μεγάλα.

Με απορία μαθαίναμε τι γινόταν έξω σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Εκεί που κανείς δεν νοιαζόταν για τέτοιου είδους φιέστες και που νικητής πραγματικός και αδιαμφισβήτητος ήταν η αποχή. Ακούγαμε εμείς εδώ πως πήγαινε να ψηφίσει μόλις το 30-40% και κάτι παθαίναμε. Ούτε να το εξηγήσουμε μπορούσαμε ούτε ν’ αντιληφθούμε τον τρόπο σκέψης αυτών, των πολιτισμένων, που εμείς τους χαρακτηρίζαμε ξενέρωτους. Κάπως έτσι πρέπει να ήταν αφού δεν είχαν αίμα μέσα τους να βράζει, δεν είχαν ιδεολογίες ούτε ιδανικά. Ενώ εμείς εδώ είχαμε απ’ όλα. Και έξαψη που περίσσευε και καβγάδες και επεισόδια και συμπλοκές καμιά φορά για μια αφισοκόλληση. Μέχρι τον στρατό βάζαμε να φυλάει τις κάλπες. Αμέ; Τι νόμιζες; Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Και εγένετο παραμονές εκλογών, ευρωεκλογών έστω, να μην κινείται φύλλο. Κανείς, πλην των άμεσα ενδιαφερομένων, να μη νοιάζεται για το παραμικρό πέρα από την αγωνία με κουτσομπολίστικη διάθεση για τα ονόματα των επικεφαλής κι οι κομματικοί στρατοί να μη λένε ν’ αντιπαραταχθούν. Τι να φταίει, άραγε; Γίναμε κι εμείς Ευρωπαίοι ή μήπως καταλάβαμε την κοροϊδία έστω κι αργά;

Μαριέττα, άκου!

Η αλήθεια είναι πως οι ηγεσίες των κομμάτων έκαναν και κάνουν το παν για να μας ξεκουνήσουν από την πολυθρόνα και με λόγους πύρινους προσπαθούν να πολώσουν το κλίμα. Πρώτη η κυβέρνηση που έκλεισε άρον άρον τη Βουλή κι έδωσε το σύνθημα για γενική επίθεση. Με τον ίδιο τον Πρωθυπουργό να μπαίνει στη μάχη και να ορίζει τις θέσεις των επιτελών και των μαχητών του. Στη θέση του αρχιστράτηγου έβαλε τη Μαριέττα Γιαννάκου, εκ πρώτης όψεως συμπαθή, που κέρδισε την αγάπη του κόσμου με το προσωπικό της δράμα. Αλλά, δυστυχώς για τον ίδιο, η Μαριέττα είναι πια καμένο χαρτί.

Οι ίδιοι, οι άνθρωποι της παράταξης της, φρόντισαν να το κάψουν όταν μέσα στον ενθουσιασμό της νίκης μοίραζαν τα λάφυρα. Στην άτυχη Μαριέττα έλαχε το Παιδείας. Η αλήθεια είναι πως η πρόκληση ήταν μεγάλη. Πάντα ο χώρος αυτός ή αναδεικνύει ηγέτες ή καταστρέφει προσωπικότητες και πολλά υποσχόμενες πολιτικές καριέρες. Η Μαριέττα τυφλωμένη από τη μέθη της εξουσίας και με το Ναπολεόντειο του χαρακτήρα της, αν και πανέξυπνη, είδε το τυρί αλλά δεν αντιλήφθηκε τη φάκα που το είχε παγιδευμένο. Κι έτσι σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, αντηχούσαν στους πέριξ του Συντάγματος δρόμους μαθητικοφοιτητικές ιαχές του τύπου «Μαριέττα Γιαννάκου, τη φωνή μας άκου…» που, βέβαια, δεν την άκουσε. Πίστεψε τις διαβεβαιώσεις του Ρουσόπουλου πως την καλύπτει, τάχα μου, η κυβέρνηση και το ’παιξε σκληρή και αδιαπραγμάτευτη.

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Κάτι το βιβλίο της Ιστορίας με τον «συνωστισμό της Σμύρνης», κάτι η κυβέρνηση που δεν άντεχε στα δύσκολα, κάτι οι εσωκομματικές ισορροπίες και τα συναδελφικά μαχαιρώματα και νάσου την Μαριέττα παραιτημένη, έρημη και μόνη, σαν την καλαμιά στον κάμπο, που λένε. Στην κυριολεξία όμως. Και οι εκλογές που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν απλώς αυτό που όλοι, πλην της ιδίας, έβλεπαν. Ούτε βουλευτής δεν εξελέγη η πολύπαθη Μαριέττα. Το πήρε βαριά, είναι αλήθεια. Δεν ήταν και λίγο αυτό που της είχε συμβεί. Ακολούθησε χειμώνας βαρύς. Το όποιο έργο της άρχισε να ξηλώνεται, οι φίλοι την εγκατέλειψαν, το τηλέφωνο δεν χτυπούσε πια, μια μαυρίλα την τύλιξε, ε, δεν είναι και υπεράνθρωπος, ήρθε και πλάνταξε η γυναίκα.

Τον Χάρο τον ίδιο είδε με τα μάτια της. Ευτυχώς που την τελευταία στιγμή πάτησε φρένο, έδωσε μάχη γενναία και του ξέφυγε. Συγκίνησε πολλούς με τη γενναιότητά της αυτή κι από απόβλητη ξανάγινε η παράκλητη. Η από μηχανής θεός, αυτή που θα έσωζε την παράταξη και θα έδινε μια μάχη τόσο κρίσιμη που όμως εξακολουθεί να μη συγκινεί κανένα. Μόνο που το «Μαριέττα άκου» θα πρέπει να ηχεί στ’ αυτιά της ακόμη.

Εσύ ξέρεις την αλήθεια

Κι ενώ το κλίμα δεν λέει ν’ αλλάξει, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Πρωθυπουργού που κατηγορεί το ΠΑΣΟΚ για δήθεν καταστροφολογία και προσπάθεια μηδενισμού των πάντων και τον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ να θέτει το «αρχαϊκό» δίλημμα «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα», σκηνές φρίκης πάνε να ζωντανέψουν στην τηλεόραση. Τα πουλιά που μας πήραν το κατόπι κρώζοντας «πανικός, πανικός, καταστροφή…, θα χάσεις τη δουλειά σου, φόροι, φόροι, νέοι φόροι, καταστροφή…» για να μας απαλλάξει τελικά μια φωνή ιδιαίτερα πειστική και καθησυχαστική: «Ακούστε τώρα και την αλήθεια». Όπου αλήθεια, κατά τη φωνή, είναι πως η Ελλάδα έχει σχέδιο. Πως πρώτη από τις χώρες της ευρωζώνης πήρε μέτρα. Πως είναι από τις ελάχιστες χώρες με θετικό ρυθμό ανάπτυξης και χαμηλότερη ανεργία, πως, πως, πως…

Κι όμως, εσύ την ξέρεις την αλήθεια γιατί την ζεις καθημερινά. Γιατί η κατάντια της χώρας δεν είναι στη φαντασία του ΠΑΣΟΚ μόνο. Η αλήθεια είναι πως η ανάπτυξη είναι μηδενική, πως όλοι δείκτες βρίσκονται στο κόκκινο, πως η αγορά στενάζει, πως οι τράπεζες δεν δίνουν δάνεια, πως οι επιταγές μένουν ακάλυπτες, επιχειρήσεις κλείνουν και η ανεργία καλπάζει.

Η αλήθεια είναι πως ο μισθός σου έμεινε καθηλωμένος και σύνταξη θα πάρεις του Αγίου Ποτέ ανήμερα, αφού τα αποθεματικά των ταμείων έγιναν ομόλογα δομημένα, από αυτά που στη συνέχεια βάφτισαν τοξικά. Η αλήθεια είναι πως βιάζονται να ξεμπερδέψουν με τις ευρωεκλογές για να σου ρίξουν κατακέφαλα τα νέα μέτρα, μιας και τα παλιά δεν απέδωσαν -πώς ν’ αποδώσουν, εδώ που τα λέμε, με τέτοια ύφεση και τόση διαφθορά και κακοδιαχείριση- κι άδειασαν τα ταμεία. Αλλά εντελώς, λέμε. Και την ίδια ώρα το δημόσιο χρέος ξέφυγε από κάθε πρόβλεψη κι απειλεί να μας πνίξει. Αυτή είναι η μαύρη αλήθεια, δυστυχώς. Όσο για το πουλάκι, τον Χριστοφοράκο, ντε, της Siemens, αυτό πάει, πέταξε κατά Γερμανία μεριά και μας χαιρετά με αγάπη. Όσο για το σκάνδαλο, σίγουρα θα ακολουθήσει την πορεία του Γερμανού, των ομολόγων, των κουμπάρων, του Βατοπεδίου και δεν συμμαζεύεται.

Τώρα την αλήθεια εσύ την ξέρεις. Ωμή. Πραγματική. Η χώρα χτυπάει όρια, το ΚΚΕ θέλει κι αυτό τον Γερμανό του, στον Συνασπισμό τρώγονται μεταξύ τους κι η κυβέρνηση καραδοκεί. Το τέλος των ψευδαισθήσεων συμπίπτει με την ημέρα των ευρωεκλογών. Γι’ αυτό μην τους αφήσεις να σε ξεγελάσουν πάλι.

Απεργία πείνας

Κάποιοι σίγουρα πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη από τον Θεοδόση που στο, αποστεωμένο από την απεργία πείνας, πρόσωπό του απεικονίζεται ολοκάθαρα το κράτος της πλάκας που κάποιοι διαμόρφωσαν και που πεισματικά εξακολουθεί να υπάρχει, να μας κυβερνά και να μας δυναστεύει. Τον καθένα από μας. Τον ανώνυμο, τον απλό πολίτη που δυστυχώς έχει μετατραπεί σε αδύναμο υπήκοο. Το έγκλημα του Θεοδόση ποιο; Κάποιες μικροπαρανομίες στη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής του ηλικίας. Ποινή; Ο εξοβελισμός από το δικαίωμα στην εργασία και κατά συνέπεια από την ίδια τη ζωή.

Η ποινή; Θάνατος με λίγα λόγια. Επειδή κάποιοι τυπολάτρες οχυρώθηκαν (;) πίσω από νόμους, άρθρα και παραγράφους. Επειδή την ανθρωπιά και την επιείκεια, το μεγαλείο που πρέπει να διέπει ένα σύγχρονο κράτος, το αντικατέστησε για άλλη μια φορά το ψυχρό, το άψυχο γράμμα του Νόμου. Ο Θεοδόσης από τη μεριά του, νικητής, ξεπέρασε τα όποια του προβλήματα, δημιούργησε οικογένεια κι έπιασε δουλειά. Όχι κάποια σπουδαία σαν κι αυτές που αποφέρουν στον κάτοχό τους δόξα και χρήμα. Όχι. Στην υπηρεσία καθαριότητας του Δήμου προσλήφθηκε, πριν από 10 τόσα χρόνια, σαν συμβασιούχος. Κι όταν με βάσανα πολλά κι αγώνες ήρθε η ώρα της δικαίωσης με τη μορφή της μονιμοποίησης, κάποιοι του είπαν ΟΧΙ γιατί δεν είχε, λέει, καθαρό Ποινικό Μητρώο κι οι «κύριοι αρμόδιοι» αρνήθηκαν να του δώσουν χάρη. Λες και το βρώμικο Ποινικό Μητρώο τον εμπόδιζε να καθαρίζει τις βρωμιές μας τόσα χρόνια τώρα.

Αυτές τις μέρες ο Θεοδόσης δίνει τη δική του μεγάλη μάχη μπροστά από το Δημαρχείο Ρεθύμνης και είμαστε όλοι μαζί του. Συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα του, φωνάζουμε δυνατά ΝΤΡΟΠΗ στους κάθε λογής εξουσιαστές και απαιτούμε την άμεση ικανοποίηση του αιτήματός του μαζί με μια συγγνώμη που όμως δεν αρκεί. Σήμερα. Τώρα. Προτού καταρρεύσει εντελώς ο άνθρωπος κι έχουμε κι άλλα. Θεοδόση, Κουράγιο!

Tέλος καλό

Πάει κι αυτό! Μ’ αυτή τη φράση με υποδέχτηκαν στο γραφείο μου μόλις γύρισα, εκεί κατά τις τρεις το μεσημέρι τής Πέμπτης 30 Απριλίου. Από πού; Από τα δικαστήρια. Τι δουλειά είχα εκεί; Α, μπα, τίποτα το σοβαρό. Ένα μικρό διάλλειμα από τις καθημερινές μου ασχολίες έκανα, καθισμένος στο εδώλιο του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ρεθύμνης, παρέα με τον εκδότη της εφημερίδας «Κρητική Επιθεώρηση», κατηγορούμενοι επειδή τόλμησα να γράψω κι η εφημερίδα να δημοσιεύσει ένα άρθρο με τον τίτλο «Περί οικισμών, συνέχεια» που αφορούσε το πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί στους παραλιακούς οικισμούς του Νομού.

Το άρθρο μου αυτό ενόχλησε τον Προϊστάμενο της Πολεοδομίας Ρεθύμνης κ. Μιχάλη Δεληγιαννάκη, που θεώρησε πως στα γραφόμενά μου αναγνωρίζει τον εαυτό του και χωρίς πολλά πολλά «μου την άναψε». Τι κι αν απολογούμενος σε προανακριτικό στάδιο είχα δηλώσει ρητά πως στον μόνο που δεν αναφερόμουν ήταν ο κ. Δεληγιαννάκης. Τι κι αν στο άρθρο μου «Προσοχή !!! Μηνύσεις!» που ακολούθησε διερρήγνυα τα ιμάτιά μου, τίποτα αυτός! Εκεί! Την κεφαλή μου ήθελε επί πίνακι, είτε έφταιγα είτε όχι. Έτσι λοιπόν και μετά από τρεις αναβολές φτάσαμε στη Μεγάλη Ημέρα της Κρίσεως. Εγώ καθισμένος στο σκαμνί κι ο κ. Δεληγιαννάκης με τη ρομφαία. Πάνω μου. Πάνω από το κεφάλι μου. Επίμονος. Πείσμων. Με το δίκιο που θεωρούσε πως έχει, να τον πνίγει. «Βρε, χριστιανέ μου», δήλωσαν στην αρχή της διαδικασίας οι δικηγόροι, «ο άνθρωπος δεν αναφερόταν σε σένα. Δεν ήθελε να σε θίξει, το είπε από την αρχή, τι άλλο να κάνει δηλαδή;»

«Δέχεστε τη δήλωση του κατηγορουμένου;» ρώτησε τον μηνυτή μου η Πρόεδρος του Δικαστηρίου.

«Όχι, γιατί ’ναι ψεύτικη και προσχηματική ενόψει της δίκης», απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη. Κι αφού δεν υπήρχαν άλλα περιθώρια, άρχισε η εκδίκαση της υπόθεσης. Με όλα τα τυπικά. Με τον μηνυτή να ξεδιπλώνει τα σημεία που, κατά τη γνώμη του, τον έθιγαν και τους δικαστές να ρωτούν και να προσπαθούν να καταλάβουν πώς, μόνος αυτός από τις δεκάδες συμβούλων του Νομάρχη (αιρετών, μόνιμων και επί συμβάσει), έκρινε πως η αναφορά μου σε κακούς και ανίκανους συμβούλους αφορά τον ίδιο. Κι όμως, ο κ. Δεληγιαννάκης επέμεινε μέχρι τέλους, κάνοντας παράλληλα αναδρομή στο πρόβλημα των 800 μέτρων και δηλώνοντας ρητά και κατηγορηματικά πως αυτός ήταν εξαρχής αντίθετος και πως το όλο νομοθέτημα το θεωρεί καταστροφικό και παράνομο.

Έφτασε κι η σειρά μου. Απάντησα στις ερωτήσεις. «Αν ήθελα να αναφερθώ στον κ. Δεληγιαννάκη, θα το έκανα με τρόπο ευθύ και όχι δια της τεθλασμένης», είπα, υπερασπίστηκα τον τιμητικό τίτλο του ενεργού, σκεπτόμενου και σκληρά φορολογούμενου Έλληνα Πολίτη και το δικαίωμά μου να σχολιάζω ελεύθερα και να κριτικάρω πράξεις και παραλείψεις της Διοίκησης, στα πλαίσια πάντα των Νόμων και του Συντάγματος.

Τελικά τα πράγματα πήγαν κατ’ ευχήν. Το δικαστήριο έκανε δεκτούς τους ισχυρισμούς μου και με αθώωσε πανηγυρικά. «Και στην άλλη με καλό», μου είπε ο δικηγόρος μου (ο φίλος Βαγγέλης Μουνδριανάκης, τον οποίο ευχαριστώ και δημόσια) βγαίνοντας. «Άστο, δεν θα πάρω άλλο», τ’ απάντησα, «χόρτασα από την πρώτη».

Mεταπασχαλινά

Χριστός Ανέστη με την ευκαιρία και Χρόνια σας Πολλά. Κι εσείς βέβαια, και με το δίκιο σας, θα μου απαντήσετε, τώρα το θυμήθηκες; Περίμενες να περάσει και του Θωμά πρώτα για να ευχηθείς; Όμως, από την άλλη, κάποιοι ισχυρίζονται πως η γιορτή κρατά σαράντα μέρες, κι αν είναι έτσι είμαι μέσα στα πλαίσια. Κι ύστερα, οι ευχές είναι ευπρόσδεκτες όποτε κι αν δοθούν. Τώρα, τι γιορτή ήταν η φετινή, ο Θεός κι η ψυχή της. Με τη μαζική έξοδο των Αθηναίων και το κλασσικό φρακάρισμα στους δρόμους, με την απαραίτητη θυσία στον Μολώχ της ασφάλτου, κλειστά τα ξενοδοχεία, άδεια τα μαγαζιά και με τα μαντάτα που έρχονται από παντού κι είναι μαύρα κι άραχλα.

Στα δικά μας τώρα. Τέτοιες μέρες βρήκαν για να μας τρομοκρατήσουν και πάλι. Ξεπέρασε το 5% το έλλειμμα, σύμφωνα με τη Εurostat, και το υπουργείο οικονομίας αναζητά εναγώνια 5,5 δις ευρώ για να βγάλει πέρα. Νέους φόρους εισηγούνται και μέτρα μας παίρνουν για να κλείσει προσωρινά η μαύρη τρύπα που τελικά αποδεικνύεται άπατη. Το δημόσιο χρέος όλο γιγαντώνεται και απειλεί να μας καταπιεί όλους. Αλήθεια, αυτό ποιος θα το πληρώσει και προπάντων από πού; Και εντωμεταξύ, για να μην ξεχνιόμαστε, οι αρμόδιοι διόριζαν ακόμη και Μεγαλοβδομαδιάτικα, άκουσον άκουσον, γαλάζια παιδιά στο Πεντάγωνο. Κι ύστερα μου λες εσύ!

Παύει πια να είναι είδηση πως η χώρα βρίσκεται στο έλεος των Τούρκικων μαχητικών, πως αποτελεί την τέλεια πύλη εισόδου λαθρομεταναστών και πως όποιους απ’ αυτούς ανακαλύψουμε τους δίνουμε και καταλαβαίνουν. Παύει να είναι είδηση πως η Ελλάδα έχει καταντήσει ο παρίας της διεθνούς κοινότητας που κανένας δεν την παίρνει στα σοβαρά. Ούτε καν οι μικρότερες χώρες όπως τα Σκόπια και η Αλβανία. Ακόμη κι ο Ομπάμα μας πούλησε. Άγαρμπα αυτός. Εμείς, η Ομογένεια δηλαδή και όχι μόνο, που τον στηρίξαμε με νύχια και με δόντια, που είχαμε αποθέσει όλες μας τις ελπίδες στο νέο του όραμα, γελαστήκαμε για μια ακόμα φορά. Τον είδαμε να επισκέπτεται επίσημα την Τουρκία, να την αναγορεύει σε χωροφύλακα της περιοχής, να υιοθετεί άκριτα όλα της τα επιχειρήματα και να μας συμβουλεύει να λογικευτούμε. Μέχρι τον Πατριάρχη, που τον σεβόταν ακόμη κι αυτός ο άθλιος ο Μπους, τον σνομπάρησε. Κι αν δέχτηκε να τον συναντήσει για δέκα λεπτά, έβαλε τους ανθρώπους του μετά κι απέκρυψαν το γεγονός για να μη δυσαρεστήσει τον κακό γείτονα, τον Τούρκο. Κι όσο για το Κυπριακό, το Αιγαίο, τις παραβιάσεις, τη Χάλκη, γαργάρα τα ’κανε κι αυτά. Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά ο ανακριτής περιμένει λογαριασμούς.

Ποιος ανακριτής; θα με ρωτήσετε. Δεν έχει και πολλή σημασία το ποιος συγκεκριμένα. Κάποιος. Αν δεν είναι της Siemens, θα είναι για τα ομόλογα, για τις μίζες, για το Βατοπέδι, για τον Παυλίδη, για…, για…, για…. Γιατί αυτή η παράταξη που κυβερνά έκανε υπερπαραγωγή σκανδάλων. Κι από εισαγγελείς κι ανακριτές, άλλο τίποτα. Έτσι για να ’χουν να πορεύονται οι άνθρωποι. Βέβαια, τη δουλειά κάπου τη χαλάει ο κ. Σανιδάς. Ο εισαγγελέας, ντε, του Αρείου Πάγου, που έχει αναλάβει εργολαβικά την προστασία υπουργών και βουλευτάδων και βάζει φραγμούς στη διαβίβαση των δικογραφιών που τους αφορούν στη Βουλή. Όπως τώρα, με τους βατοπεδινούς υπουργούς που τους χαρακτήρισε παραπλανηθέντες και καθάρισε. Οι παρεμβάσεις του, που πάντοτε προκαλούσαν θυελλώδεις αντιδράσεις, δεν έχουν τελειωμό και βέβαια θα μείνουν αξέχαστες. Έτσι για την ιστορία:

Είναι αυτός που έβαλε τέλος στα όνειρα των συμβασιούχων κατακεραυνώνοντας τους δικαστές που τους δικαίωναν. Είναι ο ίδιος που ζήτησε και δεύτερη αναίρεση της αθωωτικής απόφασης για τους άλλοτε υπεύθυνους της ΔΕΚΑ. Είναι ο ίδιος που, κόντρα στην απόφαση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, άναψε το πράσινο φως για τη βιντεοσκόπηση των διαδηλώσεων και οδήγησε τον Πρόεδρο και ορισμένα μέλη της Αρχής στο να υποβάλουν την παραίτησή τους. Είναι ο ίδιος που παρέπεμψε στο Πειθαρχικό του Ανωτάτου Δικαστηρίου τον Πρόεδρο της Ένωσης Εισαγγελέων επειδή τόλμησε να ασκήσει κριτική σε πράξεις και παραλείψεις της Δικαιοσύνης. Είναι ο ίδιος που αρνήθηκε να διαβιβάσει στη Βουλή το αίτημα του Εισαγγελέα Ρόδου για την άρση ασυλίας του πρώην υπουργού Αρ. Παυλίδη προς διερεύνηση τυχόν εμπλοκής του στον σκανδαλώδη διαγωνισμό δρομολόγησης πλοίου στην άγονη γραμμή Δωδεκανήσου. Είναι ο ίδιος που οδήγησε σε παραίτηση, πρωτοφανή στα ελληνικά χρονικά, δύο εισαγγελείς επειδή δεν συμμερίστηκε την αναφορά τους για την ανάγκη διερεύνησης από τη Βουλή της ευθύνης υπουργών για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, την ίδια ώρα που εισηγήθηκε στον Ολομέλεια του Αρείου Πάγου να καθίσουν ξανά στο εδώλιο οι πρώην υπεύθυνοι της Κτηματολόγιο ΑΕ παρά την προηγούμενη αθώωσή τους. Και είναι ο ίδιος που αρνήθηκε πρόσφατα να διαβιβάσει στη Βουλή τη δικογραφία για το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου. Κι ας λέει το Σύνταγμα πως αυτό οφείλει να το κάνει «αμελητί». Κι ας αντιδρούν σύσσωμα όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Ποινικοποίησαν τις κουκούλες και καλά έκαναν. Αρκεί να μην ποινικοποιήσουν και τις μάσκες, γιατί με τόση βρωμιά που αιωρείται στην ατμόσφαιρα, πώς θα κυκλοφορούμε στο εξής χωρίς να κινδυνεύουμε να σκάσουμε; Και τώρα μια ολόκληρη κυβέρνηση, ένα κράτος ολόκληρο, είναι όμηρο του κ. Παυλίδη, του κ. 150+1, που, ορθά σκεπτόμενος, αρνείται να παραιτηθεί. «Τι λέτε, ρε», τους λέει κουνώντας απειλητικά το δάχτυλο, «που θα παραιτηθώ. Να πάω φυλακή εγώ για να σωθείτε εσείς; Ή με απαλλάσσετε ή πάμε όλοι μαζί φούντο». Πώς το είπε εκείνο το αμίμητο ο Σαμψών «Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων», τέτοιο ένα πράγμα. Μόνο που τελικά ο Σαμψών δεν σώθηκε ενώ ο κ. Παυλίδης μπροστά στον επαπειλούμενο όλεθρο μάλλον θα τη σκαπουλάρει. Άντε, ένας μήνας απόμεινε, λέει, κι ύστερα παραγράφονται όλα. Και μίζες και σκάνδαλα κι ατασθαλίες. Και πάλι εμείς θα μείνουμε με το μουτζούρη. Τη φτώχεια, την ανεργία, την ύφεση και το τεράστιο δημόσιο χρέος να απειλεί να μας εξοντώσει. Κι αναρωτιέμαι, υπάρχει ελπίδα μέσα στην τόση μαυρίλα; Ειλικρινά δεν είμαι σε θέση να σας απαντήσω.

Eθνικισμός

Έγραψα παλιότερα για την παγκόσμια οικονομική κρίση που μας προέκυψε ξαφνικά και που τώρα πια παίρνει τη μορφή ενός κραχ, απροσδιόριστης διάρκειας και μεγέθους. Τις συνέπειες της κρίσης αυτής τις βιώνουμε ήδη. Παντού. Σε κάθε τομέα. Με την πτώση της κατανάλωσης, λόγω μείωσης εσόδων αλλά κι από φόβο, κυρίως για τα χειρότερα που θα ’ρθουν, που αναγκαστικά επιφέρει πτώση παραγωγής στη συνέχεια, κατάρρευση βιομηχανικών κολοσσών, τραπεζικών και ασφαλιστικών ιδρυμάτων και κάθε μορφής επιχειρήσεων.

Η έκρηξη της ανεργίας, η δημιουργία στρατιών αστέγων και νεόπτωχων είναι φυσικό επακόλουθο, όπως και η απώλεια «της πίστης», της εμπιστοσύνης δηλαδή, πάνω στην οποία στηρίζεται η αγορά και το σύστημα ολόκληρο. Η απώλεια «της πίστης» όμως από τη μια και το κλείσιμο της στρόφιγγας από τις τράπεζες, σε συνδυασμό με την παντελή έλλειψη ρευστού, οδηγούν σε ασφυξία την αγορά και επιχειρηματίες και εργαζόμενους, τον καθένα απ’ αυτούς για διαφορετικούς λόγους, σε απόγνωση.

Έγραφα επίσης για την αγωνιώδη προσπάθεια που καταβάλουν οι ισχυροί της γης για να θέσουν υπό έλεγχο την κρίση και πάνω στα συντρίμμια του οικονομικού συστήματος που καταρρέει, να τα καταφέρουν να στήσουν ένα καινούριο, με νέους κανόνες και περισσότερο αξιόπιστους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Το αν θα το επιτύχουν δεν το γνωρίζουν ακόμη ούτε οι ίδιοι. Προς το παρόν μας έχουν πήξει στα…G (G8, G20) όπου συσκέπτονται, πειραματίζονται μειώνοντας τα επιτόκια και ανακοινώνουν πακέτα και μέτρα στήριξης, που όμως δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα. Και εντωμεταξύ, ο πολύς κόσμος υποφέρει. Γιατί οι κυβερνώντες, οι δικοί μας τουλάχιστον, δεν στερούνται τίποτα. Ούτε τους παχυλούς τους μισθούς, ούτε τα πολυάνθρωπα ταξίδια, ούτε τη χλιδή, τη σπατάλη, τη ρεμούλα.

Όλα αυτά και γνωστά είναι και γραμμένα και χιλιοειπωμένα. Σήμερα ωστόσο θα ήθελα να σταματήσω στις κοινωνικοπολιτικές επιπτώσεις της κρίσης και στα επικίνδυνα φαινόμενα που παρατηρούνται λόγω αυτής κυρίως. «Όπου φτώχεια και μουρμούρα» συνηθίζει να λέει ο σοφός λαός. Μόνο που η μουρμούρα εξελίσσεται πολλές φορές σε καυγάδες, φασαρίες και κοινωνικές αναταραχές κι η φτώχεια, σχεδόν πάντα, φέρνει στροφή στον συντηρητισμό. Άλλωστε είναι γνωστό πως στο κραχ του ’29 οφείλεται η άνοδος του φασισμού στην Ευρώπη και στην Ελλάδα βεβαίως βεβαίως. Τρελοί δικτάτορες όπως ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι, ενδεδυμένοι τον χιτώνα του φασισμού και του ναζισμού, ανδρώθηκαν σ’ ένα περιβάλλον μνησίκακο και φοβικό κι όταν γιγαντώθηκαν, βάλθηκαν να κατακτήσουν τον κόσμο με ολέθρια, δυστυχώς, αποτελέσματα.

Σήμερα βεβαίως οι συνθήκες είναι διαφορετικές και ο κόσμος περισσότερο σοφός από άλλοτε. Όμως τα φαινόμενα του παραλογισμού όλο και πληθαίνουν. Μικρές ομάδες εμφανίζονται από το πουθενά αποφασισμένες να δημιουργήσουν επεισόδια, να καταστρέψουν, να τρομοκρατήσουν, να σκορπίσουν φόβο, πολλές φορές και θάνατο. Τα γεγονότα του Δεκέμβρη που ξεκίνησαν από δικαιολογημένη αγανάκτηση για τον άδικο θάνατο του Αλέξανδρου επεκτάθηκαν γρήγορα και ξένισαν με τη σφοδρότητα, τη βιαιότητα και την καταστροφική μανία κάποιων ολίγων. Και βέβαια προκάλεσαν ερωτηματικά για τη στάση και τον ρόλο της αστυνομίας. Και βέβαια έγιναν αντικείμενο μελέτης και προβληματισμού από τις κυβερνήσεις και άλλων ευρωπαϊκών κρατών, όπου ο κίνδυνος κοινωνικής έκρηξης είναι υπαρκτός και μεγάλος, ιδιαίτερα στη Γαλλία και τη Γερμανία, όπου δραστηριοποιούνται ήδη νεοφασιστικές και ξενοφοβικές οργανώσεις.

Αντίστοιχες ακροδεξιές οργανώσεις, σε μικρότερο βαθμό βέβαια, λειτουργούσαν εδώ και χρόνια στην υπόλοιπη Ελλάδα. Όμως η Κρήτη και ιδιαίτερα το Ρέθυμνο φαινόταν να βρίσκεται στο απυρόβλητο. Γιατί ποιος πράγματι θα περίμενε πως η Κρήτη, η γνωστή για τους αγώνες της για τη λευτεριά και τη δημοκρατία ανά τους αιώνες, θα μπορούσε ποτέ να γεννήσει και να εκθρέψει τέτοιες ομάδες. Ποιος το περίμενε πως στο Ρέθυμνο, την πάλαι ποτέ πόλη των γραμμάτων, θα έβρισκαν πρόσφορο έδαφος οι διάφοροι ακροδεξιοί, δήθεν εθνικιστές, που με θράσος περισσό επιτίθενται, τραυματίζουν φοιτητές και προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν. Αν το καταφέρουν τελικά, υπεύθυνοι θα είμαστε όλοι εμείς που με την ανοχή μας επιτρέψαμε στο αβγό του φιδιού να εκκολαφθεί. Προσωπικά θεωρώ πως υπάρχει ακόμη καιρός. Αυτή η πόλη έχει αποδείξει πως μπορεί, όταν θέλει, να αυτοπροστατευτεί. Απλά χρειάζεται εγρήγορση.

Πάμε βόλτα…800 μέτρα

Μια βόλτα ήθελα να πάμε στη λιακάδα σήμερα. Να ξεμουδιάσουμε λίγο από το σφίξιμο και το καθισιό, ν’ αφήσουμε πίσω κλεισούρες και στενάχωρα γραφεία και να βγούμε έξω, στην άνοιξη, που δειλά έσκασε μύτη. Τι δειλά, δηλαδή, που εδώ μόλις βγει ο ήλιος αλλάζουν τα πάντα στη στιγμή. Φεύγει το μουντό και χάνεται, εξαφανίζεται η υγρασία κι ένα φως εκτυφλωτικό απλώνεται με ορμή στη διάφανη ατμόσφαιρα, μέχρι πέρα.

Δεν ξέρω τι λένε οι επιστήμονες ούτε αν θα επιβεβαιωθούν και πότε αυτοί που θέλουν την Κρήτη μαζί με άλλες περιοχές του πλανήτη να ερημοποιείται με τις κλιματικές αλλαγές. Μέχρι τότε όμως εμείς εδώ δεν πρέπει να ’χουμε παράπονο κανένα. Έτσι κι αλλιώς βαρύ χειμώνα και τσουχτερό κρύο μόνο από την τηλεόραση βλέπουμε κι οι μέρες που δεν έχουν έστω και λίγη ηλιοφάνεια είναι ελάχιστες. Με το που μπήκε όμως ο Μάρτης μύρισε άνοιξη κι η φύση ευωδιάζει. Κι όμως εκεί έξω κυριαρχεί μια παράνοια που αποπροσανατολίζει τη σκέψη και με τρομάζει. Η οικονομική κρίση που όλο φουντώνει, βόμβες που σκάνε, άλλες, γιγάντιες, που από σύμπτωση και μόνο δεν εκρήγνυνται, τρομοκρατικές ενέργειες, επαναστατικές οργανώσεις που διαγκωνίζονται ποια θα κάνει πρώτη γνωστή την παρουσία της, κλοπές, ληστείες κι ένα κράτος της πλάκας ανίκανο ν’ αντιδράσει και που, ράθυμο και νωθρό, περιμένει απλά τον χρόνο να κυλήσει κι όπου το βγάλει.

Προτού προλάβουμε να συνέλθουμε από την εντυπωσιακή όντως απόδραση του Παλαιοκώστα από τις φυλακές Κορυδαλλού και το αλαλούμ που ακολούθησε, κι άλλες ειδήσεις εξίσου ανησυχητικές, ήρθαν να μας αναστατώσουν. Ένας αστυνομικός έπεσε νεκρός στην προσπάθειά του να συλλάβει ένα ληστή και μια νεαρή υπάλληλος σκοτώθηκε στο μαγαζί που εργαζόταν κατά τη διάρκεια ληστείας. Στη Γερμανία πάλι ένα παιδί 17 χρονών με ταραγμένο ίσως μυαλό εισέβαλε οπλισμένο στο σχολείο που πήγαινε μέχρι πριν λίγο και το αιματοκύλησε. 16 νεκροί μαθητές και καθηγητές μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας χωρίς να υπάρχει λόγος και αιτία, φανερή τουλάχιστον.

Πίσω στα δικά μας πάλι. 30-40 νεαροί, λέει, μαζεύτηκαν μέρα μεσημέρι στη Δεξαμενή (στο Κολωνάκι για όσους δεν γνωρίζουν) έβαλαν τις κουκούλες τους, πήραν τσεκούρια, λοστούς και βαριοπούλες και ξαμολήθηκαν στους δρόμους. Τα μαγαζιά και τα αυτοκίνητα δέχτηκαν τη μανία τους. Κι αφού τα ’καναν γης μαδιάμ χάθηκαν ανενόχλητοι στην ασφάλεια του ασύλου της Νομικής. Οι καταστηματάρχες κι οι ιδιοκτήτες των αυτοκινήτων την πλήρωσαν πάλι. Μαζί με το αίσθημα ασφάλειας και τη δημόσια εικόνα της χώρας που δέχτηκε ένα ακόμη πλήγμα με το κράτος να καταρρέει από ένα ελικόπτερο τη μια φορά και 30-40 κουκουλοφόρους την άλλη. Γι’ αυτό σας είπα πως ήθελα να πάμε βόλτα σήμερα. Για ν’ ανασάνουμε λίγο και να χωνέψουμε καλύτερα στην ανθισμένη φύση τις εντολές του Αρχηγείου της Αστυνομίας προς τους αστυνομικούς που βρέθηκαν στην περιοχή: «Αφήστε τους να εκτονωθούν…», «Αυτοπροστατευτείτε…». Τώρα εμάς ποιος θα μας προστατέψει, αυτό είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο.

Είναι όμορφο το Ρεθυμνάκι μας. Ακόμη κι έτσι όπως το κατάντησαν, όμορφο είναι. Με τους κήπους και τις αυλές του να καθαρίζονται και τα ξενοδοχεία να συντηρούνται και να ευπρεπίζονται αναμένοντας μια αβέβαιη τουριστική περίοδο. Με το καράβι που του έβαλαν να πιάνει Κύθηρα κι Αντικήθυρα προτού να φτάσει -Κύριος οίδε πότε- στον Πειραιά και τον Αλαβάνο να κάνει επερώτηση στη Βουλή για τα 800 μέτρα. Το μάθατε βέβαια αυτό! Έβαλαν τον άνθρωπο να κάνει επερώτηση όχι για να λυθεί το πρόβλημα, αλλά για να μείνει έτσι όπως είναι. Σε μια μόνιμη εκκρεμότητα. Με τους οικισμούς έρημους και ρημαγμένους, μισοτελειωμένα τα κτίρια και ιδιοκτήτες, επιχειρηματίες και εργαζόμενους στα όρια της απόγνωσης. Να μείνει η κατάσταση ως έχει και το Ρέθυμνο μισοπεθαμένο, γονατισμένο για τα καλά, για να μη μπορέσει εύκολα να σηκώσει κεφάλι ξανά.

Ποιοι να τον έβαλαν, άραγε; Ποιοι τον παρέσυραν και τι επιδιώκουν τελικά; Μάλλον το ίδιο που ζήτησε κι ο χωρικός από τον Χριστό. Σίγουρα το ξέρετε το ανέκδοτο. Κατέβηκε, λέει, ο Χριστός μια φορά στη Γη. Όχι τότε που τον σταύρωσαν. Μετά, εν τη δόξει. Περιοδεία έκανε «στα πλαίσια των αρμοδιοτήτων του». Επισκέφθηκε χώρες και χώρες κι είδε κόσμο πολύ προτού να φτάσει σ’ ένα χωριό του Ρεθύμνου. Εκεί στάθηκε και παρακολουθούσε έναν δύστυχο που παιδευόταν στα χωράφια. Ο ιδρώτας έτρεχε πάνω του ποτάμι και στο σπίτι τον περίμεναν ένα τσούρμο παιδιά πεινασμένα. Τον ψυχοπόνεσε τον φουκαρά ο Χριστός. Του παρουσιάστηκε λοιπόν και τον ρώτησε τι θα ήθελε να του κάνει για να τον ανακουφίσει. Έμεινε για λίγο σκεφτικός αυτός κι αμέσως «Δε θέλω πράμα, Χριστέ μου, να ’σαι καλά. Αλλά για στάσου, έχει ο γείτονάς μου ένα καλό γάιδαρο, κάνε τον να ψοφήσει». Τέτοιοι είμαστε δυστυχώς.

Έβγαλε το ΠΑΣΟΚ το 1987 ένα νόμο, διάταγμα, κάτι τέτοιο, δεν είμαι δα και ειδικός, που έδινε τη δυνατότητα στους στάσιμους οικισμούς ν’ αναπτυχθούν αφού όριζε ότι σε ακτίνα 800 μέτρων θα ίσχυαν οι εντός οικισμού όροι δόμησης. Έγιναν οι διαδικασίες και πήραν ν’ αναπτύσσονται οι οικισμοί. Μαζί τους κι ο νομός που ζωντάνεψε ξαφνικά, κινήθηκε η αγορά, άνοιξαν οι δουλειές κι έφαγε ένα σωρό κόσμος κάτι παραπάνω από ένα κομμάτι ψωμί. Φαίνεται όμως πως σε κάποιους δεν άρεσε αυτό κι άρχισαν να σκαλίζουν. Κι όπως λέει ο σοφός μας λαός «ξύσε ξύσε η αίγα, έβαλε μοναχή της το κέρατό της στον… πισινό της».

Ρώτησε, ξαναρώτησε, βγήκε πως υπήρχαν κάποιες παραλείψεις. Δεν είχαν δημοσιευτεί, λέει, τα σχεδιαγράμματα και κάτι τέτοια. Κάποιες τυπικότητες, ενπάση περιπτώσει. Έστειλε και έγγραφα το υπουργείο και διαβεβαίωνε πως δεν τίθεται θέμα νομιμότητας, όριζε μάλιστα και τη διαδικασία που θα έπρεπε να ακολουθηθεί για να λυθεί το πρόβλημα. Όμως κάποιοι κώφευσαν, για δικούς τους προφανώς λόγους, φροντίζοντας παράλληλα να μεγεθυνθεί το πρόβλημα μέχρι που τα κατάφεραν τελικά. Και τώρα που διαφαίνεται μια κάποια λύση κάνουν πάλι τ’ αδύνατα δυνατά για να την παρεμποδίσουν. Και μη μας αντιτείνουν πως κόπτονται για περιβάλλον, πολεοδομήσεις και πράσινα άλογα, γιατί κι εκεί που έγιναν (Μπαλί, Πάνορμο, Αγ. Γαλήνη) πάλι πολεμήθηκαν αφού ακόμη και γι’ αυτές έγιναν προσπάθειες να παρουσιαστούν προβληματικές. Βέβαια είναι και κάτι άλλο. Η αγορά των ακινήτων, ας πούμε, που με την ζώνη των 800 μέτρων ξέφυγε από τα στενά όρια του ιστού της πόλεως και δεν ελέγχεται εύκολα. Λέτε να έχει τη σημασία του αυτό; Εγώ πάντως δεν το πιστεύω.

ΠΕΡΙ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ

Φάρμακο ψάχνοντας να βρουν στην κρίση

σε συναίνεση σκόνταψαν αντί για λύση.

Και ως εκ τούτου και άνευ λόγου

στο θέατρο μπήκαν του παραλόγου.

Με τον Κωστάκη όρους να θέτει

και τον Γιωργάκη να στένει μπέτη.

Την Παπαρήγα που όλο γκρινιάζει

τον Αλαβάνο π’ αλλού τυρβάζει.

Κι ο ΛΑΟΣφέρης μέσα στην πίκρα

που τη ξεσπάει πάνω στον Τσίπρα.

Κι ενόσω παίζουν και βρίζονται τάχα

μένουν τα δύσκολα σ’ εμάς μονάχα.

Άδειες οι τσέπες, άδεια ταμεία

αφού τα φάγαν μέχρι τη μία.

Αυξήσεις λίγες, πολλοί οι φόροι

έτσι επιτάσσουν οι εωσφόροι.

Και θέλουν συναίνεση να αποσπάσουν

να μη σφιχτούμε και μας χαλάσουν.

Στο διά ταύτα, μένουν τα ζόρια

και μέτρα νέα που θα ’ρθουν χώρια.

Με τη συναίνεση και ως εκ τούτου

θα τα πληρώσουμε άμπα και ντούκου.

Καλά να πάθουμε, καλά μας κάνει

αφού συναινέσαμε στο μάνι-μάνι.

Ύφος και ήθος, νόμος και τάξη

όλα χαθήκαν κι είμαστ’ εντάξει.

Εδώ που φτάσαμε τι να μας κάνει

που θα ’ρθει ο Γιώργος να μας γλυκάνει.

Υπάρχει ελπίδα στο «άρπα χώστα»;

Το ελικόπτερο του Παλαιοκώστα.

Καρναβάλι

Πότε πρόλαβε κι άνοιξε το Τριώδιο, για πότε έφτασε η Τσικνοπέμπτη κι η Κυριακή της Απόκρεω, ούτε που το κατάλαβα. Κι αν έλειπαν τα πολύχρωμα σημαιάκια στους δρόμους κι οι παράξενες χαρωπές φιγούρες που είναι τοποθετημένες εδώ κι εκεί να μου το θυμίζουν πρωί, μεσημέρι, βράδυ, ούτε που θα μου περνούσε καν από το μυαλό πως έχουμε Απόκριες. Κι όμως, να, αύριο, μεθαύριο είναι της Τυρινής, με τις μασκάρες, λέει, και τον βασιλιά Καρνάβαλο να ’χει την τιμητική του.

Ξώφαλτσα πέρασαν οι Απόκριες φέτος και δεν με άγγιξαν. Μέσα στη γκρίνια και τη μουρμούρα. Κι απόμεινε η αναμονή του καρναβαλιού μόνο. Αλλά έτσι όπως έχει καταντήσει κι αυτό ξεκομμένο από την καθημερινότητα, κινδυνεύει να μοιάζει με μια φιέστα τυποποιημένη. Τι να φταίει άραγε για τη συμπεριφορά μας αυτή; Μην είναι η οικονομική κρίση και η ύφεση που μας απειλεί; Μην είναι οι αναδουλειές και η αβεβαιότητα που δεν αφήνει το μυαλό να ξεθολώσει και το κέφι να φουντώσει; Σίγουρα είναι όλα αυτά μαζί και τίποτα ξεχωριστό. Κι άλλοτε είχαμε δυσκολίες. Άλλωστε σε τούτη τη χώρα όλο από στενωπό σε στενωπό βρισκόμαστε κι όλο βλέπουμε φως στην άκρη του τούνελ χωρίς ποτέ να μπορούμε να βγούμε στην έρημη έξοδο. Και παλιότερα τα ’φερνε ο κόσμος δύσκολα βόλτα. Ίσως και να ήταν χειρότερα τότε γιατί υπήρχε φτώχεια πραγματική. Πείνα και των γονέων, που λένε. Που όμως δεν εμπόδιζε τον κόσμο να γλεντήσει, να σατιρίσει, να κοροϊδέψει τις πίκρες και τα βάσανά του, να ξεφαντώσει. Μασκαράδες αυτοσχέδιοι, εκ του προχείρου ντυμένοι με το βρισκούμενο, με παλιόρουχα, μεσοφόρια, βράκες, μουτζούρες στο πρόσωπο και κουδούνια στο σώμα, που σχημάτιζαν παρέες στο άψε σβήσε και γέμιζαν με τραγούδια και χαρούμενες φωνές τα σοκάκια.

Τσίκνιζαν στα σπίτια οι νοικοκυρές και μοσχομύριζαν οι γειτονιές από τηγανισμένο χοιρινό λίπος και ξύδι. Κι έβλεπες πρόσωπα ξαναμμένα, με μύτες κατακόκκινες από το κρασί, να ρίχνονται με μανία στο γλέντι και άλλους που έστηναν στο πι και φι παραστάσεις και σκετσάκια με χοντροκομμένα αστεία, σόρδινα και ξετσιπωσιές, που ήταν καλοδεχούμενες κι απογείωναν το κέφι. Αυτά από νωρίς μέχρι αργά το βράδυ. Γιατί το πρωί πάλι είχε δουλειά και βάσανα που δεν είχαν τελειωμό. Αυτά τότε. Γιατί τώρα, δυστυχώς, εμείς οι ίδιοι είμαστε για τα καρναβάλια. Κανείς μας δεν νοιάζεται πια για το γλέντι. Έλειψε ο ενθουσιασμός μαζί κι οι μερακλήδες που ξεσήκωναν τους άλλους κι απόμειναν οι ομάδες κι οι σύλλογοι που αγωνίζονται να κρατήσουν ζωντανό το καρναβάλι τουλάχιστον. Και πάλι καλά, δηλαδή. Γιατί διαφορετικά ποιος θα οργάνωνε το πανηγύρι, ποιος θα έβγαζε τον κόσμο στους δρόμους και ποιος θα έφτιαχνε, εντέλει, τα άρματα που σατιρίζουν, εκτός των άλλων, και την επικαιρότητα;

Τα μάθατε πιστεύω. Κάποιος σύλλογος, λέει, φίλων του Αγίου Όρους (;) κίνησε τη διαδικασία κι έφτασε στα δικαστήρια προκειμένου να απαγορέψει το άρμα που σατιρίζει τον Εφραίμ, να παρελάσει. Δίκιο έχουν οι άνθρωποι. Εδώ, στη χώρα της πλάκας που ζούμε, ο Εφραίμ μας μάρανε; Εδώ βγήκε κοτζάμ πρωθυπουργός και ζήτησε συναίνεση στην οικονομία για να ξεπεραστεί η κρίση κι αντί για γιούχα, εμείς τον πήραμε στα σοβαρά. Συναίνεση ζήτησε από τα κόμματα, από τους εργαζόμενους και τους κοινωνικούς εταίρους κι όλους εμάς. Μόνο που ήταν εκ του πονηρού η πρότασή του. Γιατί βέβαια δεν ήμασταν εμείς αυτοί που έκαναν την περιβόητη απογραφή, που λεηλάτησαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, που ξεπούλησαν δημόσιες επιχειρήσεις και που χάρισαν στη συμμορία του Εφραίμ τη μισή Ελλάδα. Και τώρα ζητά συναίνεση! Ζητά δηλαδή να συμφωνήσουμε και να πληρώσουμε με τη θέλησή μας τον τεράστιο λογαριασμό που δημιούργησε η ανικανότητα της κυβέρνησής του.

Δεν μπορεί, βρε παιδιά, πλάκα μάς κάνουν. Να δηλώσει ο δήμος της Πάτρας πως τιμά το έργο του Εφραίμ, ζητούσαν επιτακτικά αυτοί που κατέφυγαν στα δικαστήρια. Κι εγώ απορώ με τον δήμαρχο της Πάτρας που επέμεινε στην άρνησή του. Πράγματι αξίζουν έπαινοι στον Εφραίμ, όπως αξίζουν και στον Παλαιοκώστα και τον άλλο, τον Ριτζάι. Δεν είναι λίγο, εδώ που τα λέμε, να τους τα πάρει όλα ο πρώτος και να τους φύγουν μέσα από τις φυλακές με ελικόπτερο οι τελευταίοι. Πάντως καλύτερη εποχή δεν μπορούσαν να βρουν από την τωρινή. Μέσα στις Απόκριες, δηλαδή. Παραμονές του καρναβαλιού και με τον πρωθυπουργό να κόπτεται για συναίνεση.

Στου Περαία το λιμάνι

Με ευχολόγια και μέτρα αποσπασματικά, λύση δε βρίσκεται. Ούτε με «πακέτα» που στόχο έχουν τη μετάθεση του προβλήματος. Χρειάζεται σοβαρή πολιτική, προγραμματισμός και γενναία μέτρα για να στηριχθούν οι αγρότες. Αυτά έγραφα, μεταξύ άλλων, πριν από λίγες μέρες, τότε που τα μπλόκα είχαν κόψει την Ελλάδα στα δύο και απειλούσαν επικίνδυνα την ομαλή τροφοδοσία της αγοράς.
Είχε ανακοινωθεί μόλις το «πακέτο» των 500 εκατομμυρίων ευρώ κι είχαν αρχίσει τα κόψε-ράψε, προκειμένου να εξειδικευτούν οι τομείς που περιλάμβανε και να καθοριστούν οι καλλιέργειες και τα προϊόντα που αφορούσε. Τα λεφτά ήταν και πολλά και λίγα. Σίγουρα ήταν πολλά για τα δύσκολα οικονομικά των καιρών κι αν έλειπαν οι δημοσκοπήσεις που πάνε κατά διαόλου κι οι μέρες που ’ναι γκαστρωμένες και πονηρές και δεν γνωρίζουμε πού θα μας βγάλουν, σίγουρα δεν θα τα βλέπαμε ούτε αυτά. Επί της ουσίας όμως τα χρήματα ήταν λίγα, απελπιστικά λίγα, κι ήταν αδύνατον να καλύψουν τις απαιτήσεις των αγροτών. Γι’ αυτό και το παζάρεμα, το κόψε-ράψε, κι οι ξεχωριστές, κατά μπλόκο, συνομιλίες.
Από την αρχή είχε διαφανεί η προσπάθεια της κυβέρνησης να εφαρμόσει το «διαίρει και βασίλευε» ικανοποιώντας κάποια αιτήματα των αγροτών και διαπραγματευόμενη προνομιακά με κάποιους. Ολοφάνερο ήταν πως «ο κάμπος» και τα προϊόντα του είχε την τιμητική του. Το καλαμπόκι, τα σιτηρά και το βαμβάκι, μονοπώλησαν τη διαπραγμάτευση κι απέσπασαν τελικά τη μερίδα του λέοντος, του, έτσι κι αλλιώς, αναιμικού πακέτου. Ήταν κι ο Λαρισινός Σουφλιάς βλέπετε, ο άρχοντας του κάμπου που νοιαζόταν, ήταν κι ο Τρικαλινός Χατζηγάκης που κρατούσε και το μαχαίρι και το πεπόνι. Κάπως έτσι έμειναν στην απέξω νησιώτες και βορειοελλαδίτες, κάπως έτσι αγνοήθηκαν κι οι αγρότες κι οι ελαιοπαραγωγοί της Κρήτης. Μόνο που οι τελευταίοι είχαν πείσμα. Μπάρμπα στην Κορώνη εσείς με Χατζηγάκη και Σουφλιά, σκέφτηκαν, μπάρμπα στην Κορώνη κι εμείς με Μαρκογιαννάκη στο Δημόσιας Τάξης και ποιος μας σταματά!
Έτσι οργάνωσαν την εκστρατεία. Ντυμένοι σκολιανά, με γυαλιστερά 4Χ4 και θηριώδη τρακτέρ καλοπλυμένα, με τα πνευμόνια γεμάτα αέρα επαναστατικό και κατσούνες στα χέρια, μπήκαν στα πλοία σίγουροι πως δεν πήγαιναν για πόλεμο. Μια παρέλαση τους είχαν πει πως θα κάνουν με τρακτέρ κι αγροτικά. Από τον Πειραιά μέχρι το Υπουργείο. Ξέρεις τώρα…συνθήματα, πλακάτ, κορναρίσματα, φασαρία, χαβαλές. Αφού να σκεφτείς μέχρι κι ο Καλοχαιρέτας, που δε λείπει από πανηγύρι, ήταν μαζί τους. Μόνο που έκαναν τον λογαριασμό χωρίς τον ξενοδόχο και εν προκειμένω τον Υπουργό, τον Μαρκογιαννάκη, τον δικό τους άνθρωπο.
Χρόνια και χρόνια στο κουρμπέτι αυτός, κατάλαβε από νωρίς πως τελειωμένη μοιρασιά δεν χαλά, είχε μαυρίσει και το μάτι του τόσο καιρό εκτός κυβέρνησης, και δεν το σκέφτηκε πολύ. Στο άψε-σβήσε τους πούλησε κι έδωσε εντολή στις κλούβες και τα ΜΑΤ να πάρουν θέση. Μην του χαλάσουν οι κακόσειροι τη μόστρα και διαταράξουν την τάξη. Έχει που έχει τις ζοχάδες του ο Μεγάλος, μην βρει αφορμή και του την ανάψει.
Πρωί, με τη δροσούλα που λένε, έφτασαν τα καράβια στον Περαία. Οι επαναστάτες ξέγνοιοι, αφού οι αρχηγοί τους ήταν ακάτεχοι από τέτοια, καβάλησαν αγροτικά και μηχανήματα και πρόβαλαν στην προβλήτα. Εκεί τους την είχαν στημένη οι Ματατζήδες. «Κάντε πέρα να περάσομε», αγρίευαν οι μεν, «δεν πάτε πουθενά», επέμεναν οι δε, ε, δεν ήθελε και πολύ, άναψαν τα πνεύματα και μαζί άρχισαν να πέφτουν και τα πρώτα χημικά.
Η αλήθεια είναι πως κακοφάνηκε στους κρητικούς. Να τρώνε σπρωξιές αξημέρωτα και να πήζουν στα δακρυγόνα με Μαρκογιάννη στην Κορώνη, δεν το χωρούσε ο νους τους. Έκαναν πίσω και πήραν τις πατάτες και τα πορτοκάλια, αυτά που θα άδειαζαν στους δρόμους, μπροστά στις τηλεοράσεις για εφέ, κι άρχισαν να τα πετούν στον εχθρό. Όμως αυτός ήταν καλά εξοπλισμένος και δεν καταλάβαινε από τέτοια. Ίσα-ίσα που πάνω στην αναμπουμπούλα τραυματίστηκαν και πεντέξι. Όπως ήταν φυσικό νικήθηκαν κατά κράτος. Κι αν έριξαν τα μούτρα τους και πήγαν στο Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας ν’ ακούσουν δυο υφυπουργούς να τους λένε τα ίδια, για την τιμή των όπλων το έκαναν.
Άλλη μια Μάχη της Κρήτης έληξε άδοξα γιατί οι μαχητές της ήταν απονήρευτοι, βρέθηκαν ξαρμάτωτοι και με αρχηγούς ακάτεχους. Όμως ο πόλεμος δεν χάθηκε γιατί κοντοζυγώνουν οι εκλογές. Κι όσο για τον Μαρκογιαννάκη, εδώ είναι που ταιριάζει το «Άντε δα… και μόνο γεια».

Αγρότες στους δρόμους και άλλα τινά

Βγήκαν τα τρακτέρ στους δρόμους πάλι. Στα γνωστά σημεία, τα ίδια μπλόκα. Παλιά μου τέχνη κόσκινο, δηλαδή, μιας και τα προβλήματα είναι ίδια κι απαράλλαχτα. Αγανακτισμένοι οι αγρότες, κομμένη στα δύο η Ελλάδα, εγκλωβισμένοι οι οδηγοί των φορτηγών, υπό ομηρεία το εμπόριο και η τροφοδοσία της αγοράς. Πύρινοι λόγοι από τον Μπούτα, τον Κοκκινούλη και τους άλλους αγροτοσυνδικαλιστές, απουσία του Πατάκη. Αλήθεια, τι απέγινε αυτός; Τα κανάλια βρήκαν πάλι θέμα και τα παράθυρα καλά κρατούν. Αναλύσεις επί αναλύσεων, εύκολοι αφορισμοί, ρεπορτάζ και ανταποκρίσεις «επί τόπου».
Ελλάδα 2009. Με τα ταμεία αδειανά και την πιστοληπτική ικανότητα της χώρας να κατρακυλά σε θέσεις υπανάπτυκτων κρατών, αποτέλεσμα μιας καταστροφικής πολιτικής που εφάρμοσε η κυβέρνηση από την ώρα που ανέλαβε την εξουσία. Με την περιβόητη απογραφή πρώτα που καταρράκωσε την αξιοπιστία της και σοκάρισε τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση με την κυνική ομολογία του τύπου «σας κοροϊδεύαμε τόσα χρόνια». Με την ξαφνική και αναιτιολόγητη αύξηση του ΑΕΠ κατά 25% αργότερα, που για να επιτευχτεί προσμετρούσαν την παραοικονομία και τα έσοδα από τα σπίτια με τα κόκκινα φανάρια. Φτηνά κόλπα του Αλογοσκούφη, δηλαδή, για να πιάσουμε κορόιδο τους κουτόφραγκους, που εντέλει εξόργισαν τους ευρωπαίους. «Έτσι είστε;» μας απάντησαν κι αυτοί, «πάρτε να ’χετε». Και να τα αναδρομικά, να οι αυξημένες εισφορές, να τα πρόστιμα, να οι περικοπές προγραμμάτων.
Οικονομία σε κρίση, Ελλάδα SOS. Το διεθνές περιβάλλον είναι ιδιαίτερα ανήσυχο, η ύφεση βαθαίνει κι ένα κραχ απροσδιόριστου μεγέθους και έντασης βρίσκεται προ των πυλών. Οικονομικές αυτοκρατορίες καταρρέουν παντού, κολοσσοί γκρεμίζονται εν μια νυκτί και άλλοι, για να σωθούν, προαναγγέλλουν απολύσεις, κάνουν απολύσεις κι άλλες περικοπές, κι άλλες απολύσεις. Στην Αμερική, την ισχυρότερη χώρα του κόσμου, οι ανασφάλιστοι ξεπερνούν ήδη τα 30 εκατομμύρια, οι άστεγοι αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και στην Αγγλία, παρά τα τολμηρά οικονομικά μέτρα που εξαγγέλλει κάθε τόσο ο Μπράουν, οι άνεργοι ξεπέρασαν ήδη τα 2 εκατομμύρια. Τα ίδια στην Ιταλία, τη Γαλλία, την Ισπανία, τα ίδια και χειρότερα και στην Ιαπωνία. Κι εμείς εδώ κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου.
Ο αυτόματος πιλότος που είχε εγκαταστήσει το Μέγαρο Μαξίμου για τη διακυβέρνηση της χώρας, μπλόκαρε από τα τόσα σκάνδαλα, τη λεηλασία των Αποθεματικών των Ταμείων και το χάρισμα της δημόσιας περιουσίας κομμάτι κομμάτι στη ληστοσυμμορία του Εφραίμ στο Βατοπέδι, και δεν δουλεύει πια. Ο ανασχηματισμός με την απομάκρυνση δυο τριών υπουργών και κάποιων υφυπουργών δεν έλυσε κανένα πρόβλημα. Πώς θα μπορούσε άλλωστε; για να χρησιμοποιήσω μια προσφιλή έκφραση του Επίτιμου, αφού ο κάθε διοικητής βαρά το δικό του ντέφι κι ο «ισχυρός» πρωθυπουργός εξαντλείται σε «αυστηρές συστάσεις» προς τις τράπεζες, που τελικά δεν πιάνουν τόπο.
Πριν λίγες μέρες ξεσηκώθηκε η νεολαία με αφορμή τον θάνατο του Αλέξανδρου. Βρήκαν τότε την ευκαιρία που ζητούσαν οι πάσης λογίς παράνομοι για να δράσουν. Ρημαδιό τα ’καναν στην Αθήνα. Έσπασαν, έκαψαν, κατάστρεψαν, λεηλάτησαν. Ξάπλωσαν βαριά τραυματισμένο κι ένα άλλο παιδί, τον Διαμαντή, αστυνομικός ήταν αυτός που βρέθηκε στον δρόμο τους, έκαναν και την μπάζα της ζωής τους με την απαγωγή του Περικλή Παναγόπουλου. Κι όλα αυτά τα εμπεδώσαμε με τα πρωτοσέλιδα, τα εκτενή ρεπορτάζ και τα έκτακτα δελτία ειδήσεων. Για τέτοια κατάντια μιλάμε. Για την Κούνεβα, ας πούμε, ούτε λέξη. Όχι πως δεν έχουν αξία ή δεν είναι τόσο σημαντικά, αλλά, πώς να το κάνουμε, τα προβλήματα είναι αλλού. Όπως η ανεργία που μαστίζει τους νέους κυρίως κι αυτούς που πλησιάζουν τη σύνταξη, η ανασφάλεια της νέας γενιάς που δεν βλέπει μέλλον, η αγορά που νέκρωσε, η ακρίβεια κι η φτώχεια που απειλεί όλο και περισσότερους. Η ιδιαιτερότητα της Ελλάδας που επιμένει να συγκρατεί τις τιμές στα ύψη κι ας έχει κατρακυλήσει κάτω από τα 40 δολάρια το βαρέλι το πετρέλαιο.
Οι αγρότες στους δρόμους και πάλι. Τραβάει χρόνια αυτή η ιστορία. Η αγροτιά ήταν πάντα η παραμελημένη, η εγκαταλειμμένη τάξη, ίσως γιατί ήταν ανοργάνωτη. Κι ας είναι αυτή που παράγει και μας θρέφει. Κι αν έχουν κάνει αγώνες! Από το Κιλελέρ στην Μπαρμπάσαινα κι από τη Θεσσαλονίκη με τους καπνεργάτες, στα Επτάνησα και τον Θεσσαλικό Κάμπο. Από τις μαύρες σημαίες των σταφιδοπαραγωγών, στα ξεφουσκωμένα λάστιχα των τρακτέρ από την κυβέρνηση Σημίτη-Τσουκάτου με φτωχά, τις περισσότερες φορές, αποτελέσματα. Θα δημιουργηθούν προβλήματα σε πολλές τάξεις αν συνεχιστούν τα μπλόκα. Όμως ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Όταν έχεις να αντιπαλέψεις τα καιρικά φαινόμενα, όταν σκάβεις, φυτεύεις, καλλιεργείς και δεν μπορείς να ζήσεις, τι άλλο να κάνεις;
Στην εποχή της ακρίβειας τα μόνα αγαθά που απαξιώνονται είναι τα αγροτικά προϊόντα. Στα ύψη το κόστος παραγωγής, το πετρέλαιο, τα λιπάσματα, τα φυτοφάρμακα, στα τάρταρα οι τιμές. Δείτε τι συμβαίνει εδώ, σ’ εμάς, με το λάδι. Με τιμές λίγο πιο πάνω από το 1,5 ευρώ το κιλό, δεν βγαίνει το κόστος ούτε της συλλογής του καλά-καλά. Και τα υπόλοιπα; Τα έξοδα καλλιέργειας και το κατιτίς που πρέπει να μείνει στον αγρότη για να ζήσει, πού είναι; Με ευχολόγια και αποσπασματικά μέτρα λύση δεν βρίσκεται. Ούτε με «έκτακτες επιχορηγήσεις» και «πακέτα» που μόνο στόχο έχουν τη μετάθεση του προβλήματος. Έγιναν λάθη και λάθη. Επαναπαυτήκαμε για πολλά χρόνια με τις επιδοτήσεις της Ε.Ε. κι αφήσαμε τα προβλήματα να μεγεθυνθούν. Τώρα όμως χρειάζεται σοβαρή πολιτική, προγραμματισμός και γενναία μέτρα για να στηριχτούν οι αγρότες. Διαφορετικά, μέχρι τότε, θα ακούμε για μπλόκα στο Κάστρο Βοιωτίας, την Αλαμάνα, τις Μικροθήβες, τα Τέμπη, τον Προμαχώνα και όπου αλλού.
Θολό το τοπίο παντού. Οι ελπίδες όλου του κόσμου έχουν στραφεί πλέον στον Ομπάμα που ορκίστηκε «δόξη και τιμή» στις 20 του Γενάρη. Ικανοποίησε ο λόγος του κι οι πρώτες του ενέργειες επίσης. Ωστόσο θα απαιτηθεί χρόνος και πολλή δουλειά για να αναστραφεί το κλίμα. Εδώ όμως η κατάσταση όλο και χειροτερεύει. Οι προβλέψεις για τα δημόσια οικονομικά είναι δυσοίωνες και τα μηνύματα για τον τουρισμό ανησυχητικά. Ακόμη και μεγάλες μονάδες δεν ξέρουν καν αν θα ανοίξουν κι επιχειρηματίες και εργαζόμενοι ζουν μέσα στο άγχος και την ανασφάλεια. Κι ο καλός μας πρωθυπουργός ανακοίνωσε δέσμη μέτρων για τη στήριξή τους. Ανάμεσα στα μέτρα κι η μείωση του τέλους παρεπιδημούντων. Άλλη πρωτοτυπία κι αυτή, μοναδική στον κόσμο. Όταν οι ανταγωνιστές μας ξοδεύουν για να προσελκύσουν τουρίστες, εμείς τους επιβάλλουμε και φόρο. Εν πάση περιπτώσει, ικανοποίησε η εξαγγελία αυτή. Μόνο που ο πρωθυπουργός υπολόγιζε χωρίς τους δημάρχους, που έχουν τα δίκια τους κι αυτοί, αφού θα στερηθούν ένα μεγάλο μέρος των εσόδων τους. Ξεσηκώθηκαν, λοιπόν, κι η κυβέρνηση άρχισε ήδη να μασά τα λόγια της. Τώρα, τι θα γίνει, μόνο ο Παντοδύναμος το γνωρίζει.

Περιοδικό ΡΩΓΜΕΣ τχ.11 (Η ΛΑΗΝΑ)

Κυκλοφόρησε το 11ο τεύχος του περιοδικού ΡΩΓΜΕΣ όπου δημοσιεύτηκε το διήγημα Η ΛΑΗΝΑ

Περιοδικό ΡΩΓΜΕΣ τχ.11 (νέο τεύχος)

Κυκλοφόρησε το 11ο τεύχος του περιοδικού ΡΩΓΜΕΣ

Συντακτική επιτροπή: Κώστας Δανδουλάκης, Κατερίνα Κατσίρη, Ανδρέας Καρακόκκινος, Μαρίνα Κοκκινίδου, Δημήτρης Βαρβαρήγος, Θεοχάρης Προβατάκης
#

Περιεχόμενα

ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΡΩΓΜΕΣ ΣΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ / Κώστας Δανδουλάκης
ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΕΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΕΣXΝΗΣ – ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΔΕΣ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ / Άννα Κανατά
Ο Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΟΚΙΜΙΑΚΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΕΦΕΡΗ / Μαρίνα Κοκκινίδου
Γ.ΣΕΦΕΡΗ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
ΜΑΤΙΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ – Οι ελληνικοί τοπικοί παραδοσιακοί χοροί και τα λαϊκά μουσικά όργανα μέσα από μικρογραφίες, τοιχογραφίες και χαλκογραφίες Ελλήνων λαϊκών δημιουργών / Σρ. Θεοχάρης Προβατάκης
ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΣΤΗΝ ΑΡΓΟΛΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ / Γιάννης Ρηγόπουλος
ΤΟ ΟΙΚΟΤΡΟΦΕΙΟ – James Joyce / Απόδοση στα ελληνικά: Μαίρη Μέγα
Η ΛΑΗΝΑ / Νίκος Ντακάκης
ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΡΕΥΜΑ / Ελένη Στασινού
ΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ / Ζαχαρίας Τσικνάκης
Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ ΠΟΥ ΣΤΡΩΝΕΙ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ / Νίκος Ανώγης
ΣΕΛΙΔΕΣ ΠΟΙΗΣΗΣ
Χριστιάνα Αβρααμίδου
Εμμανουήλ Αντζαράκης
Γιάννης Βούλτος
Κώστας Δανδουλάκης
Γεώργιος Δελιόπουλος
Δημήτρης Δικαίος
Μαρία Ροδοπούλου
Κατερίνα Κατσίρη
Βαγγέλης Κυριακός
Νίκος Μιχαήλος
Ισίδωρος Καρδερίνης
Δημήτρης Παπαδόπουλος
Χρήστος Νικολόπουλος
Καίτη Καγκαράκη
Αρίστη Συντιχάκη
Γιάννης Τόλιας
Χρίστος Τσιαήλης
Ιωάννης Τσιουράκης
ΑΧΝΑΤΟΝ – Ο αιρετικός βασιλιάς-ποιητής της αρχαίας Αιγύπτου / Γκράτσια Σπύρου Δεπούντη
ΜΥΡΤΙΩΤΙΣΣΑ – Η ζωή και το έργο της / Ελένη Κοτίνη-Παναγοπούλου
ΚΑΣΤΡΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ / Δημήτρης Καβαλάρης
Ο ΜΠΑΪΡΑΚΤΑΡΗΣ ΣΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ Ο ΛΟΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ / Θανάσς Γιαπιτζάκης
Η ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ / Θανάσης Γραμμέλης

Στις ΡΩΓΜΕΣ μέχρι σήμερα έγραψαν άρθρα, πεζογραφήματα, ποιήματα, μεταφράσεις κι έρευνές τους οι: Μιχ. Αγγελάκης, Κασσ. Αλογοσκούφι, Σ. Αναστασάκος, Μ. Ανδρεαδέλλη, Ε. Αντζαράκις, Γ. Ανυφαντής, Ν. Ανώγης, Η. Αυδούσης, Μ. Βάγιας, Δ. Βαρβαρήγος , Θ. Βολκώφ, Θ. Βοριάς, Ι. Βούλτος, Ε. Γιακανίκη – Κοκόλια, Θ. Γιαπιτζάκης, Μ. Γκάτσου, Θ. Γραμμέλης, Ισμ. Δάλλα-Ντάτση, Ν. Δανδής – Πολυμέρης, Κ. Δανδουλάκης, Γ. Δελιόπουλος, Α. Δεμιρτζή, Γκ. Σπ. Δεπούντη, Μπ. Δερμιτζάκης, Δ. Δικαίος, Ρ. Δημητροκάλη, Ε. Διαμαντοπούλου, Ελληνίδα, Ε. Ζαφείρη, Κ. Ηλιάκης, Μ. Θανοπούλου, Λ. Θεοχαρόπουλος, Δ. Καβαλάρης, Κ. Καγκαράκη – Δράκου, Μ. Καγκλή, Χρ. Κακουλίδου, Μ. Καλύβα, Α. Κανατά, Ανδρ. Καρακίτσιος, Ανδρ. Καρακόκκινος, Ε. Καρασαββίδου-Κάππα, Ισ. Καρδερίνης, Κ. Καρούσος, Η. Καρυώτης, Ι. Κασιμάτης, Σ. Κατελάνου, Κ. Κατσίρη, Ρ. Κιαγιαδάκη, Μ. Κοκκινίδου, Ε. Κοτίνη – Παναγοπούλου, Τρ. Κοτόπουλος, Δ. Κρανιώτης, Π. Κρούπκα, Ι.Ν. Κυριαζής, Γ. Κυριακάκος, Β. Κυριακός, Ν.Γ. Κωνσταντινίδης, Ν. Κ. Κωνσταντινίδης, Ν. Β. Λάβδας, Ν.Β. Λαδάς, Φ. Λέρτα – Αθανασοπούλου, Γ. Μανιάτης, Μ. Μαρκόπουλος, Δ. Μαχαίρας, Μ. Μέγα-Ανώγη, Ν. Μιχαήλος, Ν. Μιχάκης, Ε. Μισραχή, Φ. Μότσης, Τζ. Μουκριώτη, Π. Μπαλαμωτή –Σπιτά, Ν. Μπατσικανής, Γ. Μπιτσάκης, Β. Μυλωνοπούλου, Κ. Μπουσμπουκέας, Ε. Νανοπούλου, Χρ. Νικολόπουλος, Ν. Ντακάκης, Σ. Ντιούδης, Β. Οικονομοπούλου, Δ. Παλάζης, Μ. Παλιούρα, Λ. Παπαγιάννης, Ρ. Παπαδομιχελάκη, Α. Θ. Παπαδόπουλος, Δ. Παπαδόπουλος, Αντ. Παπαϊωάννου, Π. Παρασκευά, Η. Παυλοπούλου, Μ. Πισιώτη –Ιωάννου, Ι. Ποδιναράς, Β. Πουλιάρη, Γ. Πρίμπας, Θ. Προβατάκης, Γ. Πύργαρης, Μ. Β. Ραϊζης, Γ. Ρηγόπουλος, Μεγ. Ρογκάκος, Μ. Ροδοπούλου, Α. Σαμιωτάκης, Χ. Σιώτη, Α. Δ. Σκιαθάς, Π. Σπηλιοπούλου, Ν. Σπυριδάκη, Ε. Στασινού, Αρ. Συντιχάκη, Ν. Ταβουλάρης, Λ. Τζούλης, Ι. Τόλιας, Χρ. Τσιαήλης, Ζ. Τσικνάκης,Ι. Τσιουράκης, Κ. Τσουραπούλης, Ν. Φιλοπούλου, Λ. Φουρουκλάς, Χρ. Χαραλαμπάκης, Χ. Χαρμπάτσης, Π. Χατζηαλεξάνδρου, Β. Χατζηγιαννίδης, Λ. Χριστοφόρου, Δ. Χρονοπούλου.
Το περιοδικό διατίθεται:
1) Από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Λογοτεχνών – Νικηταρά 6 – Αθήνα –τηλ. 210 3300834
2) Από το βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ – Αθήνα – Σταδίου 24 – τηλ. 2103217917
3) Από το βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ – Θεσσαλονίκη – Αριστοτέλους 7 – τηλ. 2310 276447
#
Για συνεργασίες ή συνδρομές:
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ
ΝΙΚΗΤΑΡΑ 6 – ΑΘΗΝΑΤΚ 10678
ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΡΩΓΜΕΣ»
#

Για πληροφορίες και συνεργασίες οι ηλεκτρονικές δ/νσεις είναι:info@poets.grpan_om_log@yahoo.com

Άλλη μια σημαντική διάκριση για τον συγγραφέα Νίκο Ντακάκη

ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ Παρασκευή 23 Ιανουαρίου 2009

Έπαινο απέσπασε το καινούριο ανέκδοτο μυθιστόρημα «Ψυχαρίδα» του συνεργάτη μας Νίκου Ντακάκη στον 27^ο Πανελλήνιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό που είχε προκηρύξει η Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών. Η τελετή βράβευσης έγινε την Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2009 στο κατάμεστο αμφιθέατρο «Αντώνης Τρίτσης» του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Αθηναίων απ’ όπου και οι φωτογραφίες.

Πρόκειται ασφαλώς για μια σημαντική διάκριση αφού στο πρόσωπο του ρεθεμνιώτη συγγραφέα τιμάται και το πνευματικό Ρέθυμνο που σε καιρούς χαλεπούς εξακολουθεί να παράγει πολιτισμό και να προσφέρει στα γράμματα και στις τέχνες.

Έχε το νου σου στο παιδί

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν
και πώς σε θένε
Έχε το νου σου στο παιδί, κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε
Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί, λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν
Έχε το νου σου στο παιδί κλείσε την πόρτα με κλειδί,
θα σε πουλήσουν
Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί που θα 'χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα
Υπερασπίσου το παιδί γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα,
διάβασα πριν από λίγες μέρες στις Ματιές του Λευτέρη Παπαδόπουλου, στα Νέα. Είναι ένα συγκλονιστικό τραγούδι που το έγραψε ο ίδιος μαζί με τον μεγάλο μας Μίκη Θεοδωράκη και το επανέλαβε με αφορμή τον άδικο σκοτωμό του Αλέξη και τον ξεσηκωμό των νέων που ακολούθησε. Κι εγώ πήρα το θάρρος να δανειστώ τους στίχους του και να τους αφιερώσω σ’ ένα άλλο παιδί, τον Διαμαντή, που αυτή την ώρα δίνει τη δική του μάχη για να κρατηθεί στη ζωή.
«Υπερασπίσου το παιδί» που αργοπεθαίνει. Γιατί δεν ήταν εχθρός ο Διαμαντής για να τον πολεμήσουμε. Ούτε ο στρατιώτης του κακού που έπρεπε να εξαφανίσουμε. Δικό μας παιδί είναι. Που τέλειωσε το Λύκειο με λαχτάρες, αγωνίες, πιθανόν και με ξενύχτια, όπως ακριβώς και τα δικά μας παιδιά. Που έδωσε πανελλήνιες και πέρασε στην Αστυνομία. Χωρίς πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων και την, άλλοτε απαραίτητη, συνηγορία του χαφιέ της γειτονιάς. Με οράματα και ελπίδες για έναν κόσμο καλύτερο. Για να συμβάλλει με τις λιγοστές του δυνάμεις στη διαφύλαξη του νόμου και της τάξης που ορίσαμε. Κι εμείς, με την ανοχή μας, αφήσαμε να τον γαζώσουν με τα καλάσνικοφ. Κι είναι εικοσιενός χρονών μόνο! Ας ευχηθούμε να γλιτώσει τουλάχιστον. Έτσι κι αλλιώς οι «γνωστικοί, λογάδες και γραμματικοί», μας έχουν, προ πολλού, πουλήσει.

Ρουκέτες

Πάει! Πέρασε ο παλιός ο χρόνος! Ένα, κυριολεκτικά, δίσεκτο έτος ανήκει στην ιστορία πια. Μόνο που άφησε πίσω του κακή κληρονομιά και λιγοστές ελπίδες. Με την Ελλάδα να βρίσκεται ένα βήμα πριν από τη χρεοκοπία και με μια κυβέρνηση «μηδενικής ανοχής», αφού δεν την ανέχονται άλλο ούτε αυτοί που την ψήφισαν πριν από ένα χρόνο και κάτι. Με την οικονομική δυσπραγία, τις τιμές των αγροτικών προϊόντων σε εξευτελιστικά επίπεδα, το κέντρο της Αθήνας καμένο και τους εργατοϋπάλληλους να μάχονται για να μην ανοίξουν τα καταστήματα ούτε την τελευταία Κυριακή του χρόνου. Έχουν τα δίκια τους κι αυτοί. Αλλά κι οι άλλοι; Οι έμποροι με τα σπασμένα μαγαζιά και τα άδεια ταμεία; Που είδαν τις περιουσίες τους να χάνονται μπροστά στα αδιάφορα μάτια της αστυνομίας, του κράτους της πλάκας; Που το μόνο της μέλημα ήταν να διασώσει το Χριστουγεννιάτικο Δέντρο στο Σύνταγμα κι ακολούθησαν σκηνές απείρου κάλλους με τους σιδερόφραχτους σ’ επιφυλακή και τους νεαρούς να χορεύουν κύκλο γύρω τους;
Έφυγε το 2008 κι άφησε ενθύμιο το κακοπαιγμένο show του Ψωμιάδη και μια παγωμάρα στις καρδιές που ούτε οι Άγιες Ημέρες που πέρασαν στάθηκαν ικανές να τις ζεστάνουν. Πώς θα μπορούσαν άλλωστε τη στιγμή που μια μεγάλη αβεβαιότητα πλανάται, με την οικονομική κρίση να φουντώνει και με μια ύφεση να μας απειλεί, να! τόοοση, με το συμπάθιο.
Αρχές του καινούριου χρόνου, ευχές για υγεία από παντού, τηλεφωνήματα, e-mail, SMS κι εγώ δεν θα ήθελα με τίποτα να ασχοληθώ με τα δυσάρεστα. Για το γιορτινό τραπέζι ήθελα να γράψω με την οικογένεια μαζεμένη ανέμελη γύρω του, τις εύθυμες συζητήσεις και το χαρτάκι για το καλό του χρόνου που εξέλειπε κι αυτό. Για τους μικρούς καλαντιστές που σε πείσμα των καιρών βγήκαν ξανά στους δρόμους. Με τα τρίγωνα, τις υπέροχες φάλτσες φωνούλες τους και τις ξαναμμένες φατσούλες που έσκαγαν χαμόγελο χαράς μπροστά στο ταπεινό φιλοδώρημα. Για τις ελπίδες που φουντώνουν κάθε χρόνο τέτοιες μέρες και την ψευδαίσθηση πως πάνε, πέρασαν τα δύσκολα κι ο καινούριος χρόνος με την ορμή του νέου, μόνο χαρές θα φέρει. Αυτά ήθελα να σχολιάσω κι ακόμα περισσότερα. Μόνο που δεν μ’ άφησαν τα σκυθρωπά πρόσωπα που αντίκριζα πίσω από την επίπλαστη ευθυμία. Μόνο που μ’ έπνιξαν οι κλαυθμοί, οι οδυρμοί και η οσμή του θανάτου που αναδυόταν κι εξακολουθεί να αναδύεται ακόμα, δυστυχώς, λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά από τη φιλόξενη Φάτνη που γεννήθηκε ο Θεάνθρωπος.
Λωρίδα της Γάζας. Τόπος πόνου και μαρτυρίου, συνώνυμος των κολαστηρίων και των κρεματορίων του Χίτλερ, φτιαγμένος από τα ίδια τα θύματα του τότε. Εκεί που επιμένουν να βρίσκονται και να ζουν οι κολασμένοι της Γης, όπως τους κατάντησαν οι Ισραηλινοί. Αποκλεισμένοι εδώ και χρόνια από τον έξω κόσμο. Ασφυκτικά κλεισμένος στη στενή λωρίδα που του παραχωρήθηκε (;), πολιορκημένος από στεριά, θάλασσα και αέρα, ένα ολόκληρος λαός, απόκληρος του κόσμου τούτου, αργοπεθαίνει. Μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα. Χωρίς εφόδια, τρόφιμα και φάρμακα, υπομένει ένα ανηλεές σφυροκόπημα που πίσω του αφήνει νεκρούς κι άλλους νεκρούς και πιο πολλούς σακατεμένους. Αδιάκριτα. Νέους και γέρους ανήμπορους, γυναίκες και προπάντων αθώα παιδιά. Θεέ μου, πρόσεξες το τρομαγμένο τους βλέμμα; Τα μάτια τους τα ανοιγμένα τεράστια από τον φόβο και τον πόνο; Μόνο λίγα λαγούμια κι υπόγεια τούνελ κάτω από τα τείχη τούς έμειναν για επικοινωνία κι ανεφοδιασμό. Και τώρα τα βομβαρδίζουν κι αυτά.
Κι όλοι εμείς, ο «πολιτισμένος κόσμος» γύρω μας, παρακολουθεί προκλητικά αδιάφορος. Μα τους πετάνε ρουκέτες κι αυτοί, ψιθυρίζουν υποκριτικά. Τρομοκράτες είναι, κραυγάζουν άλλοι. Λες και μπορεί να συγκριθεί ο αρτιότερα οργανωμένος και τελειότερα εξοπλισμένος στρατός του κόσμου, αυτός του Ισραήλ, με τα λιανοντούφεκα και τις στρακαστρούκες της Χαμάς. Λες και μπορούν στα σοβαρά να θέσουν σε κίνδυνο την ύπαρξη του Ισραήλ. Αλλά είπαμε, παιχνίδια των ισχυρών είναι αυτά. Του παράφρονα μακελάρη Μπους που, και την ύστατη ώρα ακόμη, γράφει το φινάλε της θλιβερής αποχώρησής του με αίμα. Κι ο Ομπάμα, βρε παιδιά; Αυτός που έκανε τις καρδιές δισεκατομμυρίων ανθρώπων να σκιρτήσουν, πού είναι; Πού βρίσκεται;
Σέβεται τους θεσμούς, λέει το περιβάλλον του και κάνει διακοπές στη Χαβάη. Γιατί η Αμερική έχει Πρόεδρο κι ο ίδιος δεν έχει αναλάβει ακόμη. Είναι έτσι ή μήπως διαφέρει σημαντικά η προεκλογική περίοδος από τον προεδρικό θώκο της μητρόπολης του καπιταλισμού; Σύντομα θα δείξει.
Καλή χρονιά, πάντως!

Kαλά Χριστούγεννα

Φωτιές εδώ, σφαίρες εκεί, νεκρό παιδί στη φάτνη
Χριστούλη μου μην είσ’ εσύ κι η Παναγιά σε ψάχνει;

Λυσσομανάει ο βοριάς, καρδιές, ψυχές παγώνει
φτάσανε τα Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά σιμώνει

με μια αβεβαιότητα στην πλάση να πλανιέται
και κρίση οικονομική που όλο ξεπερνιέται

κι όλο φουντώνει κι απειλεί τα πάντα ν’ αφανίσει
τους δυνατούς στα Τάρταρα βάλθηκε να γκρεμίσει.

Ο νεογέννητος Χριστός ας φέρει τη γαλήνη,
τη ζεστασιά στα σπιτικά και επί γης ειρήνη.

Καλές γιορτές σας εύχομαι, ξέγνοιαστες με υγεία
με αφθονία αγαθών, στους δρόμους ηρεμία.


Καλές γιορτές!

Επεισόδια

Οι διαδηλώσεις αυτές δεν μοιάζουν με καμιά από τις προηγούμενες που έχουμε ζήσει. Γιατί σ’ αυτές πρωταγωνιστούν νεαροί. Γιατί βγήκαν στους δρόμους αμούστακα παιδιά με τον θυμό να πλημμυρίζει τις αθώες τους καρδιές. Έχουν περάσει τόσες μέρες κι όμως τα παιδιά επιμένουν. Αναρωτήθηκε άραγε κανείς μας γιατί;
Ο θάνατος του Αλέξη, του συνομίληκού τους, ήταν η αιτία ή μήπως απλά ήταν η αφορμή; Σίγουρα ο πρώτος έπαιξε καθοριστικό ρόλο, αλλά τα αίτια είναι βαθύτερα κι είμαστε κι εμείς υπεύθυνοι γι’ αυτά. Εμείς που επιτρέψαμε να δημιουργηθούν οι ασφυκτικές συνθήκες που τα κάνουν να επαναστατούν. Γιατί τους παραδίδουμε ένα κόσμο γεμάτο αδιέξοδα. Αυτά απλώς γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε μια κοινωνία χωρίς ιδανικά, χωρίς παιδεία, χωρίς ηθικούς φραγμούς.
Γιατί τα φορτώσαμε μ’ ένα σωρό άχρηστα μαθήματα, τα πνίξαμε στα φροντιστήρια και τα σπρώξαμε στο κυνήγι του άψυχου βαθμού. Γιατί δεν τα μάθαμε να σέβονται τους άλλους αφού πρώτοι εμείς δεν τα σεβαστήκαμε. Γιατί δεν τους μάθαμε να τιμούν τα σύμβολα αφού δεν τους εξηγήσαμε τι αντιπροσωπεύουν κι είναι γι’ αυτά αδιάφορα και ξένα. Γιατί δεν τα κρατήσαμε στη ζεστασιά του σπιτιού επειδή λείπαμε οι ίδιοι. Γιατί χαθήκαμε στην πανάκεια του ευδαιμονισμού και του πλουτισμού. Έτσι τα ιδανικά που τους κληρονομήσαμε ήταν η αρπαχτή, το εύκολο κέρδος, οι «άκρες» και το μέσον.
Γιατί τα περιθωριοποιήσαμε στα φτηνά μπαράκια και τα ίντερνετ καφέ. Γιατί ο προορισμός Γυμνάσιο-Λύκειο-Πανεπιστήμιο δεν τα ελκύει πια αφού η συνέχεια τους είναι γνωστή. Απαξίωση-ανεργία-εξάρτηση. Από ποιους; Από μας. Που θα πρέπει να τους συμπληρώνουμε διά βίου τον μισθό της εξαθλίωσης, αν τον πετύχουν κι αυτόν. Κι από πάνω τα σκοτώνουμε κιόλας στην πρώτη ευκαιρία. Κανονικά αυτή τη φορά. Ενσυνείδητα και ανάλγητα. Ανά χείρας όπλο-σκόπευση-θάνατος. Έτσι, για να τους σπάσουμε τον τσαμπουκά.
Τα παραξηγήσαμε τα παιδιά μας, ή μήπως δεν ασχοληθήκαμε ποτέ μας μ’ αυτά; Με τα προβλήματά τους, τις ανασφάλειές τους, τα αισθήματά τους. Όμως είναι νέοι και το αίμα τους βράζει. Αντιδρούν, αγανακτούν, ξεσπούν. Παίρνουν πέτρες και τις πετούν στα ξερά μας κεφάλια. Που ακόμη και τώρα δεν παίρνουν μπροστά να σκεφτούν λίγο.
«Να μ’ αγαπάς» τραγουδούν με απόγνωση, κάνουν καθιστική διαμαρτυρία, μοιράζουν λουλούδια, θρηνούν. Κι εμείς στον κόσμο μας. Σ’ αυτόν τον άδειο κόσμο, τον γεμάτο υποκρισία και ψευτιά.
Άλλος ένας προϋπολογισμός ψηφίστηκε μέσα σε κλίμα γενικευμένης αβεβαιότητας. Λόγια μεγάλα, κούφια, ακούστηκαν κατά τη διάρκεια της συζήτησης, ένθεν κακείθεν. Και μέσα στον ορυμαγδό, μια γλυκιά φωνή προσπαθεί να μας πείσει πως ήρθε η ώρα να αποκτήσουμε φορολογική συνείδηση.
Δεν μπορεί, βρε παιδιά, να μιλάνε σοβαρά.
Ειλικρινά σας λέω, πλάκα μας κάνουν.
Εκτός κι αν έχουν σαλτάρει εντελώς.
Άντε και καλές γιορτές.

Αντί απαντήσεων…. Μηνύσεις

Κύριε διευθυντά,
Διάβασα στην εφημερίδα σας (Ρεθεμνιωτικα Νέα φύλλο 11-12-08) ένα σχόλιο με τίτλο «Όταν κάνουμε την τρίχα τριχιά», κι απ’ ό,τι κατάλαβα πέσατε κι εσείς θύμα της καλώς νοούμενης δημοσιογραφίας. Της υποχρέωσης δηλαδή που έχετε να ενημερώνετε το κοινό, να δημοσιοποιείτε και να κριτικάρετε πράξεις και παραλείψεις της Διοίκησης. Σας βλέπω να ξαφνιάζεστε που αντί μιας απάντησης που θα ανασκεύαζε το άρθρο σας ή εν πάση περιπτώσει θα αντέκρουε την ακρίβεια των στοιχείων σας, βρεθήκατε κατηγορούμενοι. Δεν είναι η πρώτη φορά, ξέρετε. Τα ίδια έπαθα κι εγώ πρόσφατα κι από την ίδια υπηρεσία μάλιστα.
Το έγγραφο του Νομάρχη που έθετε σε αμφισβήτηση το Πολεοδομικό Σχέδιο των οικισμών Πανόρμου, Μπαλί, Πλακιά και της Αγίας Γαλήνης, σε συνδυασμό με έγγραφο του ΥΠΕΧΩΔΕ του 2004, σχολίαζα με το άρθρο μου «Περί οικισμών, συνέχεια», και έθετα κάποια ερωτήματα. Συγκεκριμένα ρωτούσα επί λέξει: «Του τα είπαν; (του Νομάρχη). Από τότε έχουν περάσει 4 χρόνια. Έγινε κάτι; Μας ενόχλησε κάποιος ή μόνοι μας προσπαθούμε να βγάλουμε τα μάτια μας;»
Γενικά και αόριστα έγραφα. Το πρόβλημα του νομού εξέθετα χωρίς να αναφέρω ονόματα και υπευθύνους, που άλλωστε δεν ήμουνα σε θέση να γνωρίζω. Και ενώ ανέμενα μια απάντηση από κάποιον αρμόδιο, εισέπραξα μια μήνυση από τον Προϊστάμενο της Πολεοδομίας. Δεν έχετε τα πρωτεία, λοιπόν. Ίσως από κεκτημένη ταχύτητα βρεθήκατε κι εσείς στην ίδια θέση, αφού η βιομηχανία μηνύσεων του προαναφερομένου Προϊσταμένου καλά κρατεί.
«Πολλά πράγματα έχουμε παραξηγήσει σ’ αυτόν τον τόπο. Τον τρόπο που ζούμε και πολιτευόμαστε. Τον τρόπο που κάποιοι έχουν την απαίτηση να ασκούν την όποια εξουσία διαθέτουν. Την ανοχή του πολίτη, που τη θεωρούν δεδομένη, και που, σαν πληβείος την εποχή της ρωμαιοκρατίας, είναι υποχρεωμένος να σκύβει το κεφάλι και να δέχεται το αποτέλεσμα της αλαζονείας τους αδιαμαρτύρητα…», έγραφα στο άρθρο μου «Προσοχή!!! Μηνύσεις!» μετά την απολογία μου στην κ. Πταισματοδίκη. Και κατέληγα : «Έτσι είναι, κύριοι, αν έτσι νομίζετε, αφού κάθε δημόσιος υπάλληλος αντί για υπηρέτης του πολίτη που πρέπει να είναι, θεωρεί τον εαυτό του υπεράνω πάσης αμφισβήτησης και κριτικής».
Με την ευκαιρία σας πληροφορώ πως μόλις χθες παρέλαβα το κλητήριο θέσπισμα. Στις 15 Ιανουαρίου 2009 καλούμαι να παρουσιαστώ ενώπιον του 3/μελούς Πλημμελειοδικείου για να δικαστώ. Μην ξαφνιάζεστε λοιπόν. Η νέα τάξη πραγμάτων μπορεί να μας επιφυλάσσει μεγαλύτερες ακόμη εκπλήξεις.

Στρουθοκάμηλος

Το βάζει στα πόδια μόλις αισθανθεί κίνδυνο αυτό το ζωντανό. Και πάει βολίδα. Τύφλα να ’χει ο Κεντέρης τότε που ήταν στα πάνω του. Τέτοιο ένα πράγμα! Όταν η κατάσταση σκουρύνει όμως και αντιληφθεί πως δεν μπορεί να ξεφύγει, τότε χώνει το κεφάλι του στην άμμο. «Όχι κορόιδο είμαι να κάθομαι να βλέπω», θα σκέφτεται στα σίγουρα. Κι όσο αυτό δεν βλέπει, θεωρεί πως το ίδιο κάνουν κι οι άλλοι μέχρι να το τσακώσουν.
Έγραψα προ ημερών ένα άρθρο με τίτλο «Είπατε τω βασιλεί». Ανέλυα εκεί πόσο επίκαιρος είναι σήμερα ο αρχαίος χρησμός και πώς οι δημοσκοπήσεις στέλνουν στον βασιλιά μήνυμα πως το παραμύθι τέλειωσε για χίλιους και δύο λόγους. Ενόχλησε το άρθρο μου αυτό. Πράγμα που σημαίνει πως ήταν καίριο και εύστοχο. Ίσως και να πόνεσε κάποιους. Έτσι κάποιος πολιτικός επιστήμονας, κατά δήλωσή του, που θεώρησε τον εαυτό του αυτόκλητο (;) υπερασπιστή του κυβερνητικού έργου, βγήκε λάβρος εναντίον μου καταλογίζοντάς μου τα μύρια όσα.
Καταρχήν θα σ’ ευχαριστήσω, φίλε μου, για τη σημασία που έδωσες στο άρθρο μου και για τον κόπο που μπήκες να μου απαντήσεις. Δεν θα σχολιάσω βέβαια τις προσωπικές κατηγορίες εναντίον μου γιατί θεωρώ πως δεν αξίζει τον κόπο. Μπορώ να σε καθησυχάσω ωστόσο διαβεβαιώνοντάς σε πως δεν με ενδιαφέρουν ούτε υποψηφιότητες, ούτε άλλου είδους καρέκλες. Ποτέ στη ζωή μου δεν μ’ ενδιέφεραν. Άλλωστε ο βίος μου το αποδεικνύει. Αυτοδημιούργητος είμαι, φίλε μου, άρα και Αυτεξούσιος με το άλφα κεφαλαίο. Το Ρέθυμνο είναι μικρό και γνωριζόμαστε όλοι μεταξύ μας. Κι όταν το ΠΑΣΟΚ αλώθηκε εκ των έσω από τους εκσυγχρονιστές και τον Σημίτη, που οδήγησε τη χώρα στις αγκάλες της Δεξιάς, είχα το θάρρος να διαχωρίσω τη θέση μου και να ενταχθώ στο ΔΗΚΚΙ του Τσοβόλα. Του «γιου του αγωγιάτη», όπως αναφέρεις, ίσως για να συμψηφίσεις τον «γιο του ταχυδρόμου». Μόνο που τον Τσοβόλα, αγαπητέ μου φίλε, δεν τόλμησε ποτέ να τον κατηγορήσει κανείς ούτε για ατασθαλίες, ούτε για οικονομικά σκάνδαλα. Δεν πλούτισε από την πολιτική, δεν απόκτησε κότερα και βίλες με πισίνες και δεν έκανε κόλλυβα την Ελλάδα να τη μοιράσει στους παπάδες.
Ακόμη και το «Τσοβόλα δώστα όλα», που κάνατε σημαία, γνωρίζεις πολύ καλά πως ήταν εντολή του Ανδρέα στον τότε υπουργό του να εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες και να δώσει ψωμί στον λαό. Γιατί ο Ανδρέας, εκτός των άλλων, είχε και κοινωνική ευαισθησία.
«Για την υπόθεση Βατοπεδίου έχουμε πολιτικές ευθύνες», δήλωσε ο Μεϊμαράκης. «Ας ξυπνήσουν, αλλιώς ας φύγουν όσοι τυχόν βλέπουν ακόμη την κοινωνία πίσω από τα φιμέ τζάμια των λιμουζίνων τους», κραυγάζει ο Πουπάκης, ο αρχισυνδικαλιστής της ΔΑΚΕ. Και συνεχίζει, «με προκλητικούς μαμμωνάδες, Αθανασόπουλους, Αράπογλου και λοιπούς τραπεζίτες, γκόλντεν μπόις, πλατινένιους μάνατζερ και γιάπηδες των κολάρων, δεν αντιμετωπίζεται η κρίση». Οι δικοί σας τα λένε αυτά, αγαπητέ μου φίλε, και σίγουρα αυτοί κάτι παραπάνω θα γνωρίζουν. Στον Τατούλη, τον Πολύζο και τον Δαϊλάκη, που τη μια μέρα τον διαγράφατε και την επομένη τον εκλιπαρούσατε να επιστρέψει γιατί δεν έβγαιναν τα κουκιά, σε παραπέμπω. Στον Ρεγκούζα των τελωνείων, στον Τσιτουρίδη των ομολόγων, στον Μαγγίνα των αναψυκτηρίων, στον Βουλγαράκη και τον Ρουσόπουλο του Βατοπεδίου. Μόνο που ο τελευταίος αποτελούσε την ομιλούσα πηγή του βασιλιά και τώρα πάει…, στέρεψε.
Στο θέμα μας τώρα. Το παραμύθι τέλειωσε για χίλιους δυο λόγους λένε τα σημάδια. Κι αν θα παραλείψω σήμερα τους χίλιους, είναι για λόγους οικονομίας και μόνο. Τους άλλους δύο θα τους επαναλάβω όμως.
Του Έλληνα, φίλε μου, κάνε του ό,τι θέλεις. Υποσχέσου του, φούσκωσέ του τα μυαλά, φανάτισέ τον, δεν πρόκειται να σου κρατήσει κακία. Άλλωστε το παραμύθι το τραβάει η ψυχούλα του. Από αρχαιοτάτων χρόνων το τραβούσε. Τούτη η φυλή, το έθνος τούτο, πάνω στο παραμύθι στηρίχτηκε. Μ’ αυτό πέρασε τη σκλαβιά και μ’ αυτό μεγαλούργησε. Στο συμφέρον μην τον ρίξεις μόνο τον Έλληνα και μην του θίξεις το φιλότιμο, γιατί αγριεύει. Γίνεται κακός τότε, εκδικητικός, και αντιδρά σπασμωδικά. Κι αυτά ο ράθυμος βασιλιάς δεν τα σεβάστηκε. Κλεισμένος στο Κυβερνητικό Μέγαρο ή απομονωμένος στη γαλήνη της Ραφήνας, άφησε το καράβι ακυβέρνητο και τους υπουργούς και τους υποτακτικούς τους ασύδοτους ν’ αλωνίζουν. Αλλά αυτοί αποδείχτηκαν άπληστοι. Έφαγαν, έφαγαν, έφαγαν και μέσα στης κραιπάλης τους την παραζάλη είπαν να τα ’χουν καλά και με τον Θεό. Και σαν καταλληλότερο αντιπρόσωπό του βρήκαν έναν διαβολοκαλόγερο, τον Εφραίμ, που κόντεψε να πάρει και τα σώβρακα του ήδη ξεζουμισμένου λαουτζίκου.
Δώσε, του λέει ο Αλογοσκούφης, δώσε οι Οργανισμοί, κι οι δήμαρχοι ακόμη του λένε δώσε. Μόνο που δεν έχει πια να δώσει άλλα. Άφησε που ξύπνησε και το φιλότιμο μέσα του. «Ρε συ, αυτοί θα μας φάνε ζωντανούς», άρχισε να μουρμουρίζει δειλά ο ένας στον άλλο. Στο πρώτο σκάνδαλο ξαφνιάστηκαν, στο δεύτερο μούδιασαν, στο τρίτο πια είχαν συνηθίσει. Μόνο που η ιστορία με το Βατοπέδι ήταν διαφορετική. Πολλά τα λεφτά κι η πρόκληση ακόμη πιο μεγάλη. Με κεντρικό σχεδιασμό και άψογη εκτέλεση. Με υπουργούς, τέως και εν ενεργεία, μπλεγμένους. Με Νομικά Συμβούλια, Δημόσιους Εκτιμητές, δικηγόρους, συμβολαιογράφους και την Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου σε ρόλο κατακτημένου Οργανισμού που τα παραδίδει όλα αμαχητί.
Μαθεύτηκε η ιστορία. Πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά; Την πήραν τα κανάλια και την έκαναν σήριαλ. Από το πρωί μέχρι το βράδυ άκουγαν έκπληκτοι οι υποτελείς αυτού του τόπου για λίμνες, παραλίμνιες εκτάσεις, οικόπεδα, μεζονέτες. Χώρια τα Ολυμπιακά Ακίνητα, τα δάση κι οι αρχαιολογικοί χώροι. Όλα με φιρμάνια και χρυσόβουλα αποκτημένα. Απ’ όλα είχε ο μπαχτσές. Από χορεύτριες οριεντάλ μέχρι απειλές, εκβιασμούς και χρήμα, μπόλικο χρήμα σε υπόγειες διαδρομές. Συθέμελα σείστηκε το σαθρό σύστημα που είχαν εγκαταστήσει με τις αποκαλύψεις αυτές. Το «σεμνά και ταπεινά» δεν περνούσε πια κι οι Ηρακλειδείς του στέμματος αποδείχτηκαν τζάμπα μάγκες που πάνω στην ανάγκη το έπαιζαν αγνές παρθένες.
Άργησε να το πάρει είδηση ο αλαζόνας βασιλιάς. Για την ακρίβεια κάτι πήγε να καταλάβει όταν είδε την αυλή του να κινδυνεύει. Καθυστερημένα αντέδρασε και προσπάθησε να τα μαζέψει. Έδιωξε για τα μάτια του κόσμου κάνα δυο υπουργούς, έστησε και μια Εξεταστική όχι για να ερευνήσει αλλά για να κουκουλώσει. Μόνο που στην Εξεταστική μετείχαν και κάτι κακά παιδιά που έκαναν φύλλο και φτερό όποιο δυστυχή μάρτυρα έπεφτε στα χέρια τους. Εκεί να έβλεπες ρεζιλίκι. Νομικοί Σύμβουλοι κατά Υπουργών. Υπουργοί κατά Συμβούλων. Τωρινοί κόντρα στους πρώην και πρώην κατά πάντων. Τι να σου κάνει κι ο Αρχιεισαγγελέας! Άνθρωπος είναι κι αυτός και πού να τα προλάβει όλα. Εντάξει. Μίλησε για παραπλανημένους υπουργούς, με το ζόρι έστειλε τη δικογραφία στη Βουλή, μπλόκαρε και την όποια δικαστική συνδρομή, το αποτέλεσμα ωστόσο ήταν φτωχό, απογοητευτικό.
119 μάρτυρες πέρασαν. Άλλοι εμφανίστηκαν σεμνοί, άλλοι έβγαλαν τα σώψυχά τους κι άλλοι, όπως ο Ρουσόπουλος κι ο Ψωμιάδης, το έριξαν στην τρελή. Πέρασε η προθεσμία που είχαν τάξει και κατέβασε άρον –άρον τα ρολά η Εξεταστική. Τα δύσκολα όμως αρχίζουν τώρα. Θα τολμήσουν να επιρρίψουν ευθύνες; Που η αναγνώριση ευθυνών σημαίνει Προανακριτική κι ο Πρωθυπουργός έχει μόνο 151 βουλευτές και δεν αντέχει να πάθει κανένα χουνέρι. Θα τα κουκουλώσουν; Και πώς; Που τους κράζουν κι οι δικοί τους ακόμη. Θα τα ρίξουν όλα στο ΠΑΣΟΚ; Στον Δρυ, ας πούμε, και τον Φωτιάδη; Κι οι άλλοι; Αυτοί που υπόγραφαν και παραχωρούσαν, υπόγραφαν και χάριζαν, υπόγραφαν κι αντάλλασσαν; Θα τη βγάλουν καθαρή; Θα ρισκάρουν να πουν άντε να τη βγάλουμε κουτσά στραβά μέχρι τον Ιούνιο που παραγράφονται τα αδικήματα κι ύστερα ποιος μας πιάνει;
Αυτά βλέπει ο λαός κι έχει σαλτάρει. Βλέπει και την ακρίβεια, χρονιάρες μέρες, νιώθει και την τσέπη του πανί με πανί κι όπου ανταμώσει δημοσκόπο του δίνει και καταλαβαίνει. Κι ο βαριεστημένος Πρωθυπουργός, σαν τη στρουθοκάμηλο, χώνει το κεφάλι του στην άμμο για να μην βλέπει και να μην ακούει. Εδώ το ερώτημα που προβάλλει είναι αμείλικτο. Πραγματικά αγνοεί τον κίνδυνο ή μας δουλεύει χοντρά και κάνει και τον χουβαρντά από πάνω με το επίδομα θέρμανσης; Με 100 ευρώ στους οικονομικά αδύνατους κι ένα ψευτοεπίδομα στους άνεργους θεωρεί πως θα κατασιγάσει τις αντιδράσεις και πάλι; Είναι ποτέ δυνατόν; Εδώ καίγεται η Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη, 300-400 κουκουλοφόροι τα ’καναν ρημαδιό στην Αθήνα και την κρίσιμη ώρα ο ισχυρός Πρωθυπουργός αποδείχτηκε στρουθοκάμηλος φοβισμένη.
Πάνω από 5 μονάδες βρίσκεται μπροστά το ΠΑΣΟΚ, λένε οι μετρήσεις. Μόνο που πρέπει να σοβαρευτούν κι αυτοί. Ν’ αφήσουν τα τρελά και ν’ αφουγκραστούν τον πόνο του κοσμάκη. Και προπάντων να μην ξεχνούν πως τα καμώματα του Σημίτη ήταν αυτά που μας φόρτωσαν τον Καραμανλή.
Είπα παραπάνω για χρονιάρες μέρες και θυμήθηκα πως πάει, πέρασαν και τα Νικολοβάρβαρα σεμνά και ταπεινά. Στην κυριολεξία αυτό. Πού τα παλιά γλέντια στα χωριά, οι παρέες από σπίτι σε σπίτι, τα χωρατά και τα φτωχά κεράσματα. Από την παραμονή του Άι Νικόλα άρχιζε τις ετοιμασίες η μάνα μου. Να κοσκινίσει τ’ αλεύρι, να καβουρντίσει το σησάμι κι ύστερα να στέσει στο τζάκι το τηγάνι για τους λουκουμάδες και τα ξεροτήγανα. Κι ύστερα να τα σοροπιάσει και να βάλει από πάνω το σησάμι και μπόλικη κανέλα. Μοσχομύριζε το σπίτι, ξερογλειφόμασταν εμείς, μα τη βολεύαμε με ένα δυο κομματάκια γιατί έπρεπε να μείνουν γεμάτες οι πιατέλες για τα κεράσματα της επόμενης μέρας.
Πέρασαν τα Νικολοβάρβαρα και πήραμε ν’ ανηφορίζουμε σιγά-σιγά για τα Χριστούγεννα. Ήδη έκαναν την εμφάνισή τους στους δρόμους κάτι δεντράκια φωτεινά, διάκοσμοι και γιρλάντες. Στολίζουν τις βιτρίνες τους τα μαγαζιά και φορτώνουν τους πάγκους με κάθε λογίς καλούδια. Μόνο που για πολλούς απαγορεύονται κι αυτά. Φάτε μάτια ψάρια, δηλαδή, γιατί ό,τι εύγευστο, ό,τι όμορφο και καλό μάς το απαγορεύουν οι γιατροί κι οι παπάδες. Μη φάμε, μην πιούμε, μην γλεντήσουμε, γιατί μας περιμένουν εμφράγματα κι εγκεφαλικά και μας αναμένουν ορθάνοικτες οι πύλες της κόλασης. Πρέπει να χαρούμε όμως. Να φροντίσουμε να περάσουμε καλά με υγεία και ευτυχία. Κι επιτέλους, λίγη λογική δεν βλάπτει. Μακριά από φασαρίες, παιδιά, καταστροφές και προπάντων από άδικους και παράλογους σκοτωμούς.

Δολοφόνοι

Αυτή τη φορά σκότωσαν ένα παιδί. Αμούστακο. Που είχε την ατυχία να πέσει πάνω στον τσαμπουκά, τον ράμπο, τον «ξέρεις ποιος είμαι εγώ, ρε;», τον «θα δεις τι θα σου κάνω».
Σκότωσαν ένα παιδί 15-16 χρονών. Κι εγώ τώρα αισθάνομαι την ανάγκη να κάνω κάτι. Να ουρλιάξω, να καταδικάσω, να γράψω. Δεν μπορώ όμως γιατί με πνίγει η οργή. Αγανάκτηση με διακατέχει για τους ανίκανους που ψηφίσαμε και τους βάλαμε να μας κυβερνούν. Αυτούς που είπαν στον αστυνομικό «το κράτος είσαι εσύ». Κι αυτός το πήρε τοις μετρητοίς, τραβάει το κουμπούρι και ρίχνει στο ψαχνό.
Αυτό το κράτος της πλάκας κατάντησε επικίνδυνο. Δεν σκέφτεται πια, δεν σχεδιάζει, γνωρίζει μόνο να εκτελεί εν ψυχρώ. Ακόμη και παιδιά. Πρόοδος σου λέει ο άλλος. Το κράτος της «ζαρντινιέρας» μετεξελίχθηκε σε κράτος δολοφόνος. Ιδεών, ελευθεριών, απροστάτευτων νεαρών. Επειδή έτσι του γουστάρει. Επειδή έτσι του έμαθαν να κάνει.
Καίγονται δυο μέρες τώρα αρκετές πόλεις, μαζί και η Αθήνα. Και δεν είναι η πρώτη φορά. Γιατί κάποιους ίσως τους βολεύει αυτό. Αποσπάται η προσοχή του κοινού και βγαίνουν από το κάδρο το Βατοπέδι, η οικονομική κρίση και η ακρίβεια. Διαφορετικά πώς να εξηγήσει κανείς την άνεση με την οποία 150-200 κουκουλοφόροι τρομοκρατούν, βάζουν φωτιές, καταστρέφουν αυτοκίνητα, τράπεζες και μαγαζιά, λεηλατούν. Οι γνωστοί-άγνωστοι επί το έργον με ορμητήρια το Πολυτεχνείο, το Οικονομικό Πανεπιστήμιο, το Πάντειο. Η αστυνομία παρατηρητής εκ του μακρόθεν και η κυβέρνηση στα κανάλια σε ρόλο συγγενούς τεθλιμμένου.
«Βρε, δεν πάτε στον αγύριστο», λέω εγώ! Που εκτός από ανίκανοι και κλέφτες, μού προκύψατε και δολοφόνοι. Ηθικοί αυτουργοί, έστω.