Ώρα εκλογών… ώρα Ζορμπά

Στον επόμενο τόνο ή ώρα θα είναι… ώρα εκλογών. Στον επόμενο τόνο ή ώρα θα είναι ώρα…ώρα Ζορμπά. «Οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους», δήλωνε με κάθε επισημότητα ο Πρωθυπουργός. «Στην ώρα τους», επαναλάμβαναν μονότονα οι υπουργοί του και τ’ άλλα μεγαλοστελέχη. Μέχρι που χτύπησε ο ιός Ζορμπά. Μέχρι που έγινε δηλαδή ορατός ο κίνδυνος να διαρρεύσει το περιβόητο πόρισμά του. Για τις 21 Αυγούστου είχε κληθεί σε ακρόαση από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής ο πρώην Εισαγγελέας. Αυτό όμως δεν έπρεπε να γίνει γιατί γνώριζε πολλά. Σκαλίζοντας κάπου είχε φτάσει. Ερευνώντας μεθοδικά κι εξετάζοντας μάρτυρες κάπου είχε καταλήξει. Μπροστά στον κίνδυνο λοιπόν των αποκαλύψεων επιστρατεύτηκε η δικαιολογία της προώθησης των μεταρρυθμίσεων κι η αντιμετώπιση των προβλημάτων της οικονομίας.
Ήταν και τα νομοσχέδια που είχαν κατατεθεί κι αν άνοιγε η Βουλή θα έπρεπε να ψηφιστούν, ήταν που υπήρχε ο κίνδυνος να σκάσει κάποιο καινούριο σκάνδαλο εν μέσω της προεκλογικής περιόδου, ήταν που δεν συνέφερε την κυβέρνηση να έχουν χρόνο να οργανωθούν κατάλληλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης κι αποφάσισε να πάμε σ’ εκλογές εξπρές. Εν τω άμα και το θάμα, που λένε. Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε. Από την εξαγγελία, στην κάλπη. Στις παραλίες μάς έπιασαν με τα μαγιό και τις βερμούδες. Άτονη την ήθελε την προεκλογική περίοδο η κυβέρνηση και με το δίκιο της.
Ανανέωση της λαϊκής εντολής ζητά για να ολοκληρώσει, λέει, το έργο της. Την απογραφή, ας πούμε, τον βασικό μέτοχο, τον πολυμέτωπο αγώνα κατά της διαπλοκής. Επίσης την αντιμετώπιση των προβλημάτων της οικονομίας με την αύξηση του ΦΠΑ, με την όπως όπως επίλυση του ασφαλιστικού, τη λήψη αντιλαϊκών μέτρων, και μέσα στην αναμπουμπούλα να κουκουλώσουν τις ρεμούλες, τις μίζες, τους κουμπάρους, τα δομημένα και τα αδόμητα ομόλογα και τις βαλίτσες με τις υπόγειες διαδρομές.
«Μαζί για τη νέα διακυβέρνηση», λέει το σύνθημα της κυβερνητικής παράταξης. Με εισαγγελείς σε διατεταγμένη κομματική υπηρεσία αντί της προάσπισης του νόμου και της δικαιοσύνης. Με αρχηγούς ενόπλων δυνάμεων που εγκαταλείπουν την άμυνα της χώρας για μια εκλόγιμη θέση στο επικρατείας.
Τελικά δεν το γλίτωσαν. Το πόρισμα Ζορμπά έσκασε και ξεχύθηκε η βρωμιά κι απλώθηκε. Ζεστό χρήμα, σε βαλίτσες, κατέληξε, λέει, σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο κι ο νοών νοείτο. Κι είναι δικός τους ο κ. Ζορμπάς και δεν μπορούν να τον αμφισβητήσουν. Αυτοί τον είχαν τοποθετήσει στο Υπουργείο Άμυνας, οι ίδιοι και στην Ανεξάρτητη Αρχή για το ξέπλυμα του βρώμικου χρήματος. Τα νομικά τερτίπια του κ. Κολιοκώστα ελάχιστα θα τους βοηθήσουν τελικά.

Πατσουλί και οποπάναξ για βουλευτές

Οδηγίες προς ναυτιλομένους ή αλλιώς μαθήματα επικοινωνίας προς υποψηφίους βουλευτές περιλαμβάνει το εγχειρίδιο που διανεμήθηκε στους υποψήφιους εθνοπατέρες. Το εγχειρίδιο αυτό που το έχει επιμεληθεί γνωστός συγγραφέας περιλαμβάνει αρκετά. Από το ύφος μιας ομιλίας μέχρι τις λέξεις που πρέπει να χρησιμοποιεί ο επίδοξος βουλευτής. Απολαύστε κάποια παραδείγματα: «Το ύφος της ομιλίας πρέπει να είναι : καταπέλτης, καταιγιστικό, ήρεμο, σαρκαστικό». «Ανακαλύψτε τη δύναμη των λέξεων. Υπάρχουν αμέτρητες λέξεις για τα αρώματα: ήλεκτρο, πατσουλί, σάνταλο, περγαμόντο, ζαμπέτι, ζυθόχορτο, λυκίσκος, καστόριο, βενζόλη, οποπάναξ». Τέτοια και άλλα πολλά. Μόνο για καθρεφτάκια δεν αναφέρει πουθενά και για χάντρες που θα θαμπώσουν τους ιθαγενείς και θα τους ξεγελάσουν.

Μητσοτακισμός

Παρακολουθήσατε τη συνέντευξη του Επίτιμου; Αν ναι, τότε γνωρίζετε και την ερμηνεία του όρου. "Δεν υπάρχει αντικειμενική αλήθεια, αλήθεια είναι ό,τι ονομάζει ο ίδιος αληθινό".

Δώσε μου κι εμένα, μπάρμπα!

Ό,τι μπορείς! Ό,τι προαιρείσαι! Έτσι κι αλλιώς τώρα που πήρες φόρα, λίγο παραπάνω, κάτι λιγότερο, δεν έχει και τόση σημασία νομίζω.
Σφίξαν οι ζέστες επικίνδυνα. Είναι κι αυτή η μαυρίλα κι η καταχνιά από τ’ αποκαΐδια που μας πλάκωσε κατακαλόκαιρο, ήρθε η ψυχή και πλάνταξε. Ούτε η μαζική έξοδος στις ακρογιαλιές μάς σώζει ούτε τα «όνειρα θερινής νυκτός» μας θεραπεύουν. Κάτι άλλο, πιο δυνατό, χρειαζόμαστε για να στανιάρουμε, οι εξαρτημένοι. Μην είν’ αυτό; Μην είναι τ’ άλλο; Τίποτα από τα δυο. Ψυχοθεραπεία χρειαζόμαστε ομαδική. Αυτό ’ναι όλο. Μόνο που η δόση πρέπει να ’ναι καλά προσεγμένη, εξαιρετικά ενισχυμένη, για να μας πιάσει.
Θέλεις αυξήσεις σε επιδόματα συνταξιούχων και τα αναδρομικά από τις αυξήσεις στις αποδοχές των δικαστικών; Πάρε! Θέλεις αύξηση της επιδότησης επιτοκίων των στεγαστικών δανείων πρώτης κατοικίας αγροτών; Πάρε! Θέλεις αυξήσεις στους μισθούς και τα επιδόματα του προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων; Πάρε! Θέλεις χρηματοδότηση προγραμμάτων της Εκκλησίας από το Δ΄ Κ.Π.Σ.; Πάρε! Θέλεις χρηματοδότηση της ψηφιακής τηλεόρασης για άτομα με αναπηρία; Πάρε! Θέλεις να ιδρυθεί ταμείο για την ενίσχυση των φτωχών; Πάρε! Θέλεις χορήγηση επιδόματος στους τρίτεκνους; Πάρε! Θέλεις προγράμματα; Πάρε! Μυαλό θέλεις; Πάρε κι απ’ αυτό!
Πάρε, πάρε, πάρε! Πάρε, κόσμε! Τ’ αφεντικό τρελάθηκε και τα πουλάει τζάμπα! Άντε, τώρα που γυρίζει! Έλα, τώρα που κληρώνει! Τόση δόση αδύνατον να μην πιάσει. Τόση σαπίλα, τέτοια καφρίλα!
Τριάμισι χρόνια τώρα μας άλλαξαν τον … Ανανία. Από τα άδεια ταμεία που παράλαβαν μέχρι την περιβόητη απογραφή που μας οδήγησε στην επιτήρηση, τον βασικό μέτοχο και τον πόλεμο κατά της διαπλοκής που τώρα, μόνο σαν αστεία ακούγονται. Από την άγρια λιτότητα, τους νέους φόρους, την αύξηση του ΦΠΑ, μέχρι τις μίζες, τη ρεμούλα και το μεγάλο φαγοπότι. Από τους κουμπάρους μέχρι τα δομημένα ομόλογα. Από την πλασματική αύξηση του ΑΕΠ κατά 25% που μας αναγκάζει να πληρώσουμε τα μαλλιοκέφαλά μας στα κοινοτικά ταμεία, μέχρι την υπό όρους άρση της επιτήρησης.
Όπου κι αν άγγιξε το χεράκι τους, σ’ όποιο τομέα κι αν πειραματίστηκαν, τ’ αποτελέσματα τα είδαμε. Κράτος παραλυμένο, υπηρεσίες διαλυμένες, λιωμένες κάτω από το βάρος της πιο σκληρής κομματικοποίησης. Τα πανεπιστήμια κλειστά, καθηγητές, φοιτητές και μαθητές στους δρόμους. Αναρχικοί και κουκουλοφόροι που τσαντίζονται, κηρύσσουν τον πόλεμο στην αστυνομία και τα κάνουν ρημαδιό. Για όλα φταίνε οι άλλοι, οι κακοί, αυτοί που κυβερνούσαν κάποτε. Κι από την άλλη, ούτε ένα έργο καινούριο. Πέτρα στην πέτρα δεν στήθηκε. Ούτε ένα νέο χιλιόμετρο. Προεκλογική κίνηση με εγκαίνια κλεμμένα. Φιέστες σε έργα παλιά. Κορδέλες που κόβονται ξανά και ξανά. Και λόγια μεγάλα. Χιλιοειπωμένα. Αναμασημένα.
Μεταρρυθμίσεις που έμειναν στα λόγια, εξαγγελίες «έπεα πτερόεντα» που πέταξαν και πάνε μαζί με τις ελπίδες, που αποδείχτηκαν φρούδες, ενός λαού πονεμένου. Που όμως τους δίνει, λέει, το προβάδισμα, την παράσταση νίκης, και θεωρεί τον αρχηγό τους «καταλληλότερο».
Ούτε μεταξύ τους δεν κατάφεραν να τα βρουν. Έριδες, ανταγωνισμοί, αποχωρήσεις, εξαναγκασμοί σε παραίτηση. Και τώρα, την ύστατη ώρα της κρίσεως, «πάρτα όλα», μας λένε. Κάθε μέρα και μια καινούρια παροχή, κάθε ώρα κι ένα νέο νομοσχέδιο, που όμως δεν πρόκειται να υλοποιηθεί η πρώτη ούτε να ψηφισθεί το δεύτερο. Το έργο το ’χουμε ξαναδεί. Κάπου εδώ ήρθαμε, πάμε να φύγουμε!

Συγχαρητήρια!

Συγχωρήστε με, κύριε της Δημόσιας Τάξης Υπουργέ, που δεν μπορώ να σας συγχαρώ:
για τις πυρκαγιές που μαίνονται ακόμη απ’ άκρη σ’ άκρη
για την έπαρση, την αλαζονεία της εξουσίας, την κομματικοποίηση που διέλυσε την Πυροσβεστική και μετέτρεψε τη χώρα σε «Γη του Πυρός»
για τα δάση που έγιναν παρελθόν, τα καμένα σπίτια, τις επιχειρήσεις που καταστράφηκαν κι εξακολουθούν να καταστρέφονται
για την απόγνωση στην οποία οδηγήσατε ένα ολόκληρο λαό
για τους ανθρώπους και τα ζώα που κάηκαν, τα νεκρά παλικάρια-πυροσβέστες, τους πιλότους που έπεσαν στην εκτέλεση του καθήκοντος, τραγικά θύματα ενός παραλογισμού.
Συγχωρήστε με που δεν μπορώ να σας συγχαρώ επειδή μετατρέψατε την Ελλάδα σ’ αποκαΐδια, μαύρη κληρονομιά στα παιδιά και τα εγγόνια μας.
Η αυτοβαθμολόγηση, και μάλιστα με άριστα, και τα θερμά συγχαρητήρια που ισχυρίζεστε πως δέχεστε είναι τόσο καυτά όσο κι οι ανίκητες πύρινες φλόγες που κατακαίουν τα πάντα μέρα και νύχτα.
Συγχωρήστε με που δεν μπορώ να σας συγχαρώ για την επιμονή σας σ’ αυτή τη θέση που μόνο θλίψη κι αγανάκτηση προκαλεί. Τα παραπέρα λόγια είναι περιττά, γι’ αυτό σιωπώ.

Στον κόσμο του παράλογου

«Δημοκρατία είναι η διαδικασία εκείνη με την οποία οι άνθρωποι εκλέγουν ελεύθερα αυτόν που θα του ρίξουν το φταίξιμο», είπε ο Λόρενς Πίτερ. Κι ενώ το γνωρίζουν οι πάντες αυτό, πολλοί σπεύδουν και συνωστίζονται κι αγωνιούν κι αγωνίζονται για να εκλεγούν. Για να γίνουν οι μελλοντικοί αποδιοπομπαίοι τράγοι, αυτοί στους οποίους θα φορτώσουμε τις αδυναμίες και τα λάθη μας, αυτοί που θα εισπράξουν πρώτοι τον λίθο του αναθέματος.
Άτυπη προεκλογική περίοδος κι εμβρόντητος ο ανυποψίαστος λαός παρακολουθεί τις βίαιες πολιτικές διεργασίες. Αυτές που έχουν ξεφύγει κι έχουν πάρει τη μορφή κανιβαλισμού. Ανθρωποθυσίες κι ανθρωποφαγίες υποψηφίων στον βωμό ενός πολιτικού περιβάλλοντος που σάπισε και μυρίζει. Όλα στη δημιουργία εντυπώσεων, κάθε μέσον για την επικράτηση όχι του πιο ικανού αλλά αυτού που θα προλάβει να σπιλώσει πρώτος. «Εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει ο στρατός», μας μάθαιναν προκειμένου να δικαιολογήσουν τις παράλογες κι ακατανόητες εντολές των ανωτέρων. Μια ελαφριά παραλλαγή του παραπάνω νομίζω πως απεικονίζει πλήρως τη σημερινή πραγματικότητα. «Εκεί που τελειώνει η ηθική αρχίζει η πολιτική», θα μπορούμε να βροντοφωνάζουμε από δω κι ύστερα και να είμαστε κι υπερήφανοι γι’ αυτό. Εκεί φτάσαμε. Δεν αρκεί δυστυχώς σήμερα να είσαι έντιμος και ηθικός. Πρέπει να είσαι και τυχερός και να μην κατηγορηθείς για οτιδήποτε γιατί μετά, «εν τω άδη ουκ έστιν μετάνοια», που λένε κι οι παπάδες. Δεν πα να τρέχεις στα δικαστήρια. Άχρηστες θα σου είναι οι αθωωτικές αποφάσεις, άχρηστες κι οι καταδικαστικές των συκοφαντών. Πάει και τελείωσες επειδή έτσι θέλει το σύστημα το σαθρό, αυτό που μας έχουν επιβάλλει από φόβο μήπως και τους θίξουν οι άλλοι, οι άσπιλοι! Αυτοί που το ψεύδος, τη συκοφαντία, τη μίζα και τη ρεμούλα την ασκούν «κατά συρροήν και κατ’ επάγγελμα». Αλήθεια εκείνοι οι κουμπάροι τι απέγιναν; Τα λεφτά των ταμείων; Κανένα ομόλογο «δομημένο», βρε παιδιά;
Νέοι καιροί, νέα ήθη. Ακούστε δάσκαλοι να τα διδάσκετε στους μαθητές, να γαλουχήσετε μια καινούρια γενιά προσαρμοσμένη στα νέα δεδομένα. Ηθικός κι άρα κατάλληλος για υποψήφιος δεν είναι αυτός που έχει κριθεί από τα δικαστήρια σαν τέτοιος, αλλά αυτός που δεν έχει κατηγορηθεί. Δεν είναι αυτός που πηγαίνει μπροστά, συγκρούεται, προκαλεί, δημιουργεί συμπάθειες κι αντιπάθειες αλλά ο άλλος. Αυτός που περνά απαρατήρητος, που αλλάζει χρώματα κάθε φορά και προσαρμόζεται στο περιβάλλον, που δεν τον υπολογίζει ο αντίπαλος και κατά συνέπεια δεν κατασκευάζει κατηγορίες ψεύτικες εναντίον του, όπως είναι η ακριβής ερμηνεία της συκοφαντίας. Ψεύτικη, κατασκευασμένη κατηγορία. Κι άντε κι είχες την τύχη και σου συνέβη αυτό. Τι θα πρέπει να κάνεις, θα καταφύγεις στα δικαστήρια ζητώντας να λάμψει η αλήθεια που όμως εσένα δεν πρόκειται να σε αποκαταστήσει ή θα καλέσεις τον συκοφάντη σε μονομαχία; Εκεί φτάσαμε; Εκεί θέλουν να μας γυρίσουν; Πιθανόν. Άλλωστε ζούμε στην Ελλάδα, τη χώρα που τους επιφανείς και τους ήρωες τη μια τους στεφάνωνε και την άλλη τους πετούσε σκουπίδια άχρηστα στα Τάρταρα. Για παρακολουθείστε λίγο, σας παρακαλώ, το τέλος αρκετών τέτοιων «ανδρών επιφανών» από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα:
Πυθαγόρας πέθανε σε ηλικία 80 ετών στην εξορία. Μιλτιάδης πέθανε σε ηλικία 65 ετών στην εξορία. Αριστείδης, ναι ο δίκαιος, σε ηλικία 72 ετών στην εξορία από πείνα. Θεμιστοκλής σε ηλικία 66 ετών στην εξορία. Αισχύλος, ο μεγάλος τραγωδός, σε ηλικία 69 ετών στην εξορία. Περικλής, σε ηλικία 66 ετών στη φυλακή. Φειδίας σε ηλικία 66 ετών στη φυλακή. Αναξαγόρας, σε ηλικία 72 ετών στην εξορία. Ηρόδοτος σε ηλικία 69 ετών στην εξορία. Ικτίνος στην εξορία. Σοφοκλής, 74 ετών στην εξορία. Ευριπίδης 74 ετών στην εξορία. Αλκιβιάδης 48 ετών στην εξορία. Σωκράτης 71 ετών, τον πότισαν κώνειο. Θουκιδίδης 64 ετών στην εξορία. Αριστοφάνης 61 ετών στην εξορία. Πλάτων 80 ετών στην εξορία. Ισοκράτης 99 ετών στην εξορία. Δημοσθένης 62 ετών δηλητηριάστηκε.
Αιτία για όλα αυτά ο φθόνος κι η αχαριστία. Το «κάθισε εσύ στην άκρη ν’ αναλάβω εγώ που τα ξέρω όλα, που είμαι καλύτερος από σένα». Το «κάνε με εμένα πρωθυπουργό για 24 ώρες και θα δεις» που μας κατατρέχει. Και για να μη μου αντιτείνει κάποιος πως αυτά είναι παραμύθια και πού τα θυμήθηκα τώρα, σας υπενθυμίζω μερικά πιο πρόσφατα παρμένα από τη σύγχρονη ιστορία μας. Ο Κολοκοτρώνης φυλακίστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος πέθανε στην εξορία και δεν επετράπη στο πλοίο που μετέφερε τη σωρό του να προσεγγίσει το λιμάνι του Πειραιά. Ο Κων/νος Καραμανλής έμεινε αυτοεξόριστος για 11 χρόνια στο Παρίσι και τέλος ο Ανδρέας Παπανδρέου, σε προχωρημένη ηλικία και άρρωστος, συκοφαντήθηκε και σύρθηκε στα δικαστήρια. Αυτά νομίζω πως αρκούν.

Ο στρατηγός κι ο μετανάστης

Εκδηλώσεις οργανώνονται για τους μετανάστες από κόμματα και φορείς. Για να ευαισθητοποιήσουν τάχα μου την κοινωνία. Κι ήταν το Πανεπιστήμιο Κρήτης που οργάνωσε μια τέτοια σε συνεργασία με τη Σχολή της Αστυνομίας στην πόλη μας. Και κάθισε ο υποστράτηγος Πολύδωρας (διευθυντής των αστυνομικών σχολών κι εξάδελφος του υπουργού) στην πρώτη σειρά και βαριόταν απελπιστικά και τους ομιλητές και τις ομιλίες. Να προβληθεί ήθελε ο άνθρωπος, όχι να τους ακούσει. Κι εκεί που τα προσωπεία έπεσαν εντελώς ήταν όταν ανέβηκε στο βήμα ο κ. Αλί Χαγκ που έλκει την καταγωγή από το Σουδάν. Τι κι αν είναι λαμπρός επιστήμονας ο άνθρωπος (καρδιολόγος στο Νοσοκομείο Ρεθύμνου), τι κι αν έχει κατακτήσει υψηλότατη αποδοχή στην κοινωνία με την όλη παρουσία του, τι κι αν στις πρόσφατες εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ είχε αναδειχθεί πρώτος σε ψήφους σύνεδρος, δεν παύει όμως να είναι μετανάστης. Δίκαια λοιπόν εισέπραξε την ιερή αγανάκτηση του υποστράτηγου που σκαιότατα του αφαίρεσε τον λόγο. Πάλι καλά δηλαδή που δεν διέταξε να τον συλλάβουν και να τον μαστιγώσουν, έγραφα τότε σε άρθρο μου με τον τίτλο «Μετανάστης φτωχός και μόνος». Και ενθυμούμαι πολύ καλά την αγανάκτηση του κόσμου, των παρευρισκομένων, των φορέων, των απλών πολιτών.
Άρθρα γράφτηκαν πολλά, καταδικαστικά της αυταρχικής συμπεριφοράς του στρατηγού, όλα. Έγινε κάποια προσπάθεια στη συνέχεια ν’ αμβλυνθούν οι εντυπώσεις, κάποιες δικαιολογίες ψέλλισε ο ίδιος, στάλθηκε και στις εφημερίδες μια ανακοίνωση μακροσκελέστατη με τις θέσεις του. Δεν είναι τα πράγματα έτσι, έλεγε, κι ούτε που του πέρασε από το μυαλό να θίξει τον συμπαθέστατο κατά τα άλλα κ. Αλί Χαγκ Μωχάμεντ.
Έληξε η υπόθεση, σκέφτηκα, κι άρχισα ν’ αναζητώ μέσα μου την αιτία της παρεξήγησης. Ίσως να ήταν κουρασμένος, ίσως αγχωμένος με τις τόσες ευθύνες, ίσως η κακή στιγμή που λέμε, άνθρωπος είναι κι αυτός τέλος πάντων, μην τον κρεμάσουμε κιόλας. Το είχα ξεχάσει σαν γεγονός, εδώ έχουν συμβεί τόσα κι άλλα τόσα από τότε, ώσπου…
Ώσπου είδα τον φίλο γιατρό, μπροστά μου, στο γραφείο μου. Το παράπονό του ήθελε να μου πει, τον πόνο του, την αγανάκτησή του να εκφράσει. Αγωγή, λέει, του έκανε ο στρατηγός. Πώς το λέμε, «εκεί που μας χρωστούσανε μας πήραν και τα βόδια», κάπως έτσι. Με πήραν τα γέλια. Γέλιο κακό, νευρικό, ασταμάτητο, απ’ αυτό που φέρνει δάκρυα στα μάτια. Τα ’χασε ο γιατρός βλέποντάς με.
«Γιατί γελάς;» με ρώτησε.
«Γιατί ’ναι για γέλια, γιατρέ», τ’ απάντησα μόλις μπόρεσα. Οι άνθρωποι είναι καταγέλαστοι μόνο που θέλουν προσοχή γιατί ’ναι επικίνδυνοι. Εσύ δηλαδή τι νόμιζες; Πως θα σου τη χάριζαν; Αυτοί λίγο θέλουν ακόμη να μας γυρίσουν στην εποχή του «αποφασίσαμεν και διατάζομεν». Κι όπως τους έχει φουσκώσει τα μυαλά ο εξάδελφος και συνεπώνυμος υπουργός Δημόσιας Τάξης, ο κ. Πολύδωρας ντε, που μας κάνει και χάρη, που εκτίει ποινήν, γίνονται περισσότερο επιθετικοί. Αδύναμοι είμαστε κι εσύ κι εγώ μπροστά στο μεγαλείο της εξουσίας τους. Γι’ αυτό «μη μιλάς, μη γελάς», σε συμβούλευα σε άρθρο μου παλιότερα. Ή μάλλον γέλα. Κοίτα τους στα μάτια και γέλα. Τα χάνουν κι αντιδρούν σπασμωδικά όπως τώρα με αγωγές και ζητούν διώξεις κι αποζημιώσεις.

Σταματήστε τους τώρα!

Τους εμπρηστές, τους οικοπεδοφάγους, τους κυβερνώντες. Πριν τα κάψουν όλα, πριν τα κάνουν αυθαίρετα, πριν διαλύσουν τα πάντα. Σώστε τα ελάχιστα που απόμειναν. Βγείτε όλοι μπροστά. Ανασκουμπωθείτε. Ας χτυπήσουν οι καμπάνες κι ας πάρουμε τους κουβάδες όπως παλιά. Ο ένας για όλους κι όλοι μαζί για το κοινό καλό. Άλλη λύση δεν υπάρχει αφού εκτροχιάστηκε η μηχανή τού έτσι κι αλλιώς κράτους της πλάκας. Είκοσι τέσσερις ώρες καιγόταν η Πάρνηθα και δεν το ’χαν πάρει είδηση οι ειδήμονες. Οι επιφορτισμένοι μ’ αυτό το καθήκον. Αλήθεια σας λέω. Τυφλώθηκαν, λέει, τα ραντάρ και χρειάστηκε να φτάσει η φωτιά στην κορυφογραμμή και να απειληθεί το καζίνο για να καταλάβουν τι συμβαίνει. Κι ο υπουργός της Δημόσιας Τάξης, ο καθ’ ύλην αρμόδιος, χαριεντιζόταν με τους αγροφύλακες την ώρα που κινδύνευε να καεί η Αθήνα.
Στάχτη η Πάρνηθα, κάρβουνο το Πήλιο, πυρκαγιές στην Ελλάδα ολόκληρη. Απ’ άκρη σ’ άκρη. Σε βουνά και λαγκάδια, στα ηπειρωτικά και στα νησιά. Τίποτα το πράσινο μην απομείνει. Ούτε για δείγμα. Και το τραγικό της υπόθεσης είναι πως οι περισσότερες πυρκαγιές θα μπορούσαν να έχουν προληφθεί ή τουλάχιστον να έχουν κατασβησθεί πριν πάρουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Όπως οι πυρκαγιές που προκλήθηκαν από τους πυλώνες της ΔΕΗ, οι φωτιές από τις παράνομες χωματερές κι από τους δόλιους εμπρηστικούς μηχανισμούς.
Η Ελλάδα καίγεται. Σπίτια, καλλιέργειες, εκμεταλλεύσεις κι εγκαταστάσεις στην πυρά. Η χώρα εν κινδύνω. Για εθνικό πένθος μίλησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και πριν από τους νεκρούς μάλιστα. Τους τραγικούς εποχικούς δασοπυροσβέστες που τους έριξαν ανεκπαίδευτους και χωρίς εξοπλισμό βορά στην πύρινη λαίλαπα. Θυσία σ’ έναν κρατικό μηχανισμό κι ένα κράτος της πλάκας που όμως γίνεται επικίνδυνο. Ανθρώπινες σάρκες καμένες πάνω στις πέτρες για την αμέλεια κάποιου, για το ωχ αδελφέ τ’ αλλουνού. Τι να πεις σ’ αυτή τη μάνα, σ’ αυτό τ’ ορφανό, πως ο άνθρωπος ο δικός τους έγινε θυσία σ’ ένα μέρος που πραγματικά δεν είχε να κάψει τίποτα η φωτιά εκτός από αστιβίδες και κάτι φτωχά αγριόπρινα; Κι η σεμνή και ταπεινή μας κυβέρνηση τι κάνει; «Εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα, κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια», για να χρησιμοποιήσω του βουλευτή τους, του κ. Άρη Σπηλιωτόπουλου, τα λόγια σαν απάντηση.
Σύγκρουση τρένων με δεκάδες τραυματίες στο κέντρο της Αθήνας. Ευτυχώς χωρίς νεκρούς αυτή τη φορά. Από κάποιου την αμέλεια. Εξαιτίας ενός κομματικού κρατικού μηχανισμού διαλυμένου κι αποχαυνωμένου.
Σταματήστε τους τώρα! Πριν διαλύσουν το σύμπαν. Τη φύση, τη δομή του κράτους, τους θεσμούς. Μετά τη δημόσια διοίκηση, τα ασφαλιστικά ταμεία, τη δικαιοσύνη, παράλαβαν και τις πανελλήνιες εξετάσεις τώρα. Ένας θεσμός είχε απομείνει απείραχτος κι έχαιρε της εμπιστοσύνης όλων. Έχαιρε, γιατί τώρα πάει κι αυτός. Θέματα διαρρέουν και γίνονται αντικείμενο εμπορίας στα φροντιστήρια και γραπτά αλλοιώνονται και βαθμολογούνται ξανά και ξανά. Ο κόπος, η αγωνία, η λαχτάρα των εξεταζομένων, τα όνειρα γονιών και παιδιών, συντρίμμια στις σκοπιμότητες του Υπουργείου Παιδείας και της όποιας κυβερνητικής πολιτικής. Η λέξη ντροπή δεν είναι αρκετή. Ξεφτίζουν οι λέξεις και χάνουν το νόημα όταν έχουν να κάνουν με τόσο μεγάλα εγκλήματα κι η αγανάχτηση κατά μόνας δεν είναι αρκετή. Πρέπει να ενώσουμε τις διαμαρτυρίες μας, να βροντοφωνάξουμε πρέπει, «ως εδώ!»

ΟΛΟΙ ΦΤΑΙΜΕ

Κι εγώ, ο απλός πολίτης που δεν του δίνει σημασία κανείς, κι εσύ ο ψηφοφόρος, κι οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου, κι οι καλαμαράδες, κι οι προϊστάμενοι των υπηρεσιών, κι οι δήμαρχοι, κι οι νομάρχες, κι οι βουλευτές, κι οι υπουργοί, κι οι κυβερνήσεις οι τωρινές κι οι προηγούμενες. Για όσα δεν φωνάξαμε, για όσα ξεχάσαμε να απαιτήσουμε, για όσα παρέλειψαν από μόνοι τους να κάνουν. Και νάτα τ’ αποτελέσματα! Τρελάθηκε ο καιρός, μας αρέσει να λέμε για δικαιολογία. Με μόνη τη διαφορά πως δεν τρελαίνονται οι καιροί, αλλά οι άνθρωποι. Που καταστρέφουν και βρωμίζουν τα πάντα γύρω τους. Που μόνο το κέρδος τούς νοιάζει και να περνούν οι ίδιοι καλά. Κι οι άλλοι; Ωχ, αδελφέ, γι’ αυτούς ποιος νοιάζεται! Κι έτσι απλά, το καταστρέψαμε το περιβάλλον. Μπαζώσαμε τα ρέματα, κάψαμε τα δάση και τα χτίσαμε, και την άμμο, κάτω στην παραλία, χώρο για παρκάρισμα την κάναμε κι αυτή για να ’χουμε τόπο ν’ αφήνουμε τ’ αυτοκίνητο που μας έγινε τόσο απαραίτητο και δεν μπορούμε να κάνουμε βήμα χωρίς αυτό.
Όλοι φταίμε. Κι είναι διαρκές το έγκλημα που έχει διαπραχθεί κι εξακολουθεί να διαπράττεται από τους άρχοντες, τους κυβερνήτες, κι εμάς, τους μουζίκους, που τους ανεχόμαστε. Ήρθε π.χ. η ΔΕΗ κι έφερε το ρεύμα και δι’ αυτού την ανάπτυξη. Αλλά το ρεύμα για να μεταφερθεί θέλει στύλους και πυλώνες, απαιτούνται υποσταθμοί και μετασχηματιστές με αρμαθιές τα πιάτα ή όπως αλλιώς τα λένε. Κι όλα αυτά (στύλοι, πυλώνες, μηχανήματα κι εξαρτήματα) τοποθετούνται σε βουνά και σε λαγκάδια, σ’ άγονη γη, χέρσα, σε καλλιεργημένη, σε δάση κι εκτάσεις χορτολιβαδικές. Κι όταν υπερφορτωθούν ή βραχυκυκλώσουν, σπιθίζουν και γίνονται αιτία πυρκαγιάς γιατ’ είναι ασυντήρητα και όχι μόνο.
Από θαύμα γλιτώσαμε τα θύματα προχθές, στο κέντρο του Ρεθύμνου, όταν πήρε φωτιά ο μετασχηματιστής στη γωνία του Κήπου. Αν ήταν άλλη ώρα, σίγουρα θα θρηνούσαμε θύματα αφού από κάτω ακριβώς βρίσκεται η στάση των λεωφορείων. Και φταις εσύ, φίλε μου, κι εγώ, κι όλοι μας που δεν φωνάξαμε τόσο καιρό, που δεν διαμαρτυρηθήκαμε, που δεν απαιτήσαμε. Είναι ποτέ δυνατόν να υπάρχει στάση κάτω ακριβώς από τον μετασχηματιστή; Κι όμως είναι. Ποιος θα κάτσει ν’ ασχοληθεί με τέτοιες λεπτομέρειες σ’ αυτόν τον ρημαδοτόπο που ζούμε; Φταίει κάποιος; Αν φταίει ίσως τον ανακαλύψει κάποτε κάποια ΕΔΕ. Ως τότε όμως «ζήσε Μάη μου να φας τριφύλλι», που λέει κι ο λαός. Μέχρι δηλαδή να γίνει το επόμενο μπαμ, μέχρι το επόμενο ατύχημα. «Στων αμαρτωλών τη χώρα το Μάη μήνα βρέχει». Και το λένε αυτό γιατί μόνο καταστροφές φέρνει του Μάη το νερό. Και φέτο έβρεξε πολύ. Κι ανάμεσα σ’ όλα τ’ άλλα μεγάλωσαν τα χόρτα και θέριεψε η άγρια βλάστηση. Ό,τι χειρότερο δηλαδή για τον κίνδυνο εκδήλωσης πυρκαγιάς. Το γνωρίζαμε όλοι. Κι εγώ, κι εσύ, κι οι κυβερνώντες. Όπως γνωρίζαμε πως το φετινό καλοκαίρι δεν θα ’ναι σαν τ’ άλλα. Οι καύσωνες, λέει, θα διαδέχονται ο ένας τον άλλο, συνθήκες ασφυξίας θα δημιουργούνται κάθε τρεις και λίγο, φαινόμενα του καιρού ακραία, η χαρά δηλαδή του εμπρηστή κι ο κίνδυνος ατυχήματος στο μη περαιτέρω. Κι όμως δεν κάναμε τίποτα. Δεν προβλέψαμε, δεν σχεδιάσαμε, δεν πήραμε μέτρα, και καθόμαστε τώρα και κλαίμε πάνω στ’ αποκαΐδια της Πάρνηθας, του Πηλίου κι όπου αλλού. Και στήνονται παιχνίδια πολιτικά κι αντιπαραθέσεις πάνω στων βουνών την ολόμαυρη ράχη για το ποιος φταίει πιο πολύ. Όλοι μας φταίμε, όλοι. Και τα λόγια μας είναι υποκριτικά γιατί μόλις περάσει ο κίνδυνος και δυο τρεις μέρες ακόμη και ξεχαστεί το πράγμα, πάλι «ωχ, αδελφέ», θα πούμε. Μέχρι το επόμενο μπαμ, μέχρι την καταστροφή την επόμενη.
Πέθανε ένας άσημος
Την Πέμπτη το μεσημέρι, στη στάση του λεωφορείου, έπεσε ξερός. Δεν ήταν κανείς επώνυμος ούτε πολίτης επιφανής. Δεν έγραψαν ποτέ γι’ αυτόν οι εφημερίδες κι ούτε και τώρα εκφωνήθηκαν λόγοι επικήδειοι κι επαινετικοί. Φτωχός ήταν κι αδύναμος, χωρίς οικονομικούς πόρους και συγγενείς ικανούς να τον στηρίξουν. Δεν ήταν διανοητικά καθυστερημένος, δεν ήταν ζητιάνος, ούτε αλκοολικός. Απλά ήταν άπορος. Αγαθή ψυχή, με τα πάθη και τα λάθη του, που όμως του κόστισαν ακριβά. Εξήντα χρονών και το μόνο που του είχε μείνει ήταν να κάνει κάποιο μεροκάματο πότε πότε για να τα καταφέρνει να επιβιώνει. Γι’ αυτόν δεν υπήρχε ασφάλιση ούτε σύνταξη κάποια ούτε βοήθημα κανένα. Ένας φτωχούλης ξεχασμένος κι από τον Θεό κι απ’ τους ανθρώπους ήταν. Χωρίς σπίτι, χωρίς περιουσίες, χωρίς ένα γλυκό λόγο, μια παρηγοριά έστω, από κανένα.
Την Πέμπτη το μεσημέρι αισθάνθηκε αδιαθεσία. Ήταν κι ο καύσωνας στο φόρτε του, ίσως και να ’ταν νηστικός. Πού αλλού θα πήγαινε; Στο Νοσοκομείο. Αυτό του πέρασε πρώτα από το μυαλό κι εκεί πήγε. Στις Πρώτες Βοήθειες. Τον πήραν στα σοβαρά; Τον εξέτασαν; Ένας Θεός το ξέρει. Πάντως «δεν έχεις τίποτα», του είπαν και τον ξαπόστειλαν. Πέμπτη μεσημέρι, στο τσίτσιρο της μέρας, στον καύσωνα τον μεγάλο. Πήρε τον δρόμο δειλά δειλά, σιγανά σιγανά, παραπονεμένος. Δεν αισθανόταν καλά κι ίσως και να πεινούσε. Κι εκεί, στη στάση του λεωφορείου, οι δυνάμεις του τον εγκατέλειψαν κι έπεσε ξερός. Μέχρι να ’ρθει τ’ ασθενοφόρο και να τον μεταφέρουν στο νοσοκομείο απλά «διαπιστώθηκε ο θάνατός του». Και τι έγινε; Ένας φτωχοδιάβολος λιγότερος, την κοινωνία μου…!
Πάντως αυτή, η κοινωνία, το χρέος της το έκανε και με το παραπάνω. Το γραφείο τελετών, ας πούμε, έκανε την κηδεία δωρεάν, κάποιοι χωριανοί μάζεψαν χρήματα για τα υπόλοιπα έξοδα, κι έτσι σώθηκε η τιμή της. Κι αν εδώ πούμε δυο λόγια παραπάνω, με παραδοχή της ενοχής μας θα μοιάζει. Κι αν ένα δάκρυ τα καταφέρει να στάξει, την εξιλέωση θα ’ναι σαν να γυρεύει.
Κωστή, άμε στο καλό κι όσο για τ’ άλλα…

ΚΟΙΤΑ ΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑ...

Ο αίρων. « Αίρω παλιές αμαρτίες. Δεν τις αποποιούμαι. Τις αίρω για να τις τιμωρήσω όπου τις βρω». Αφού φούσκωσε τα μυαλά των αστυνομικών (τι σε κράτος τους αναγόρευσε, τι πραίτορες τους ονομάτισε, τι αρίστους), αφού υποτίθεται πως απαξίωσε τους διαδηλωτές και τους κάθε λογίς διαμαρτυρόμενους, αυτούς τους λιθορίπτες, τους οπτολιθορίπτες, τους βιτρινοθραύστες κι όλα τα κακοποιά στοιχεία, αφού ανακάλυψε τη φωλιά του κακού στους έκνομους του Συνασπισμού και στα άδυτα της Κουμουνδούρου, νάτον τώρα τον φίλο μας τον Μπάυρον και σ’ άλλο ρόλο, σ’ αυτόν του Ιησού Χριστού που σηκώνει αμαρτίες αλλωνών. Και μπορεί η φρασεολογία του περί ου ο λόγος υπουργού να ’ναι για γέλια, τ’ αποτελέσματα των λόγων του όμως είναι, πέραν πάσης αμφιβολίας, τραγικά. Γιατί όταν η πολιτική ηγεσία παρουσιάζεται με απόψεις νεοφασίζουσες, κάποια αστυνομικά όργανα τίθενται αυτόματα εκτός ελέγχου. Κατόπιν αυτού δεν είναι παράξενο οι ζαρντινιέρες να τραυματίζουν, όλως τυχαίως, περαστικούς κι οι φρουροί του νόμου και της τάξης να μετατρέπονται σε βιντεοσκόπους.
Η αλήθεια είναι πως τη συγκεκριμένη ενέργεια, την παραγωγή δηλαδή των βίντεο της ντροπής, την καταδίκασε και χαρακτήρισε αχρείους τους εμπνευστές της. Αλλά καταδίκασε μόνο την καταγραφή κι όχι τις βιαιότητες, τους ξυλοδαρμούς, τα στριπτίζ και τα παιχνίδια με τα όπλα. Κοίτα ποιος μιλά! Μήπως δεν είναι ο ίδιος που με τη ρητορική και την εν γένει πολιτεία του τους έδωσε το ελεύθερο να λειτουργούν κατά το δοκούν; Όσο για σένα, βιντεοσκόπε της πλάκας, τι να σου πω! Σε λυπάμαι. Τόσο απλά στο λέω γιατί είσαι ο ίδιος που σε φανάτισαν και ντύθηκες γερμανοτσολιάς, φόρεσες κουκούλα και κατέδιδες τους πατριώτες, έγινες χαφιές αρχικά κι ύστερα βασανιστής στα μπουντρούμια της Μπουμπουλίνας και της Μεσογείων τα δίσεκτα χρόνια της Χούντας. Έτσι για πλάκα έδερνες και τότε, απειλούσες, έβριζες, ατίμαζες.
Ο παίρνων. Η απληστία των στελεχών αυτής της σεμνής και ταπεινής κυβέρνησης δεν έχει τελειωμό. Όλα στον βωμό της μίζας, της ρεμούλας και του συμφέροντος. Ταγμένοι όλοι λες στο ίδιο καθήκον, με ίδιο σκοπό και στόχο. Από τον πόλεμο κατά των νταβατζήδων και του «σεμνά και ταπεινά» στο «πάρτα όλα». Από τους στημένους διαγωνισμούς και τις απευθείας αναθέσεις στις μίζες και τους κουμπάρους, κι από τα δομημένα ομόλογα στις απίστευτες αυξήσεις που επιδίκασαν για τους εαυτούς τους οι ίδιοι οι δικαστές. Λεφτά να δούνε τα μάτια σου τόσο στο μηνιάτικο όσο και στ’ αναδρομικά. Χάρη έκαναν στο τέλος τ’ Αλογοσκούφη και συμβιβάστηκαν στο 1 δις ευρώ κι είναι χαρούμενοι όλοι κι ευτυχισμένοι. Μαζί κι οι βουλευτές, ακόμη κι οι εργατοπροστάτες της Κουμουνδούρου και του Περισσού, αφού κι αυτοί το κατιτίς τους θα το πάρουν μαζί με τους άλλους του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης. Έτσι σεμνά, έτσι σιγανά, στη ζούλα, να μην μας πάρει η κοινωνία των πεντακοσίων και των επτακοσίων ευρώ χαμπάρι. Αυτή που χώνεψε πως δεν υπήρχαν τα 150 ευρώ για τον εκπαιδευτικό κι εκβίαζαν τάχα μου την κυβέρνηση που προστάτευε με νύχια και με δόντια την οικονομική της πολιτική κρατώντας κλειστά τα σχολεία. Η κοινωνία της αφασίας και του ωχαδερφισμού που όλα ίδια της τα παρουσιάζουν κι όλα ίδια τα βλέπει. Αποχαυνωμένη από τον καύσωνα, σφιγμένη από το κρύο των ακραίων καιρικών φαινομένων, μαζεμένη στη γωνιά της η κοινωνία του «δεν ξέρω, δεν απαντώ».
«Όλες τις προεκλογικές μας δεσμεύσεις τις κάνουμε πράξη», διαλαλεί ο Καταλληλότερος απ’ άκρου εις άκρον της χώρας σ’ αυτή την απροσδιόριστη περίοδο για την πολιτική ζωή του τόπου. Κοίτα ποιος μιλά! Αυτός που κέρδισε την εξουσία υποσχόμενος στους πάντες τα πάντα, ευαγγελιζόμενος κάθαρση, ισονομία, ισοπολιτεία και χέρια καθαρά. Αυτός που σχημάτισε την κυβέρνηση της μηδενικής ανοχής και πριν προλάβεις να το καλοσκεφτείς κατάντησε κυβέρνηση της ενοχής και των σκανδάλων. Και κατόπιν μας φταίει ο Βουρλούμης του ΟΤΕ που διπλασίασε, σχεδόν με τη μια, τον μισθό του στη γενική συνέλευση των μετόχων, χώρια τα εξτρά, τα πριμ και τα μπόνους. «Βουρλούμη, γερά, πάρτους τα λεφτά», του φώναζε την ίδια ώρα από κάτω το πόπολο, τα στελέχη δηλαδή κι οι συνδικαλιστές του ΟΤΕ. Τώρα γιατί το πήρανε στην πλάκα και δεν άρπαξαν κανένα αραμπαδόξυλο, μόνο οι ίδιοι είναι αρμόδιοι να μας το εξηγήσουν.
Ο υπέρ πάντων. Ούμπερ άλες, πώς το λένε ακριβώς; Μπερδεύτηκα. Δεν πάει, λέει, στην επιτροπή θεσμών και διαφάνειας της Βουλής ο κ. Ρωμύλος, ο αρχιδικαστής ντε, να δώσει εξηγήσεις για τ’ ανεξήγητα, γιατί ’ναι αντισυνταγματικό. Αυτός είναι ο επικεφαλής της δικαστικής εξουσίας και σαν τέτοιος μπορεί να κάνει ότι θέλει. Να πηδά και να δέρνει που λέει κι ο απλός λαός χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα, γιατί μετά πού είναι η διάκριση των εξουσιών; Γελάτε; Κακώς. Εδώ τίθεται μέγα θέμα που μόνο έγκυροι νομικοί και συνταγματολόγοι μπορούν να βρουν τη λύση. Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι ν’ αναρωτιέμαι. Είναι ποτέ δυνατόν σε μια πολιτισμένη χώρα-μέλος της ΕΕ, στον 21ο αιώνα, να συμβαίνουν τέτοια πράγματα; Ο υιός του προέδρου του Αρείου Πάγου παρουσιάζεται να έχει πλουτίσει κατά περίεργο και παράδοξο τρόπο. Ένας ανεπάγγελτος νέος, ετών δεκαεννιά, δήλωνε επί σειρά ετών κέρδη δεκάδων εκατομμυρίων από το χρηματιστήριο (αφορολόγητα βέβαια, που όμως δημιουργούσαν εισόδημα για κάλυψη πόθεν έσχες). Με ποια φόντα; Με πόσο αρχικό κεφάλαιο; Το οποίο το βρήκε από πού και το τοποθέτησε με τη συμβουλή τίνος σε ποιες μετοχές; Ερωτήματα απλά βουλευτών ενοχλητικών που ζητούσαν απάντηση πειστική όχι σε κανένα διάδρομο αλλά από χείλη υπεύθυνα στη Βουλή. Κι ο αρχιδικαστής όταν είδε πως δεν του βγαίνει, επικαλέστηκε την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων αρχικά, που όμως δεν του έκανε τη χάρη, κι ύστερα κατέφυγε σε νομικίστικα επιχειρήματα.
Κοίτα ποιος μιλά! Ο επικεφαλής του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας. Αυτός που ανέλαβε την κάθαρση των συναδέλφων του δικαστών, που δίωξε, τιμώρησε, εξευτέλισε, έδιωξε από το Σώμα κι έστειλε στη φυλακή δικαστές για πράξεις ή παραλείψεις που δεν αρμόζουν στο λειτούργημα. Κι όταν έφτασε η υπόθεση στο δια ταύτα, στον ίδιο δηλαδή και το οικογενειακό του περιβάλλον, οχυρώθηκε πίσω από συντάγματα και τερτίπια νομικά λες κι η διάκριση των εξουσιών έγινε για να μπορεί ο κάθε Ρωμύλος να πολιτεύεται όπως του αρέσει, υπεράνω ελεγκτικών μηχανισμών και νόμων. Και να σκεφτείτε πως πριν από λίγες μόνο μέρες ο ίδιος άνθρωπος προήδρευσε του Συμβουλίου Κρίσεως Δικαστικών και γνωστοποίησε πως κάποιοι αρεοπαγίτες την ετυμηγορία τους για την απόρριψη της μονιμοποίησης των συμβασιούχων την έκαναν γνωστή τηλεφωνικά.

Έτσι, για πλάκα...

Έτσι, για πλάκα έγινε η κακοποίηση των δυστυχισμένων αλλοδαπών κρατουμένων στο αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας. Ο εξευτελισμός, η καταρράκωση κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας, έτσι για την πλάκα τού τσαμπουκά αστυνομικού που είχε το θράσος μάλιστα να το δηλώσει μετά την κυκλοφορία του βίντεο της ντροπής. Χωρίς αιδώ, χωρίς δικαιολογίες περίσσιες και πολλά πολλά. «Γιατί το κάνατε;» τους ρώτησαν. «Έτσι, για πλάκα», απάντησαν. Έτσι είμαστε εμείς. Πάνω απ’ όλα η πλάκα μας. Κι αυτοί τουλάχιστον είχαν το θάρρος και τ’ ομολόγησαν γιατί κάποιοι άλλοι…
Έτσι στην πλάκα πορεύονται, στην πλάκα πολιτεύονται, έτσι για πλάκα κυβερνούν ένα κράτος που το κατάντησαν της πλάκας κι αυτό. Ποιον να πιάσεις πρώτα και ποιον ν’ αφήσεις, ποιον να πιστέψεις και ποιον να εμπιστευτείς σ’ αυτόν τον θίασο της χαράς που μας κυβερνά τρία χρόνια τώρα. «Εμείς κάνουμε πράξη όλα αυτά που υποσχεθήκαμε», διακηρύσσει αυτάρεσκα σ’ όλους τους τόνους ο πρωθυπουργός της χώρας στην πρώιμη προεκλογική καμπάνια που έχει ξαμοληθεί.
Ξέγνοιαστος και χαμογελαστός, με το ύφος του ανθρώπου που ξεραίνεται στα γέλια με όσα συμβαίνουν γύρω του και ψοφά για μια καλή πλάκα, αναφέρεται στο δήθεν έργο που έχει επιτελέσει η κυβέρνησή του. «Τέτοια θέλετε; Τέτοια σας λέω», είναι σαν να θέλει να μας πει. Κι εγώ μεν δεν είμαι σίγουρος αν διασκεδάζετε με το χιούμορ του, πάντως ο ίδιος τ’ απολαμβάνει κι έχει κάθε δικαίωμα πάνω σ’ αυτό. Εμείς του το δώσαμε και τον χειροκροτούμε κι από πάνω.
Οικονομική πολιτική της πλάκας εφαρμόζει, η δημόσια τάξη είναι για γέλια, η δικαιοσύνη για κλάματα, τα παραπέρα μην τα ψάχνεις καλύτερα. Ένα δις ευρώ, τα αναδρομικά των δικαστικών, μαζί με την κάλυψη που προσέφερε κι εξακολουθεί να προσφέρει ο υπουργός στον αρχιδικαστή, αποδείχτηκαν τίμημα ικανό για το «big deal» κυβέρνησης-δικαιοσύνης. Κι ο κ. Ρωμύλος από τη μεριά του αχάριστος θα ήταν; Όχι, βέβαια. Γενναιόδωρα το ανταπέδωσε. Με συνοπτικές διαδικασίες απορρίφθηκαν οι αιτήσεις 200.000 συμβασιούχων για μονιμοποίηση, με τους δικαστές να καταθέτουν τηλεφωνικά την «αδέκαστη» κρίση τους, πάγωσε η υπόθεση των υποκλοπών, μπήκε στο αρχείο η υπόθεση της απαγωγής των Πακιστανών κι έγιναν οι απαραίτητες μεθοδεύσεις για την πάση θυσία έκδοση καταδικαστικής απόφασης στην υπόθεση της ΔΕΚΑ, έτσι για να ’χουμε άλλοθι πως κι οι άλλοι πριν από μας τα ίδια και χειρότερα έκαναν.
Έτσι στην πλάκα στήνουν εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις και τινάζουν την παιδεία στον αέρα, ξαναγράφουν την ιστορία στα σχολικά βιβλία και ξεσηκώνουν θύελλες αντιδράσεων, για πλάκα διορίζουν κουμπάρους, γιους, θυγατέρες και λοιπούς συγγενείς, που όμως στα σοβαρά αυτοί κι όχι στην πλάκα εφευρίσκουν τρόπους για μίζες αγοράζοντας με τα λεφτά των ταμείων ομόλογα «δομημένα», χτίζουν βίλες και σηκώνουν συγκροτήματα με μεζονέτες. Κι ύστερα τους ενόχλησε το αιδοίο -ανοιχτή πληγή του πολιτισμού μας- της κ. Στεφανή κι έστειλαν τα όργανα να επιβάλουν τον νόμο της υποκρισίας τους στις αίθουσες της Art-Αθήνα.
«Βρέθηκαν τα χαμένα αρχαία». Πακεταρισμένες στον στάβλο του πρώην βασιλικού κτήματος βρέθηκαν οι μέχρι πρότινος «άφαντες» αρχαιότητες, εικόνες και πίνακες ζωγραφικής που για χρόνια δεν είχαν εντοπιστεί πουθενά. Να κι ένα καλό! Κι όχι τίποτ’ άλλο, αλλά αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι η επιμονή όλων σας να ψάχνετε παντού για σκάνδαλα, αδιαφάνειες και ρεμούλες. Αφορμές για κριτική και γκρίνια τη στιγμή που όλα είναι τόσο απλά. Κάποιος χριστιανός τις είχε κρύψει επιμελώς για να γλιτώσουν το φευγιό στην αρχή και το ξεπούλημα αργότερα. Εκτός κι αν σκέφτηκε να τους κάνει πλάκα σαν κι αυτή με τις δημοσκοπήσεις που εξακολουθούν να δίνουν το προβάδισμα στη ΝΔ.
Στο κράτος της πλάκας θα μπορούσε να ξεφύγει κανείς; Δεν το νομίζω. Οπότε προς τι η έκπληξη που η κ. Παπαρήγα του ΚΚΕ τα ρίχνει τόσο χοντρά στο ΠΑΣΟΚ επειδή, τάχα μου, υποστηρίζει τον ΛΑΟΣ κι αυτός ετοιμάζεται για τη Βουλή απειλώντας σοβαρά την πιθανή αυτοδυναμία της ΝΔ. Αυτό βέβαια που δεν κατάλαβα είναι γιατί κόπτεται η «συντρόφισσα». Ίσα ίσα που θα ’πρεπε να είναι κι ευχαριστημένη αφού μ’ αυτό τον τρόπο χτυπιέται ο δικομματισμός. Εκτός κι αν, εκτός, λέγω, κι αν της πονά το δοντάκι για την παλιά αγαπημένη του «βρώμικου ’89» που κινδυνεύει.
Απολύτως σοβαρά τώρα. Μπορεί να καταλογίζουμε τα μύρια όσα στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, να μην μας αρέσει ο τρόπος που κινείται, εκφράζεται κι ενεργεί, να μην μας αρέσει ο κομπασμός κι η τάση του να υποτιμά τη νοημοσύνη μας, όμως ο άνθρωπος είναι άρρωστος, θέλω να ελπίζω όχι βαριά. Σ’ αυτή τη δύσκολη φάση της ζωής του δεν μπορούμε παρά να του εκφράσουμε την αμέριστη συμπαράστασή μας και να του ευχηθούμε να επιστρέψει το συντομότερο δυνατός και υγιής στις επάλξεις που τον έταξε ο Θεός ή η μοίρα.

Γέλα παλιάτσο!

Χόρευε, κάνε τούμπες, γέλα! Με το πρόσωπο βαμμένο, με χαμόγελο ζωγραφισμένο, κούνα χέρια και πόδια, κάνε τους άλλους να γελούν, κι εσύ…. Γέλα αν θες, κλάψε αν μπορείς, ποιος νοιάζεται για σένα; Με σένα ποιος τον χρόνο του θα σπαταλήσει; Εδώ έχουμε πολύ πιο σοβαρά πράγματα που μας απασχολούν. Εδώ εξέφρασε την ικανοποίησή της η J.P.Morgan γιατί την πρότασή της για την επαναγορά του «δομημένου» την έκαναν δεκτή όλα τα ταμεία. Η αλήθεια είναι πως ζορίστηκαν λίγο αλλά στο τέλος το κατάπιαν. Η J.P.Morgan θα γυρίσει, λέει, πίσω μίζες και λεφτά κι η κυβέρνηση, δηλαδή εσύ, θα πληρώσει τ’ απανοπρούκια μιας και τόκους το ξέκοψε η τράπεζα πως δεν πληρώνει.
Χόρευε, παλιάτσο, κάνε τούμπες, γέλα! Ευχαριστημένος πρέπει να ’σαι μ’ όλ’ αυτά. Αυτές είναι ειδήσεις. Αυτές είναι εξελίξεις δραματικές. Επιστρέφεται το ομόλογο, «το δομημένο», θα πληρώσεις το κατιτίς σου κι εσύ κι ούτε γάτα ούτε ζημιά. Σε λίγο καιρό κανένας δεν θα το θυμάται πια. Ένα καινούριο σκάνδαλο πιο φρέσκο, μια αρπαχτή πιο ελκυστική και πιο ζουμερή, θα ’ρθει να το επισκιάσει. Έτσι δεν γίνεται μέχρι τώρα; Δεν πιστεύω να διαφωνείς, γιατί αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, μια δοκιμή θα σε πείσει. Δοκίμασε, αν θες, να θυμηθείς άλλα σκάνδαλα από τα πολλά που συγκλόνισαν τη χώρα τα τελευταία τρία χρόνια, κι αν θυμηθείς ένα -εκτός των κουμπάρων ίσως- να μου τρυπήσεις τ’ αυτί. Γι’ αυτό σου λέω τι κάθεσαι και σκας; Αφού το πιο εύκολο πράγμα σήμερα είναι το «ωχ αδελφέ» αλλά εσύ δεν το μπορείς, τότε χόρευε και γέλα.
Βγαίνει από την επιτήρηση η χώρα. Άλλο νέο συνταρακτικό. Βέβαια το γεγονός πως θα παραμείνει μέσα στο τούνελ της λιτότητας μέχρι το 2010 τουλάχιστον και με την προϋπόθεση πως μέχρι τότε θα πρέπει να ’χει πάρει μέτρα για τη μείωση του ελλείμματος κατά περίπου 5 δις ευρώ, εσένα καθόλου δεν πρέπει να σε θλίβει. Εσύ πρέπει να ’σαι υπερήφανος για μια ακόμη εθνική επιτυχία. Κι αν το έλλειμμα μειώθηκε πλασματικά κάτω του 3% με μέτρα «προσωρινού χαρακτήρα που δεν είναι επιθυμητά» όπως επισημαίνουν οι κοινοτικοί, εσένα τι σε νοιάζει;
Είναι και μια υποχρέωση ακόμη που πρέπει να εξοφληθεί αλλά αυτή είναι αμελητέα. Μόλις 2 δις ευρώ είναι η αναδρομική εισφορά που πρέπει να καταβάλουμε στον κοινοτικό προϋπολογισμό λόγω αναθεώρησης του ΑΕΠ. Τι σε βλέπω σκεφτικό; Το ξέχασες κιόλας; Μη μου πεις πως λησμόνησες πως ο κ. Αλογοσκούφης παρουσίασε «κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα» που αποδείκνυαν περίτρανα πως από τη μια στιγμή στην άλλη με τη σωστή αναγραφή στοιχείων και την ανάλογη αναθεώρηση του ΑΕΠ η χώρα έγινε πλουσιότερη κατά 26%. Και μιας και τώρα είμαστε πλούσιοι το να δώσουμε 2 δις ευρώ αναδρομικά και ν’ αυξηθεί η εισφορά μας κατά 500 εκατ. ευρώ τον χρόνο, τιμή μας περιποιεί.
Βάλαν στη φυλακή τον Μεταξόπουλο, (με αναστολή μέχρι το Εφετείο τη γλίτωσε ο Κώνστας), τον πρώην Πρύτανη του Παντείου, μαζί μ’ αντιπρυτάνεις, καθηγητές και διοικητικούς υπαλλήλους. Πίσω από τα σίδερα τους έριξαν με ποινές εξοντωτικές. Εκεί να ’βλεπες πώς έπεφταν τα ισόβια κι οι δεκάδες χρόνια φυλάκισης μοιράζονταν σαν στραγάλια. Εδώ το ερώτημα που ανακύπτει είναι ένα. Φαγώθηκαν τα λεφτά; Κι η απάντηση είναι πως μάλλον ναι. Αν συνεχίσεις όμως να ρωτάς από ποιον, το πράμα μάλλον μπερδεύει. Σ’ ένα κράτος της πλάκας, χωρίς οργάνωση και θεσμούς, χωρίς μηχανισμούς πρόληψης και καταστολής, με πληθώρα υπευθύνων που στο τέλος καταντούν ανεύθυνοι όλα είναι πιθανά. Το γεγονός πως μια δίκη που κράτησε δεκαεννιά μήνες (περισσότερο κι απ’ αυτήν της 17 Νοέμβρη) δεν έδωσε πειστικές απαντήσεις αλλά μοίρασε εξοντωτικές ποινές μάλλον εκπλήσσει. Το γεγονός πως διαπρεπείς νομικοί, καθηγητές και φοιτητές που έσπευσαν από την πρώτη στιγμή να υπερασπιστούν τους πρυτάνεις διαμαρτύρονται έντονα για την απόφαση, μπορεί και κάτι να σημαίνει. Το γεγονός πως οι ποινές που επιβλήθηκαν μάλλον σε εκδίκηση ή ξεκαθάρισμα λογαριασμών παραπέμπουν, εσένα τι σε νοιάζει; Παλιάτσος είσαι και σαν τέτοιος χόρευε, κάνε τούμπες, γέλα!

09-06-2007

Το περίσσιο και το ίσιο

«Διάρρηξη στο γραφείο του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη στην Ακαδημίας 35! Έγινε τις πρώτες πρωινές ώρες -και πιο συγκεκριμένα στις πέντε παρά είκοσι- της Κυριακής», γράφουν οι εφημερίδες. Εύλογα θα παρατηρούσε κάποιος «εκεί που φτάσαμε τι περιμένεις» και κάποιος άλλος θα κουνούσε σκεφτικός το κεφάλι. Και δεν θα ’χε άδικο ούτε ο ένας ούτε ο άλλος αφού ληστείες, κλοπές και διαρρήξεις είναι σε ημερήσια διάταξη. Τέτοια συμβάντα, δυστυχώς, έχουν πάψει από καιρό ν’ αποτελούν είδηση λόγω ακριβώς του πλήθους και της συχνότητάς τους.
Ένα σωρό αναφορές, παράπονα και διαμαρτυρίες που γίνονται καθημερινά με αφορμή την έλλειψη αστυνόμευσης μένουν στην πράξη αναπάντητες. Ολόκληρες περιοχές μένουν αφύλακτες, παρατημένες ουσιαστικά στο έλεος του κάθε επίδοξου κακοποιού, κι η αίσθηση της ανασφάλειας είναι συνεχής και διαρκής. Φωνάζουν στην Αθήνα -τα προάστια κυρίως- βοά η επαρχία. Παραζαλισμένος ο κόσμος αντιδρά σπασμωδικά και προσπαθεί να προφυλαχθεί όπως όπως. Άλλοι τοποθετούν σιδεριές στα πορτοπαράθυρα, συναγερμούς κι εξελιγμένα συστήματα ασφαλείας κι άλλοι, πιο ακραίοι, έχουν προμηθευτεί καραμπίνες που τις επιδεικνύουν προκλητικά στην τηλεόραση κι απειλούν να πάρουν τον νόμο στα χέρια τους. Υπερβολικά; Ίσως. Τι να κάνει όμως κι ο κόσμος που βλέπει το βιος του να χάνεται και τα σπίτια του ρημαγμένα ύστερα από κάθε επέλαση. Και να ’ταν μόνο υλικές οι ζημιές πάει στα κομμάτια. Έλα όμως που έχουμε επιθέσεις κανονικές με νεκρούς και τραυματίες!
Ένας αστυνομικός αναλογεί σε κάθε χίλιους πολίτες κι ένα περιπολικό σε περιοχές ολόκληρες με εκατό κι εκατόν πενήντα χιλιάδες κατοίκους, διατείνονται οι ενώσεις των αστυνομικών κι οι υποσχέσεις της πολιτικής ηγεσίας για αναδιάρθρωση, πεζές περιπολίες κι άλλα συναφή, αποδεικνύονται γράμμα κενόν γιατί απλά δεν φτάνουν οι άνδρες. Την ίδια ώρα που συμβαίνουν αυτά, χιλιάδες αστυνομικοί είναι αποσπασμένοι σε μύριες όσες θέσεις κι έχουν επιφορτιστεί με αμφιβόλου ωφελιμότητας καθήκοντα. Από ασφάλεια υψηλών προσώπων καλύπτουν, μέχρι την προστασία του κάθε λογίς τραγουδιστή, μεγαλοδημοσιογράφου, εφοπλιστή ή βιομήχανου αναλαμβάνουν. Ο κάθε «ψωνισμένος» υποβάλλει αίτημα προστασίας κι είναι η αστυνομία υποχρεωμένη ν’ ανταποκριθεί. Τη δουλειά δηλαδή που κανονικά θα έπρεπε να την αναλαμβάνουν ιδιωτικοί αστυνομικοί την έχουν φορτώσει στην ΕΛ.ΑΣ., με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εκτελέσει σωστά τα κύρια καθήκοντά της.
«Αφύλακτο το γραφείο Σημίτη», συνεχίζει το δημοσίευμα και τονίζει με έμφαση πως «η εικοσιτετράωρη παρουσία φρουράς έχει διακοπεί». Επισημαίνει δε πως η ομάδα των δεκαπέντε, ναι καλά ακούσατε, δεκαπέντε αστυνομικών είναι ελάχιστη για πρώην πρωθυπουργό, συγκρίνοντάς την με αυτή του κ. Μητσοτάκη, που φτάνει, λέει, τους τριάντα. Σοβαρά; Και πόσους θα έπρεπε δηλαδή να έχουν αποσπάσει στου κ. Σημίτη τη φρουρά; Κανένα τάγμα; Να προστατέψουν ποιον κι από τι; Από ποιον μπορεί να κινδυνεύει στ’ αλήθεια ο κ. Σημίτης, ο κ. Σαρτζετάκης και δεν ξέρω πόσοι άλλοι τέως μεγαλόσχημοι; Ποιος τους θυμάται στο τέλος τέλος, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια κάποιου απ’ αυτούς, και ποιος ασχολείται μαζί τους; Μόνοι τους δημιουργούν θέμα επειδή θέλουν να ικανοποιήσουν την μεγαλομανία τους και να θυμούνται κάπου κάπου τις δόξες που έζησαν, που όμως πέρασαν και πάνε.
Σωστό είναι και πρέπει να τιμούμε όλους όσους υπηρέτησαν αυτό τον τόπο. Να τους σεβόμαστε και να τους προστατεύουμε. Ακόμη και φρουρά, τιμής ένεκεν, δεν είναι παράλογο να τους διαθέτουμε. Σε λογικά όμως πλαίσια, γιατί η υπερβολή πάντα βλάπτει κι όπως λέει κι ο λαός «το περίσσιο χαλά το ίσιο».

05-06-2007

Το έσχες και το αίσχος

Μεγάλη συζήτηση γίνεται πάλι αυτές τις μέρες με αφορμή τη δημοσιοποίηση των δηλώσεων πόθεν έσχες των εθνοπατέρων και των εθνομητέρων μας. Από μια πρώτη ματιά κάτι σαν υπερηφάνεια ένιωσα να με πλημμυρίζει. Αυτή την ανάταση την ψυχική που μας καταλαμβάνει ανεξήγητα κάποιες φορές, μας ανεβάζει σε ύψη δυσθεώρητα και μας δίνει τη δυνατότητα να μεγαλουργούμε σαν έθνος. Κι αυτό γιατί δεν είναι φτωχοί οι αντιπρόσωποί μας στη Βουλή. Το αντίθετο θα έλεγα.
Στη συντριπτική τους πλειοψηφία εμφανίζονται από εύποροι έως υπερβολικά πλούσιοι. Ακίνητα με το τσουβάλι διαθέτουν. Σπίτια, διαμερίσματα, γραφεία, οικόπεδα, αγροτεμάχια και βοσκοτόπια. Μέχρι για ιδιόκτητα νησάκια μιλάμε. Ξέχωρα τα σκάφη και τα κότερα. Αλλά εκεί που γίνεται ο μαύρος χαμός είναι με τ’ αυτοκίνητα. Το τι βουλευτικό όχημα κυκλοφορεί δεν λέγεται. Κι η εικόνα συμπληρώνεται με καταθέσεις, ομόλογα και μετοχές. Κι εντάξει, τα έχουν. Με γεια τους, με χαρά τους και σε κανέναν μας δεν πέφτει λόγος εκτός, ίσως, από τις κουτσομπολίστικες εκπομπές κι αυτές όταν δεν έχουν πιο ζουμερό θέμα. Δεν είναι όμως εκεί το ζήτημα. Το πρόβλημα δεν είναι στο «έσχες», αλλά στο «πόθεν».
Πόθεν έσχες στα νεοελληνικά σημαίνει «από πού τα έχεις;». Και στην καθομιλουμένη, «για κάτσε, ρε κουμπάρε», όχι κουμπάρε γιατί ’ναι παρεξηγήσιμη λέξη αυτή την εποχή, αλλά φίλε. «Για κάτσε, ρε φίλε, έχεις τις διαμερισματάρες σου, τις οικοπεδάρες σου, τις αυτοκινητάρες σου. Από πού τα βρήκες αυτά; Του πατέρα σου ήταν ή τα ’κανες μόνος σου με τη δουλειά σου την τίμια;» Εκεί είναι το ζουμί. Όλα τα άλλα είναι «έπεα πτερόεντα», λόγια τ’ αέρα δηλαδή.
Θέατρο του παραλόγου έχει καταντήσει πια αυτή η ιστορία. Αίσχος σκέτο. Στα πλαίσια της διαφάνειας δήθεν, πετούν εκεί μια δήλωση κακογραμμένη και πάει ξεμπερδέψαμε. Εμ, δεν είναι διαφάνεια αυτή, κύριοι. Σκέτη κοροϊδία είναι. Κι οι υπηρεσίες που είναι επιφορτισμένες με τον έλεγχο, εκεί θα έπρεπε να επικεντρώνουν την προσοχή τους. Εκεί και στις δαπάνες τις προεκλογικές.
Δεν μας ενδιαφέρει η περιουσία του καθενός, η μεταβολή της μας ενδιαφέρει. Η αυξομείωση από χρονιά σε χρονιά και η προέλευση των αποκτηθέντων περιουσιακών στοιχείων. Γιατί ας αφήσουμε τα ψέματα. Η βουλευτική αποζημίωση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ούτε καν σαν ικανοποιητική. Άνθρωποι είναι κι οι βουλευτές, οικογένειες έχουν κι έξοδα τεράστια. Είναι κι οι εκλογές που γίνονται κάθε τρεις και λίγο, από πού καλύπτονται όλ’ αυτά; Κι οι περιουσίες τους, κατά περίεργο τρόπο, αυξάνονται και γιγαντώνονται. Οι μέρες είναι πονηρές και στους καιρούς της αρπαχτής που ζούμε, ο καθένας πρέπει να κάνει τον λογαριασμό του.
Οι εκλογές είναι πάλι προ των πυλών και τα κόμματα θα πρέπει έγκαιρα να ξεκαθαρίσουν τη θέση τους. Δεν είναι σωστό να υιοθετηθεί η άποψη πως είναι όλοι το ίδιο και να κληθούμε στο τέλος να ψηφίσουμε τον λιγότερο κλέφτη.
Θλίψη μάς καταλαμβάνει την κάθε φορά που γίνεται κάποιο ατύχημα και χάνουν τη ζωή τους συνάνθρωποί μας. Αλλά τούτο πάλι, να πάρει δηλαδή στην κυριολεξία ο ποταμός τόσους νέους ανθρώπους, είναι ανήκουστο. Τι να πει κανείς. Κρίμα και πάλι κρίμα.
Το ’κανε ξανά τι θαύμα του ο χρυσοποίκιλτος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, πλην Κρήτης, ευτυχώς. Αυτή τη φορά τα βέλη του είχαν στόχο τα κόμματα του 2-3 %. Τις μειονότητες που θέλουν να επιβληθούν, κατακεραύνωσε. «Ειρήνη υμίν», Μακαριώτατε. Χωρίς να είμαι ειδικός, η Εκκλησία νομίζω πως πρέπει όλους να τους αγκαλιάζει. Ακόμη και τα πρόβατα τα απολωλότα.

Περί των Μαορί και άλλα τινά

Στη Ζηλανδία βρέθηκες, Ντόρα, από την Κρήτη
που φίλησ’ ο Καραμανλής, τον Μαορί στη μύτη
Τριήμερο τ’ Αγίου Πνεύματος.
Τέλη Μαγιού, αληθινά, και βρέχει
και η κυβέρνηση σεμνά στην Αυστραλία τρέχει.
Έτσι ακριβώς. Εμάς εδώ, των ιθαγενών, τα προβλήματα λύθηκαν όλα με τρόπο μαγικό κι ονειρεμένο. Και μιας και μας περίσσεψε χρόνος έφτασε η χάρη μας μέχρι Ωκεανία μεριά. «Διατί να το κρύψωμεν άλλωστε», που θα έλεγε κι ο Επίτιμος. Όλα βαίνουν κατ’ ευχήν. Στο πηδάλιο της κυβέρνησης έχει εγκατασταθεί από καιρό ο αυτόματος πιλότος, οι πραίτορες του κ. Πολύδωρα αυτή την περίοδο βρίσκονται «εν υπνώσει» κι οι κουκουλοφόροι κάθονται, προς το παρόν, υπεύθυνα φρόνιμοι.
Όλα βαίνουν καλώς και «εις επιβεβαίωσιν» τα γκάλοπ που εξακολουθούν να δίνουν το προβάδισμα στη Ν.Δ. και να θεωρούν καταλληλότερο πρωθυπουργό τον κ. Κώστα της Νατάσσας. Ενεργό συμμετοχή θα έχει, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, στην προσεχή προεκλογική εκστρατεία η κ. Νατάσσα. Γι’ αυτό και της έκαναν πρόβα στην Αυστραλία. Γι’ αυτό και την έβγαλαν ένα βήμα μπροστά να χαιρετά ως άλλη Νταϊάνα τα πλήθη. Κι αφού τα κατάφερε εκεί, στην πολιτισμένη μακρινή ήπειρο, σ’ εμάς γιατί ν’ αποτύχει; Άλλωστε, και καλά, Μαορί δεν είναι μόνο αυτοί που χορεύουν ημίγυμνοι, κρατούν ακόντια, βγάζουν πολεμικές κραυγές και τρίβουν τις μύτες τους αντί για ασπασμό. Εδώ να δεις κάτι Μαορί που χωνεύουν τα πάντα. Που πιστεύουν λόγου χάριν πως για ν’ αγοράσει ένα ασφαλιστικό ταμείο ένα «δομημένο ομόλογο» θα πρέπει αυτό να έχει κάνει τον γύρο της Ευρώπης πρώτα, να κατέβει κατά Κύπρο μεριά μετά, να περάσει από κάτι νήσους Καϋμάν με τ’ όνομα, για να φτάσει ώριμο και υπερτιμημένο στην ξελογιάστρα Αθήνα. Που ακούν με ευλάβεια τον υπουργό της οικονομίας να πανηγυρίζει πως αφού κάρφωσε την ίδια του τη χώρα με την περιβόητη απογραφή, αφού αντί για παροχές μάς έπηξε στη λιτότητα, αύξησε τον ΦΠΑ, έβαλε φόρους επί φόρων, τα κατάφερε, λέει, κι έβγαλε την οικονομία από την επιτήρηση και την οδήγησε σ’ ένα νέο καθεστώς επιτήρησης τής μετά την επιτήρηση εποχής.
«Θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν», τραγουδούσαμε τη δεκαετία του ’70. Γιατί με τους Μαορί, ας πούμε, λίγο μας πέφτει; Συγγνώμη και πάλι. Τι μου φταίνε, στο κάτω της γραφής, οι άνθρωποι; Επειδή δηλαδή είναι πρωτόγονοι σημαίνει πως είναι και κάφροι που δεν ξέρουν δυο και δυο πόσο κάνουν; Μα τι λέτε, καλέ; Αυτοί ξέρουν και να φυλάγονται και μια χαρά επιφυλακτικοί είναι. Την είδατε τη σκηνή με τη φτέρη; Εμείς εδώ να δούμε πώς θα ξεμπερδέψουμε με τη «σεμνή και ταπεινή» κυβέρνηση της μηδενικής ανοχής. Αυτήν της υπερήφανης πολιτικής που παρακαλά την J.P.Morgan να επαναγοράσει το «δομημένο» και την εταιρεία του κ. Παπαμαρκάκη να επιστρέψει τις μίζες της ξεφτίλας που γέμιζαν βαλίτσες και διέσχιζαν μέρα μεσημέρι τη Σταδίου. Αλήθεια από πότε η επιστροφή των κλοπιμαίων συνιστά εθνική επιτυχία;
Τέλη Μαγιού. Ατμόσφαιρα μουντή και βρέχει. Έχω κόψει και το τσιγάρο και τα βλέπω όλα μαύρα κι αισθάνομαι κανονική «ταραχή εν τω κρανίω». Δικαιολογείστε με λοιπόν. Εμένα; Αυτούς! Δεν ήταν ταξίδι αυτό. Εκστρατεία με τα όλα της ήταν. Με ογδόντα άτομα φιλική συμμετοχή, με τέσσερα συνεργεία της κρατικής τηλεόρασης, με εννιά κάμερες, μεγαλεία! Χρόνια περίμεναν οι ομογενείς να νιώσουν τι θα πει ελληνικό οργανωτικό πνεύμα. Να μάθουν πώς γεμίζουν τα στάδια με μεταφερόμενους με πούλμαν οπαδούς που ζητωκραυγάζουν αυθόρμητα τον μεγάλο αρχηγό. Κι από κόστος; Ψίχουλα. Γύρω στα 2,5 εκατομμύρια ευρώ, όλα κι όλα, στοίχισε η περιοδεία ολόκληρη. Τσάμπα πράμα, δηλαδή, μπροστά στο αποτέλεσμα. Αλήθεια, ξέρετε τι σημαίνει η υπογραφή συμφωνίας τουριστικής συνεργασίας με το Βιετνάμ; Δεν ξέρετε; Κι εγώ τι να σας κάνω!
Το άλλο πάλι με τον γιο του κ. Προέδρου του Αρείου Πάγου τ’ ακούσατε; Εκτός από τη Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή του υπουργείου Δικαιοσύνης, όπου εξακολουθεί να μετέχει, υπάρχει η σκέψη να του ανατεθεί, λέει, και η διαχείριση των αποθεματικών των ταμείων. Σου λέει ο άλλος, και πολύ σωστά, εδώ τα κατάφερε νέος κι άπειρος ων (μόλις 19 ετών) να βγάζει κέρδη δεκάδων εκατομμυρίων από το χρηματιστήριο, τώρα που μεγάλωσε, λογικά, δεν θα τα καταφέρει καλύτερα; Ακούστε κι αυτό. Ο αρχιδικαστής, ο κ. Κεδίκογλου ντε, αυτός που έσυρε κατηγορούμενους πάνω από 300 δικαστές, ακόμη και για εκπρόθεσμη υποβολή δήλωσης πόθεν έσχες, έκανε αίτηση στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων ζητώντας της κάλυψη και τη μη δημοσιοποίηση στοιχείων τόσο δικών του όσο και του γιου του. Κι αυτή, προς τιμήν της, του την αρνήθηκε. Κατά τα άλλα αυτός ο κύριος θα κρίνει τους δικαστές τον επόμενο μήνα.
Προηγείται η Ν.Δ. στις δημοσκοπήσεις. Καταλληλότερος για Πρωθυπουργός ο κ. Καραμανλής. Και μετά μου λες για Μαορί. Εδώ να δεις!

Του Ρωμύλου ο γιος

Και μετά τους κατηγορούν. Και μετά τους λένε αναρχικούς και χουλιγκάνους κι αντιεξουσιαστές. Αυτούς που λες κι αφιονίζονται και ξεχύνονται στους δρόμους «σαν το λίβα που καίει τα σπαρτά» και δεν αφήνουν τίποτα όρθιο στο πέρασμά τους.
Την κοινωνία τη σάπια μάχονται να γκρεμίσουν, λένε, και χτυπούν «τα μίσθαρνα όργανα» κι αυτούς που έχουν την ισχύ στα χέρια τους και προσπαθούν να την κρατήσουν έτσι, ίδια κι απαράλλαχτη, όπως τα κατάφεραν και την επέβαλαν εις τους αιώνες.
Βίλες και κότερα, λέει, γραφεία κι οικόπεδα και μεζονέτες έχει στην ιδιοκτησία του, του κ. Ρωμύλου Κεδίκογλου, του Προέδρου του Αρείου Πάγου, ο γιος. Σεμνά και ταπεινά αποκτήματα, θα μου πεις, σεμνών και ταπεινών ανδρών. Και μετά τους κατηγορούν. Και μετά έχουν το θράσος και βγαίνουν στα κανάλια και τους λένε χουλιγκάνους κι αναρχικούς. Την ώρα που αυτοί έφτιαχναν ουρές ατέλειωτες έξω από τα ταμεία της ανεργίας κι οι πιο τυχεροί άφηναν κορνιζαρισμένα τα πτυχία και δούλευαν σαν σουβλατζήδες ή κινδύνευαν να σκοτωθούν με τα μηχανάκια του delivery, του κ.Ρωμύλου ο γιος, ο συνομήλικός τους, δήλωνε αφορολόγητα κέρδη δεκάδων εκατομμυρίων που αποκόμισε από το Χρηματιστήριο. Ένας άνεργος φοιτητής δηλαδή, δεκαεννιά ετών, παρουσίαζε εισοδήματα τέτοια που με κανένα τρόπο δεν ήταν δυνατόν να δικαιολογηθούν. Η μόνη δικαιολογία που θα μπορούσε να θεωρηθεί επαρκής είναι πως αυτός ο νέος που ονομάζεται Φαίδων Κεδίκογλου, είναι ο γιος του κ. Προέδρου του Αρείου Πάγου. Και βέβαια οι ισχυρισμοί του πατρός, που ασμένως υιοθέτησε σύμπασα η κυβέρνηση με της Δικαιοσύνης τον υπουργό να πρωτοστατεί, δεν αντέχουν σε κανενός είδους έλεγχο. Κι αν τους δέχτηκε άκριτα κι έτσι στα γρήγορα η κυβέρνηση, είναι γιατί πιστεύει πως μπορεί με τερτίπια να κερδίσει τον ενάμισι μήνα, όσο χρειάζεται δηλαδή για να βγει στη σύνταξη ο κ. Πρόεδρος του Αρείου Πάγου και να λήξει το ζήτημα. Έτσι απλά θα λήξει αυτό; Τόσο εύκολα θα το καταπιούμε; Για τον Πρόεδρο του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας μιλάμε, δεν αναφερόμαστε σε κάποιον τυχαίο. Σ’ αυτόν που είναι ο κατεξοχήν αρμόδιος να εξυγιάνει τη δικαιοσύνη και να αποκαταστήσει το τρωθέν κοινό περί δικαίου αίσθημα στον απλό πολίτη.
Δεκάδες εκατομμύρια κέρδη από το Χρηματιστήριο δήλωσε του κ. Ρωμύλου ο γιος. Από μόνο του αυτό το γεγονός δεν είναι κατ’ ανάγκην επιλήψιμο και κακό. Οι ίδιοι οι κυβερνώντες το δαιμονοποίησαν θεωρώντας πως μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούν να στριμώξουν στη γωνία το ΠΑΣΟΚ. Με την ευκαιρία την πλήρωσαν και κάποιοι «κακομοίρηδες» που πιάστηκαν στα πράσα όπως η κ. Μπουρμπούλια, λόγου χάριν. Αυτό ήταν όλο κι όλο το παραδικαστικό; Η Μπουρμπούλια κι ο Γιοσάκης; Κι οι άλλοι; Οι μεγάλοι κι επώνυμοι; Έτσι θα τη σκαπουλάρουν αυτοί; Με νομικά εφευρήματα και φτηνές δικαιολογίες; Θα παραμείνουν στο απυρόβλητο την ώρα που δεν πρέπει να μένει κανενός είδους σκιά χωρίς τον απαραίτητο έλεγχο; Γιατί στις πονηρές εποχές που ζούμε ακόμη κι οι γιοι κι οι θυγατέρες κι οι ανιψιοί κι οι κουμπάροι του Καίσαρος δεν αρκεί να φαίνονται τίμιοι, αλλά πρέπει και να είναι. Κι όσο το μαχαίρι δεν προχωρεί βαθιά αλλά ξύνει επιδερμίδα κι η σαπίλα παραμένει στη θέση της, κάποιοι οργίζονται, βάζουν κουκούλα, ξεχύνονται στους δρόμους και τα κάνουν ρημαδιό.
Από προχθές άρχισε να λειτουργεί πειραματικά το κράτος των Εξαρχείων. Με τις αρχές του, τις εξουσίες του και τα όλα του. Με το άβατο σε ισχύ για τους αστυνομικούς, και τους νεαρούς κουκουλοφόρους να προβαίνουν σε ελέγχους ταυτοτήτων, αστυνόμευση της περιοχής και να παίρνουν στο κυνήγι τους εμπόρους ναρκωτικών. Ναι, αλήθεια σας λέω. Φτάσαμε να το δούμε κι αυτό. Τη συντεταγμένη πολιτεία να κρύβεται κι οι «γνωστοί άγνωστοι» να έχουν αναλάβει τον έλεγχο της περιοχής.
Σε συμβιβασμό για τα αναδρομικά των δικαστικών προχωρά το υπουργείο οικονομικών, ακούσαμε στις ειδήσεις. Ένα δις ευρώ θα πάει το μαλλί της απόφασης του Μισθοδικείου που είχε συνεδριάσει υπό την προεδρία του κ. Ρωμύλου, που συμπτωματικά υπό την προεδρία του ιδίου ανατρέπονται δικαστικές αποφάσεις που δικαιώνουν τους συμβασιούχους. Ένα δις ευρώ θα μοιραστούν δικαστικοί και βουλευτές, όλων των κομμάτων παρακαλώ, σ’ ένα περίεργο γαϊτανάκι μπλεγμένοι, την ώρα που προβλέπεται σκληρή συνταγή γι’ ακόμη μια χρονιά για μισθούς, υγεία, ασφάλιση, απολύσεις των λοιπών εργαζομένων. Και μετά τους κατηγορούν. Και μετά τους λένε αναρχικούς και χουλιγκάνους.

"Ποινήν εκτίω"

«Σας είπα πως δεν ζητώ την ψήφον σας αλλά την καρδιά σας κι εσείς το πήρατε τοις μετρητοίς και μου δώσατε την καρδιά σας αλλά μου στερήσατε την ψήφον σας», είπε με το γνωστό του στυλ απευθυνόμενος στους εκλέκτορες ο κ. Πολύδωρας, αμέσως μετά την ψηφοφορία που ανέδειξε στην προεδρία της ΝΔ τον κ. Καραμανλή.
Έμπειρος πολιτικός, πληθωρικός σαν άνθρωπος, πολυμαθής, πολυτάλαντος και με χιούμορ. Είναι από τους πολιτικούς εκείνους που προτάσσουν του ατομικού τους συμφέροντος το κομματικό. Πιστός στις ιδέες του μπήκε μπροστά παραμονές των εκλογών κι έδωσε το στίγμα. Στρατιές «Πασόκων» θα πήγαιναν στο σπίτι τους με το «καλημέρα», σύμφωνα με τα λεγόμενά του, για «χάριν των γαλάζιων παιδιών». Τρόμαξε τότε τους μετριοπαθείς, δημιουργήθηκε κάποια αναταραχή, απορρόφησε όμως τους κραδασμούς αφού λειτούργησε σαν αλεξίσφαιρο της παράταξης και συσπείρωσε τη βάση της ΝΔ. Κι όμως το τόλμημά του αυτό το πλήρωσε ακριβά αφού έμεινε εκτός του πρώτου κυβερνητικού νυμφώνος.
«Ανεκλήθη εξ εφέδρων» αναγκαστικά, αφού πολύ σύντομα φάνηκε πως η ομάδα δεν τραβούσε και «πάγκος» δεν υπήρχε. Κι οι γκάφες των κυβερνητικών και τα σκάνδαλα να διαδέχονται το ένα το άλλο. Στο ζόρι το μεγάλο, τότε με τις υποκλοπές και τις απαγωγές των Πακιστανών, ήταν που αποφάσισε ο κ. Καραμανλής να κατεβάσει από τα κεραμίδια «τον γάτο», τον κ. Πολύδωρα, και να του δώσει το Δημόσιας Τάξης. Κι από την γκρίνια του, σκέφτηκε, θα γλιτώσω και θα ’χει ν’ ασχολείται ο κόσμος. Ευφράνθηκε, πράγματι, η καρδιά του Βύρωνος κι ευχαρίστησε δημόσια τον Θεό που του επέτρεψε να «άρχει των εκλεκτών». Με το χαρακτηριστικό του ύφος αυτοανακηρύχθηκε προστάτης των οργάνων της τάξης και μίλησε με πάθος για το δίκαιο του αστυνομικού. «Εσείς είστε το κράτος», ανέκραξε πάνω στον ενθουσιασμό του, «οι πραίτωρες ουρμπάνις».
Κι αυτά τα παιδιά πάλι που ο ίδιος αγκάλιασε και πόνεσε, κακά κι αχάριστα του βγήκαν. «Αντί του μάννα, χολήν» τον πότισαν, αντί ευγνωμοσύνης, «εκίνησαν την πτέρναν κατά του ευεργέτου» και πήγαν και κατέλαβαν, άκουσον άκουσον, τη Ρηγίλλης. Κι από πάνω τα σκάνδαλα να πληθύνονται κι οι γκάφες να διαδέχονται η μια την άλλη. Η μαγκιά, παραδείγματος χάριν, της κ. Μαριέττας Γιαννάκου που έκλεισε τα πανεπιστήμια κι έβγαλε στους δρόμους καθηγητές και φοιτητές. Συλλαλητήρια πανεκπαιδευτικά ανά εβδομάδα κι οι «γνωστοί άγνωστοι» κουκουλοφόροι από κοντά που τα ’καναν ρημαδιό κάθε τρεις και λίγο κι αποπροσανατόλιζαν την κοινή γνώμη. Την αγανάκτηση του κόσμου προκαλούσαν και συζητήσεις για νόμους περισσότερο αυταρχικούς και για την κατάργηση του ασύλου έβρισκαν όλο και πιο πρόθυμα ν’ ακούσουν αυτιά. Αυτά ήταν τα εύκολα, τα συνηθισμένα. Τώρα όμως;
Βουλιάζει το καράβι. Αύτανδρο κινδυνεύει να πάει. Το «γυρίστε πίσω τα λεφτά» δεν είναι πια ένα απλό σύνθημα κάποιων λίγων. Είναι απαίτηση που ακούγεται όλο και πιο δυνατά, όλο και πιο εφιαλτικά από όλο και πιο πολλούς. Δεν μας νοιάζει, κύριοι, τι έκαναν οι άλλοι. Αν ήταν κλέφτες και δεν πλήρωσαν έχετε ευθύνη γι’ αυτό. Εσείς όμως τώρα, «γυρίστε τα λεφτά πίσω». Τι άλλο θα βγει στη φόρα ακόμη; Ιδού! Ο εξ απορρήτων του κ. Τσιτουρίδη βρίσκεται μπλεγμένος στις χρηματιστηριακές φούσκες του ’99 και τον παρασέρνει τελικά στον όλεθρο. Κάπου εκεί ανακατεμένη κι η κόρη του Γενικού Γραμματέα του υπουργείου… Δικαιοσύνης. Το πόθεν έσχες του υιού τού… Προέδρου του Αρείου Πάγου ζητούν να ελεγχθεί με επερώτησή τους στη Βουλή κάποιοι περίεργοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Εξαγριωμένος ο κ. Πρόεδρος πετά εκτός Ανωτάτου Δικαστηρίου τους δημοσιογράφους και σφραγίζει τα γραφεία τους… «Ελλάς, το μεγαλείο σου!»
Αν για κάτι μπορεί κάποιος να κατηγορήσει τον κ. Πολύδωρα, αυτό σίγουρα δεν είναι η έλλειψη ικανότητας ν’ αντιλαμβάνεται έγκαιρα τις καταστάσεις και να συλλαμβάνουν οι κεραίες του το επερχόμενο, το μοιραίο. Και σαν σαμουράι μπορεί να είναι ικανός να φτάσει ακόμη και στο χαρακίρι αν χρειαστεί, ηλίθιος όμως δεν είναι. Εδώ βλέπει να έχει διαλυθεί το σύμπαν, ως κι οι ζαρντινιέρες σηκώνονται και δέρνουν τους φοιτητές, τα βράδια οι «έκνομοι» της Κουμουνδούρου βάζουν τις κουκούλες τους, βγαίνουν στους δρόμους και γίνεται «των δομημένων ομολόγων» ανά τας οδούς και τας ρύμας της έρημης Αθήνας, κι αυτός θα πρέπει να κατανοεί και να δικαιολογεί τ’ αδικαιολόγητα. Σπασμένα τα μαγαζιά, καμένα τα αυτοκίνητα, αστυνομικά τμήματα παραδομένα στο πυρ το ιλαστήριον, ειδικοί φρουροί αφοπλισμένοι που τρέχουν πίσω από τους τρομοκράτες και τους εκλιπαρούν να τους λυπηθούν και να τους γυρίσουν πίσω τα όπλα. Χαμένα υποπολυβόλα, καμένο ως και το κουβούκλιο του Άγνωστου Στρατιώτη στο Σύνταγμα, ρουκέτα στον θυρεό της Αμερικάνικης Πρεσβείας. Και να ’χεις και τον κ. Αλαβάνο να σε κράζει σαν ακροδεξιό στη Βουλή! Όλοι και όλα στου ηρωικού Βύρωνα την πλάτη. Ε, όχι κι έτσι! Έχει κι η υπομονή τα όριά της.
Αγωνίστηκε φιλότιμα ο κ. υπουργός τη μια, προσπάθησε να τα μπαλώσει την άλλη, φώναξε, παρακάλεσε, απείλησε. Το αποτέλεσμα; Μηδέν εις το πηλίκον. «Μην ενοχλείτε τον οδηγόν…», κατά που λένε. Απηύδησε. «Έτσι είστε;» σκέφτηκε. «Αγγαρείαν κάνω. Ποινήν εκτίω», έχασε την υπομονή του και βροντοφώναξε στη Βουλή κι έδωσε το δικαίωμα στα φοιτητάρια ν’ ανακράζουν, «λεφτεριά, λεφτεριά στο Βύρωνα Πολύδωρα». Άραγε, τι ήθελε να πει ο ποιητής; Πανικός επικράτησε στο Μαξίμου. Βουβαμάρα στην αρχή, τρεχαλητό αμέσως μετά. Να προλάβουν να τα μαζέψουν. Να πείσουν τον υπουργό να βάλει «την μάχαιραν εις την θήκην της» μιας και καλά το ξέρουν πως το «γαία πυρί μυχθήτω» του ταιριάζει απόλυτα σαν τον παραζορίσουν.
Βρήκε τον τρόπο κι άλλαξε κάπως τις δηλώσεις του ο ευφυής Μπάυρον. Όμως, δυστυχώς γι’ αυτούς, προλάβαμε και καταλάβαμε. Δεν ήταν «εν τη ρύμη του λόγου» αυτά που είπε ο Βυρωνέτος. Η ωμή, η πραγματική αλήθεια ήταν. Έτσι ακριβώς αισθάνονται ορισμένοι. Αγγαρεία κάνουν.

Με τόλμη

Με τόλμη και σεβασμό απόλυτο, κατά δήλωσή του, απέναντι στον ψηφοφόρο και τον απλό πολίτη αυτής της χώρας, απέπεμψε τον επί της Απασχόλησης υπουργό του ο κ. Πρωθυπουργός. Τι πιο φυσιολογικό θα μπορούσε να παρατηρήσει κάποιος. Εύγε, θα έλεγε άλλος. Δικαίωμα κι υποχρέωση είχε ο επικεφαλής της κυβέρνησης να επέμβει και να δώσει, επιτέλους, ένα τέλος, στο νοσηρό κλίμα τόσων ημερών. Μόνο που δεν ήταν «το δομημένο ομόλογο» αυτό που έκανε τον Πρωθυπουργό, έστω κι αργά, ν’ αντιδράσει. Εδώ κόντεψε να χαλάσει ο κόσμος, σηκώθηκαν κι οι πέτρες κι ο κ. Καραμανλής το έπαιζε Ολύμπιος Ζευς, αφ’ υψηλού παρατηρητής των πάντων. Ούτε η ταυτόχρονη ξαφνική επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος επί των διοικήσεων των ταμείων που επέλεξαν τη μαζική τοποθέτηση των αποθεματικών τους σε ειδικά κατασκευασμένα για να εξαπατούν την κοινή γνώμη ομόλογα επέδρασε ούτε η επέμβαση της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς ούτε η ανάμιξη του Εισαγγελέα στάθηκε ικανή να ταράξει τη μακάρια ηρεμία του. Την ώρα που υψηλόβαθμα στελέχη «έτρεχαν» στην οδό Σταδίου με εκατομμύρια ευρώ μέσα σε βαλίτσες, οι μίζες έκαναν τον γύρο του κόσμου με σταθμούς στα πιο απίθανα σημεία της υφηλίου, είχε διαλέξει για τον εαυτό του τον ρόλο του «περί άλλα τυρβάζοντα». Σεμνές και ταπεινές πρακτικές, σεμνές και ταπεινές μίζες, σεμνά και ταπεινά σκάνδαλα.
«Κι ένα πρωί με την αυγή στα ξαφνικά / είδα τον Δία να ξυπνά και να βροντά» για να παραφράσω το γνωστό λαϊκό άσμα. Και τι έκανε; Αυτό που πολλοί θεωρούσαν αυτονόητο κι αναρωτιόντουσαν κοντά δυο μήνες τώρα γιατί δεν το κάνει. Έδιωξε κακήν κακώς της απασχόλησης τον υπουργό. Για τα τόσα σκάνδαλα του υπουργείου του; Όχι. Για την καταλήστευση των ταμείων που επόπτευε και την υποθήκευση της βιωσιμότητάς τους με την τοποθέτηση των ισχνών αποθεματικών τους σε επισφαλείς επενδύσεις κι αμφίβολης απόδοσης υπερτιμημένους τίτλους του ίδιου του δημοσίου; Όοοχι. Για το Χρηματιστήριο τον έδιωξε. Επειδή η τσιμπίδα του Εισαγγελέα πλησίασε επικίνδυνα τον άμεσο συνεργάτη του, τον κ. Ευγένιο Παπαδόπουλο, για τον ρόλο του στο τρελό πάρτι του Χρηματιστηρίου την περίοδο 1999-2001, με την γνωστή τραγική κατάληξη για πάνω από ενάμισι εκατομμύριο μικροεπενδυτές. Αυτό το σκάνδαλο που το πήρε η ΝΔ και το ’κανε σημαία της τόσα χρόνια, έσκασε στην αυλή της. Στου κ.Τσιτουρίδη την αυλή για την ακρίβεια, την πιο ακατάλληλη μάλιστα ώρα. Την ώρα που το πέπλο της «συλλογικής ευθύνης» είχε απλωθεί κι είχε καλύψει τον άμοιρο υπουργό. Αποπομπή για τους τύπους έγινε κι όχι για την ουσία δηλαδή. Πάλι καλά, θα μου πείτε, γιατί έτσι όπως είχε διαμορφωθεί η κατάσταση ήταν ικανοί να βάλουν τους κουκουλοφόρους να κάψουν ολόκληρη την Αθήνα προκειμένου ν’ αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη. Διόλου παράξενο. Άλλωστε το είχαμε δει κι αυτό τις προηγούμενες μέρες.
Με τόλμη και σεβασμό απόλυτο απέναντι στον λαό που τον έφερε στην εξουσία αντέδρασε ο κ. Καραμανλής. Αυτό ήθελε να πει στον κόσμο. Αυτό ήθελε να περάσει. Μόνο που η αντίδρασή σας, κ. Πρωθυπουργέ, ήταν πολύ μικρή κι ήρθε αργά. Πάρα πολύ αργά.
Υπάρχει ακόμη καιρός
Σύνοψη των μέχρι τότε σκανδάλων είχα κάνει με την ευκαιρία της συμπλήρωσης τριών χρόνων διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία. Πολιτικές επικίνδυνες, λάθη που κόστισαν και κοστίζουν στη χώρα σε χρήμα κι αξιοπιστία κι ατέλειωτες λοβιτούρες. Κουμπάροι, γιοι και λοιποί συγγενείς, ένας ατέλειωτος εσμός που έχει επιπέσει με βουλιμία πάνω στ’ αδύναμα ταμεία του κράτους. Παραζαλίστηκε ο λαός και τα ’χασε. Είδηση δεν αποτελεί πια το σκάνδαλο. Είδηση είναι να περάσει μια μέρα χωρίς να ξεσπάσει κάποιο σκάνδαλο. Βρώμα και δυσωδία παντού, σαπίλα και καμαρίλα, αποσύνθεση μιας κοινωνίας σε παρακμή βαθύτατη, που θυμίζει τις χειρότερες των εποχών από τότε που στήθηκε ελληνικό κράτος. Και στον αντίποδα οι ανά τακτά διαστήματα δημοσκοπήσεις. Πρώτο στην πρόθεση ψήφου εξακολουθεί να βρίσκεται το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας. Καταλληλότερος για Πρωθυπουργός ο κ. Καραμανλής. Νικά η ΝΔ στην Τοπική Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων, παίρνει την Ένωση Νομαρχιακών Αυτοδιοικήσεων και την ΚΕΔΚΕ. Κι αναρωτιέται κανείς, γιατί; Για ποιο λόγο συμβαίνει αυτό το παράδοξο; Θα τολμήσω να δώσω μια εξήγηση. Γιατί η αντιπολίτευση δεν πείθει. Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν τόλμησε να κάνει δημόσια την αυτοκριτική του. Δεν βγήκε να πει στον λαό ότι όλο αυτό το έργο το τεράστιο που έκανε αμαυρώθηκε, δυστυχώς, στην τελευταία τετραετία. Γιατί έγιναν σφάλματα, λανθασμένες κινήσεις, ακόμη και σκάνδαλα που δεν επέτρεψαν στον τέως πρωθυπουργό ν’ απευθυνθεί στον λαό υποστηρίζοντας το έργο του και ζητώντας εκ νέου την ψήφο του. Αυτά εκμεταλλεύτηκε η Νέα Δημοκρατία και παρέσυρε τον Λαό. Δεν κέρδισε τις εκλογές η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ τις έχασε. Έδωσε στον αντίπαλο το ηθικό πλεονέκτημα και παρέδωσε τα όπλα αμαχητί. Τώρα όμως οι μάσκες έπεσαν κι οι «αρχιερείς» αποκαλύφθηκαν. Χειρότεροι από «γραμματείς και φαρισαίοι υποκριταί» είναι. Κι υπάρχει ακόμη καιρός ικανός, συντρόφια, να τινάξετε από τους ώμους σας το άγος του παρελθόντος. Δεν φταίει η παράταξη για τα λάθη συγκεκριμένων κι ούτε ο λαός που την πληρώνει στο τέλος. Υπάρχει ακόμη καιρός. Αφήστε τους πίσω και προχωρήστε και να δείτε πόσο γρήγορα ανατρέπονται προγνωστικά και δημοσκοπήσεις.

Εν κρουαζιέραις

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε το «εν εκκλησίες ευλογείτε τον Θεόν», καιρός λοιπόν να μάθουμε και το εν κρουαζιέραις «τον Κύριον υμνείτε τα έργα». Καινούρια επιχείρηση, ανθούσα και μοδάτη, βρήκαν της εκκλησίας μας οι άγιοι πατέρες. Προσκυνηματικός τουρισμός ονομάζεται. Τα έχει όλα και συμφέρει. Και πρόβατα πρόθυμα ν’ ακολουθήσουν υπάρχουν κι ευκαιρία πρώτης τάξεως δίνεται για επίδειξη πλούτου και δύναμης. Και φυσικά ο προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας, άνθρωπος φίλαρχος και ματαιόδοξος, γνωρίζει πολύ καλά την τέχνη, όχι μόνο να δημιουργεί τις ευκαιρίες αλλά να τις εκμεταλλεύεται κιόλας.
Στα χνάρια του Απόστολου Παύλου, του απόστολου των εθνών, είναι αφιερωμένη η φετινή, όπως και η περυσινή, πολυτελής κρουαζιέρα που εκτός των άλλων θα πιάσει και σε λιμάνια της Δωδεκανήσου, της Κρήτης και της Κύπρου, εδάφη δηλαδή στα οποία δεν εκτείνεται η αρμοδιότητα κι η κυριαρχία του κ. Χριστόδουλου. Αυτό όμως σε τίποτα δεν τον εμπόδισε κι ούτε τον προβλημάτισε. Αντίθετα θ’ απολαύσει την μεγαλειώδη υποδοχή που του προετοιμάζουν, που μπροστά της ωχριά ακόμη κι η βυζαντινή μεγαλοπρέπεια. Στρωμένα κόκκινα χαλιά, μουσικές, κωδωνοκρουσίες, λιτανείες και δοξολογίες στους ναούς. Χρυσοποίκιλτα άμφια, βαρύτιμες μήτρες, πανάκριβες πατερίτσες κι εγκόλπια ν’ αστράφτουν στο φως των προβολέων.
Ταλαίπωρε Απόστολε του Θεού που περπατούσες ξυπόλητος στις αφιλόξενες στεριές και πνιγόσουν στα πέλαγα για να φτάσει στα πέρατα του κόσμου ο λόγος του Κυρίου, ο αληθινός! Πως θα έφτανες να χρησιμοποιηθείς σαν άλλοθι για την προβολή πονηρών ιερωμένων και την εκμετάλλευση θρησκόληπτων αφελών, πιστεύω πως δεν το ’λπιζες ποτέ σου. Κι η Πολιτεία, αυτή που τάχα μου πασχίζει για τον χωρισμό της από την Εκκλησία, τι κάνει; Αποστασιοποιείται ή σέρνεται πίσω από τα ράσα του φιλόδοξου αρχιεπίσκοπου που προσπαθεί εναγώνια να εδραιώσει τη θέση του και να επεκτείνει την επιρροή του παίζοντας με τις ανοχές και τις αντοχές του Οικουμενικού Πατριάρχη;
Δυστυχώς κι εδώ η απάντηση είναι απογοητευτική. Η κυβέρνηση «της δεξιάς του Κυρίου» θέλει ευχαριστημένους τους αρχιερείς. Αυτούς αφήνει να παραγγέλνουν κι η ίδια πληρώνει τον λογαριασμό. Το ομολογεί η Αρχιεπισκοπή η ίδια στην τρισέλιδη ανακοίνωσή της. Απλώς οργάνωσε τις κρουαζιέρες, αναφέρει. Τ’ άλλα ήταν δουλειά των υπουργείων. Το Παιδείας προκήρυξε τον διαγωνισμό για τη ζωή και το έργο του μεγάλου αποστόλου, εξέδωσε τ’ αποτελέσματα κι ανέδειξε τους νικητές, το Τουριστικής Ανάπτυξης έβαλε τα χρήματα κι ο Αρχιεπίσκοπος την προβολή της άποψης για τη δημιουργία της Εκκλησίας των Αθηνών από τον Απόστολο Παύλο. Κι ο λογαριασμός; Σιγά το ποσό και γίνεται τόση φασαρία! Μόνο 1.250.000 ευρώ θα μας κοστίσει. Τσάμπα πράγμα δηλαδή. Φρόντισε γι’ αυτό η Αρχιεπισκοπή που ήρθε σε συμφωνία με την Luis των ξενοδοχείων της Κέρκυρας και του Sea Diamond της Σαντορίνης. Εν κρουαζιέραις «ευλόγει η ψυχή μου τον Κύριον» και «θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου».

ΠΟΙΑ ΕΥΘΥΞΙΑ;

Εφιάλτης κοντεύει να μας γίνει το ασφαλιστικό. Πρόβλημα μεγάλο κι αξεπέραστο μας το παρουσιάζουν. Θέμα τεράστιο που δεν τολμούν να το αγγίξουν ούτε οι πιο ισχυρές κυβερνήσεις ούτε οι πιο κυνικοί των πολιτικών που μας κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια. Σε μια κλωστή κρέμεται, λέει, το σύστημα. Αυξήθηκε ο μέσος όρος ζωής, μίκρυνε η αναλογία ανάμεσα σε εργαζόμενους και συνταξιούχους, γίνονται και σπατάλες, ήρθε το πράγμα και ζόρισε. Θα καταρρεύσει το σύμπαν ισχυρίζονται οι απαισιόδοξοι, ντιρεκτίβες αυστηρές βγάζει κάθε τρεις και λίγο η Ευρώπη, σύγκρυο πιάνει τον εργαζόμενο τον δόλιο (πως δεν θα πάρει σύνταξη ποτέ του φοβάται), προσπαθεί να κερδίσει χρόνο η κυβέρνηση μπας και προλάβουν να γίνουν οι εκλογές, σκέφτεται, κι ύστερα βλέπουμε πάλι.
Σε γενικές γραμμές αυτή ’ναι η κατάσταση. Κι ενώ ο κάθε λογικός άνθρωπος θα περίμενε πως θα γινόταν τουλάχιστον ένα νοικοκύρεμα στα ταμεία, μια οικονομία σε σημείο έστω υπερβολής, σωστή αξιοποίηση της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων και των αποθεματικών τους, έγινε…των ομολόγων. Τι δομημένα κι αδόμητα, τι μίζες, τι αρπαχτές και τι προμήθειες επί προμηθειών σε σκοτεινές διαδρομές κι υπόγειες συναλλαγές. Τα ιερά και τα όσια στα σκυλιά πεταμένα. Του φτωχού ασφαλισμένου το κομπόδεμα καταθέσεις σ’ εξωτικά νησιά κι απρόσωποι λογαριασμοί σε off shore εταιρείες. Κι η ευθιξία πού πήγε; Η κυβέρνηση της μηδενικής ανοχής τι κάνει; Κλεισμένος στον μαγικό κόσμο του Μαξίμου ο πρωθυπουργός, ζει στην εικονική πραγματικότητα αμέριμνος κι ατάραχος σαν ολύμπιος θεός. Στην παραπληροφόρηση ταγμένος ο υπουργός του των Οικονομικών, αυτός που μίλησε για αδαείς διοικήσεις (αλήθεια ποιος τις διόρισε;) κι άπληστους χρηματιστές (οι άλλοι, οι τραπεζίτες, κολεγιόπαιδα είναι;), κλαψουρίζει κι αντεπιτίθεται ο θλιβερός υπουργός Κοινωνικής Ανάπτυξης.
Τους έχουν κρεμάσει κουδούνια για πάνω από ένα μήνα τώρα κι αυτοί εκεί. Οι άλλοι έκαναν, λέει, χειρότερα από μας. Ας πούμε, κύριοι, πως σ’ αυτό έχετε δίκιο. Ας υποθέσουμε πως και στην προηγούμενη κυβέρνηση υπήρχαν ατασθαλίες, κακοδιοίκηση κι αδιαφάνεια. Εσείς οι ίδιοι, δίκαια ή άδικα, τους ξεφωνίσατε. Απειλούσατε κιόλας πως θα τους κλείσετε στη φυλακή. Κι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, σας πίστεψε ο λαός ο ευκολόπιστος, και τους άλλους μεν τους τιμώρησε και τους έστησε στη γωνία κι εσάς σας έκανε κυβέρνηση. Με ποιο πρόγραμμα; Η εντολή που σας έδωσε ποια ήταν; Να συνεχίσετε τα ίδια ή να καθαρίσετε την κόπρο του Αυγείου;
Διαρρηγνύει τα ιμάτιά του ο υπουργός «ότι ουκ οίδα τον άνθρωπον», αναφερόμενος στον διοικητή του ΤΕΑΔΥ και τις λοιπές διοικήσεις. Ποιος τον ρώτησε για τον άνθρωπο; Για τα λεφτά ρωτάμε, κύριε υπουργέ. Πού πήγαν; Ποιοι τα πήραν; Πόσα έχασαν τα ταμεία; Ολόκληρη την αλήθεια θέλουμε κι όχι μισόλογα και προπάντων πείτε μας τι θα γίνει από ’δω και πέρα. Ακόμη και κυβερνητικά στελέχη αγανάκτησαν με τα καμώματα και τον παχυδερμισμό των υπευθύνων και βγήκαν στα κεραμίδια και κράζουν. Μέχρι για πρίγκιπες και χανούμισσες που υπάρχουν στην κυβέρνηση μίλησε ο πολύς κ. Ψωμιάδης, για Αντουανέτες που δεν κάνουν καλό στην παράταξη έκανε λόγο ο βουλευτής της ΝΔ κ. Μανώλης και σε «κάποιους που δοξάζονται κρυπτόμενοι» έστρεψε τα πυρά του ο κ. Μεϊμαράκης. Εμείς τι άλλο να πούμε; Να ρωτήσουμε πού πήγε και κρύφτηκε αυτή η περιλάλητη ευθιξία; Ποια ευθιξία, θα με ρωτήσετε. Αυτή είναι λέξη άγνωστη για τους κρατούντες. Κι ο πρωθυπουργός τι ρόλο παίζει; Δεν πρέπει να επέμβει και να διώξει αμέσως με τις κλωτσιές όσους τόλμησαν να παίξουν με τ’ αποθεματικά των ταμείων.

Με σεβασμό

«Γράψε, παιδάκι μου, γράψε».
«Τι να γράψω, βρε Λευτέρη! Κι αν γράψω δηλαδή, τι θα βγει; Θ’ ακούσει κανείς; Θα συγκινηθεί; Θα δώσει σημασία; Τίποτα απ’ όλ’ αυτά δεν πρόκειται να συμβεί, άκου με που σου λέω».
«Γράψε εσύ, ποτέ δεν ξέρεις…»
Ήταν τόση η επιμονή, η αγωνία κι η αγανάκτηση του φίλου μου του Λευτέρη που δεν μπόρεσα στο τέλος να τ’ αρνηθώ. «Στην Αμερική, παιδάκι μου…» ερχόταν και ξαναερχόταν στο μυαλό μου τα λόγια του. «Ναι, αλλά εδώ είναι Βαλκάνια», η μόνιμη απάντησή μου. «Και τι φταίω εγώ;» η στερεότυπη ερώτησή του.
Παιδί δεκαπέντε-δεκάξι χρονών θα ’ταν ο Λευτέρης όταν έφτασε στο Αμέρικα. Από τους τελευταίους μιας γενιάς που γαλουχήθηκε με το όραμα της καλύτερης ζωής και του εύκολου πλουτισμού στην ξενιτιά. Στη νέα Γη της Επαγγελίας δεν έρρεε μεν το μέλι και το γάλα, υπήρχε όμως δουλειά και δολάρια. Πολλή δουλειά, σκληρή δουλειά και στίβες ατέλειωτες τα πιάτα για πλύσιμο για λίγα «ντάλαρς».
Σκληρές κι απάνθρωπες οι συνθήκες δουλειάς, χωρίς ηθική και συναίσθημα οι εργοδότες, ταγμένοι σ’ έναν και μόνο σκοπό: πώς ν’ αβγατίσουν το βιος τους, να μεγαλώσουν το μαγαζί, να επεκταθούν δίπλα, παραδίπλα κι απέναντι.
Έπιασε το νόημα της καινούριας ζωής ο μικρός Λευτέρης και προχώρησε. Με κόπο και προσπάθεια μεγάλη. Με σεβασμό στ’ αφεντικά, στους πελάτες, στους μεγαλύτερούς του. Προόδευε καθώς μεγάλωνε. Άφησε τα πιάτα κι έπιασε τον δίσκο σερβιρίσματος, μπαινόβγαινε στην κουζίνα, βρέθηκε μαζί με τ’ αδέλφια του συνιδιοκτήτης μαγέρικου, πρόκοψε, έκανε οικογένεια, παιδιά, λεφτά. Μόνο ένα μαράζι είχε. Να προλάβει να γυρίσει πίσω, κάπου στην Ελλάδα, προτού μεγαλώσουν και του φύγουν οι γιοι του, τρεις ζωή να ’χουν, και γίνουν Αμερικάνοι. Με σεβασμό στις αρχές που κουβαλούσε από το χωριό του, κάπου στους πρόποδες του Ταΰγετου, τους μεγάλωνε μέχρι να ’ρθει η ευλογημένη ώρα.
Στο Ρέθυμνο ξεμπαρκάρισε, κάπου εκεί στο ’89 με ’90. Της γυναίκας του τον τόπο προτίμησε, γιατί ο τουρισμός υποσχόταν ανάπτυξη κι οι συνθήκες ήταν καλύτερες από τα κορφοβούνια της Λακωνίας. Έπεσε με τα μούτρα για να στήσει τη δική του επιχείρηση, πάντα με σεβασμό στους νόμους και τους προφήτες, στην κοινωνία, στους ανθρώπους. «Γιατί ’χω σερνικά παιδιά», έλεγε με καμάρι, «και πρέπει να τους αφήσω όνομα καλό».
Εξηνταπενταρίζει πια ο φίλος μου ο Λευτέρης. Με την κοιλίτσα του, τ’ άσπρα του μαλλιά, το καθαρό πρόσωπο. Θα μπορούσε να είναι ευτυχισμένος. Είχε κάθε δικαίωμα να είναι ευτυχισμένος, αφού κι οι δουλειές του πάνε καλά κι οι γιοι του, σύμφωνα με τις προδιαγραφές του πορεύονται, αλλά.
Αλλά είχε την ατυχία να μπλέξει με το ελληνικό γκουβέρνο. Έτσι απλά. Χωρίς να το πάρει είδηση, προτού προλάβει να το καταλάβει. Αυτός ένα οικόπεδο πήγε κι αγόρασε στου Πρίνου την περιφέρεια. Με όλους τους τύπους. Με σεβασμό στους νόμους της πολιτείας. Με δικηγόρους, μηχανικούς και συμβολαιογράφους να βεβαιώνουν του λόγου το ασφαλές.
Καλό το οικόπεδο κι ήρθε μια ξένη εταιρεία κι ενδιαφέρθηκε για να το αξιοποιήσει. Βρήκε τον φίλο μου, τον Λευτέρη και τα συμφώνησαν. Αντιπαροχή το έδωσε αυτός. Φτιάχτηκε εργολαβικό, έγινε τεμαχισμός, μεταγράφηκε στο υποθηκοφυλακείο, βγήκαν οι άδειες. Όλα νόμιμα και σωστά. Με σεβασμό σε όλους και όλα. Άρχισαν οι εργασίες, έπεσαν τα πρώτα μπετά, και ξαφνικά νάσου μπροστά η Αρχαιολογία. «Αναστολή εργασιών», διατάζει, «επ’ αόριστον». Όχι, δεν βρέθηκαν αρχαία στις εκσκαφές. Δεν είναι αρχαιολογική η περιοχή ούτε βρίσκεται μέσα σε κάποια από τις ελεγχόμενες ζώνες. Απλά έχει τη δυστυχία να βρίσκεται κοντά σε μια χοιροτροφική μονάδα που επειδή ρυπαίνει φοβάται πως οι αγοραστές, Άγγλοι επί το πλείστον, θα της δημιουργήσουν πρόβλημα. Άρχισε λοιπόν τις καταγγελίες, ξεσήκωσε τις υπηρεσίες, επιστρατεύτηκε κι ένα εκκλησάκι εκεί κοντά και βρέθηκε ο φίλος μου Λευτέρης μπλεγμένος στα γρανάζια της γραφειοκρατίας. Σύρθηκε κρατούμενος στον Εισαγγελέα σαν εγκληματίας, αντιμετωπίστηκε χωρίς σεβασμό, φώναξε, αγανάκτησε, έσκασε, έκανε εγχείρηση καρδιάς πριν από λίγες μέρες.
«Γράψε, παιδάκι μου, γράψε».
«Τι να γράψω, βρε Λευτέρη. Εδώ είναι κράτος της πλάκας. Ανέντιμο. Της μεγάλης ρεμούλας και της αρπαχτής. Λάθος σού τα μάθανε. Εδώ επικρατεί ο νόμος του ισχυρού κι όχι στο Τέξας. Εδώ ρωτάς την Πολεοδομία Ρεθύμνου αν ισχύει η ζώνη των οχτακοσίων μέτρων στην περιοχή του Πρίνου κι ο διευθυντής της σου απαντά εγγράφως με κάθε σοβαρότητα πως “μας διαβεβαίωσαν προφορικά ότι δεν έχει δημοσιευθεί στην εφημερίδα της κυβέρνησης”. Πας να βγάλεις άδεια στα Καστελλάκια, πάνω από το Ρέθυμνο, με τις διατάξεις του προ του ’23 υφιστάμενου οικισμού κι ο διευθυντής της Πολεοδομίας, ο μέγας, σου λέει, “απόδειξέ το”».
Φίλε μου, Λευτέρη, καλά ξεμπερδέματα.