Περί Αρχών και όχι μόνο

Πως έχουμε κράτος της πλάκας, που εξακολουθεί να πορεύεται λόγω κεκτημένης ταχύτητας μόνο και με κατεύθυνση το άγνωστο, αφού έχουμε αναθέσει τη λειτουργία του στον αυτόματο πιλότο, το είχα καταλάβει από χρόνια. Πως δεν θα αποκτήσουμε όμως ποτέ ένα μοντέρνο και σύγχρονο κράτος, το κατάλαβα δυστυχώς τώρα τελευταία. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, θα παρατηρήσεις, φίλε μου, και θα έχεις χίλια δίκια. Όμως, πώς να το κάνουμε. Θέλεις επειδή είμαι ρομαντικός, θέλεις επειδή πέσαμε στην ανάγκη της Τρόικας, είχα κάποιες ελπίδες. Είναι και εκείνος ο Πρωθυπουργός που τον βλέπεις τόσο αποφασισμένο και λες, δεν μπορεί, αυτός ο άνθρωπος το έχει πιάσει το νόημα. Και μιας και το έπιασε, κάτι θα καταφέρει.

Πάνω που πας να αναθαρρήσεις ωστόσο, εδώ που τα λέμε δεν είναι και λίγο η ψήφιση του ασφαλιστικού, χραπ, την τρως την ξεγυρισμένη κατραπακιά και ξαναγυρίζεις στα ίσια σου. Θέλεις ένα παράδειγμα; Άκου και θα φρίξεις. Καμιά Αρχή, λέει, και καμιά αρμόδια υπηρεσία δεν γνωρίζει σ’ αυτό τον ρημαδοτόπο πόσους υπαλλήλους έχει αυτή η χώρα. Πόσοι υπηρετούν και πού, αν εργάζονται, πόσα παίρνουν και προπάντων αν δικαιούνται να τα παίρνουν. Τα ίδια και χειρότερα ισχύουν και για τους συνταξιούχους. Έρχεται τώρα η Πολιτεία και σου λέει, θα κάνω απογραφή. Δήλωσέ μου, κύριε, ποιος είσαι, πού υπηρετείς και πόσο πληρώνεσαι, για να μάθω κι εγώ ο περίεργος και να δω τι θα κάνω με την περίπτωσή σου.

Να μπορέσω να στήσω μια ενιαία υπηρεσία πληρωμών. Να ξέρω τι μου γίνεται, βρε αδελφέ, να δω αν έχω να σε πληρώσω και αν δεν φτάνουν, που δεν φτάνουν τα ρημάδια, να δω πού θα βρω δανεικά και αν θα με δανείσουν εντέλει. Με την ευκαιρία, μιας και σκοπεύω να καταργήσω οργανισμούς, να συγχωνεύσω άλλους και να ανακατανείμω το προσωπικό που περισσεύει, δήλωσε μου τα προσόντα σου, να δω πού θα σε βολέψω. Λογικό; Λογικό μού ακούγεται εμένα, όπως και σ’ εσένα, νομίζω. Έχει καμιά σημασία όμως αυτό; Καμία, σου απαντώ μετά πάσης βεβαιότητος, γιατί διαφωνεί η Ανεξάρτητη Αρχή. Ποια Αρχή; Η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων και μη με ρωτήσεις τώρα τι την πείραξε, γιατί θα βάλω τις φωνές.

Είναι ποτέ δυνατόν, λέει, να σε ρωτά η Πολιτεία αν γνωρίζεις ξένες γλώσσες και ποιες; Αν έχεις τίτλο σπουδών, ποιον και με τι βαθμό; Αν έχεις μεταπτυχιακό, μάστερ ή διδακτορικό και πάνω σε ποιο θέμα; Αν έχεις κάνει επιμόρφωση; Αν έχεις λάβει επαίνους; Αν τιμωρήθηκες ποτέ για πειθαρχικό παράπτωμα, τι είδους ήταν αυτό και με ποια ποινή; Αν επιθυμείς να μεταταγείς σε κάποια άλλη υπηρεσία και ποια; Μα αυτά είναι προσωπικά δεδομένα και πρέπει να παραμείνουν επτασφράγιστο μυστικό. Αφορούν μόνο εσένα και αν το κράτος θέλει να σε αξιολογήσει σωστά, ας καταφύγει σε μέντιουμ. Αρκεί να έχει άδεια ασκήσεως επαγγέλματος και να εκδίδει νόμιμες αποδείξεις. Και για να έλθει να δέσει το πράγμα, βγήκε και η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων και συστήνει στα μέλη της να μην συμπληρώσουν την ηλεκτρονική δήλωση. Αλήθεια, τι φοβούνται οι δικαστές μας; Ας σοβαρευτούμε όμως.

Είναι κρίμα μια τόσο σοβαρή προσπάθεια να συναντά τέτοιου είδους εμπόδια. Πιστεύω στον θεσμό των Ανεξάρτητων Αρχών. Τις θεωρώ πολύ σημαντική κατάκτηση, όπως θεωρώ πως και οι ίδιες θα πρέπει να αυτοπροστατευτούν αποφεύγοντας, αν όχι τις σκοπιμότητες, τουλάχιστον τις υπερβολές και αντί για την προστασία του πολίτη να στρέφονται τελικά εναντίον του. Με την ευκαιρία θα ήθελα να θέσω και ένα άλλο ερώτημα. Αλήθεια, ποιον προστατεύει η απαγόρευση της δημοσιοποίησης των στοιχείων όσων παρανομούν; Τον παράνομο ή το κοινωνικό σύνολο;

Πως είμαστε για γέλια, το έχω γράψει κατ’ επανάληψη και αν το ξαναγράφω είναι γιατί κάτι με πιάνει με τα τόσα τρελά που ακούγονται και γίνονται καθημερινά. Τι θέλω να πω; Άκουσε και βγάλε τα συμπεράσματά σου. Πήρε μια σωστή, σωστότατη πρωτοβουλία το Υπουργείο Περιβάλλοντος. Αποφάσισε επιτέλους να βάλει μια τάξη στην πολεοδομική και χωροταξική αναρχία που επικρατεί στη χώρα. Και πάνω που ήμουν έτοιμος να αρχίσω τα χειροκροτήματα, πιάνω τον εαυτό μου να θέλει να βρίσει. Πολύ όμως. Άσχημα. Να πει βαριές κουβέντες από εκείνες που χαλούν καρδιές και μένουν για πάντα στη μνήμη.

Γιατί; Γιατί με νομοσχέδιο αναστέλλονται όλες οι οικοδομικές άδειες σε κάπου 12.000 περιοχές, στο σύνολο της επικράτειας σχεδόν, μέχρι να ολοκληρωθούν οι δασικοί χάρτες. Πώς; Όπως το ακούσατε. Δεν αναστέλλονται οι άδειες που αφορούν τα όρια των περιοχών, όπου τέλος πάντων υπάρχει φόβος αυθαιρεσιών, αλλά όλες. Δεν φτάνουν τα μέτρα που μας έχουν κάνει να βλέπουμε αστράκια, δεν φτάνει η επιτήρηση, δεν φτάνει η ύφεση, δεν φτάνει που μέτρα για την ανάπτυξη ακούμε και μέτρα δεν βλέπουμε, ήλθε και αυτό. Α, αφήνει ανοικτό και ένα τόσοδα παραθυράκι. Αυτό της ένστασης. Εσείς όμως, οι υποψιασμένοι, ξέρετε τι σημαίνει αυτό. Κάποιος θα πρέπει να γνωματεύσει, κάποιος να αποφασίσει, κάποιος να υπογράψει. Έτσι όμως δεν διαιωνίζουμε το πρόβλημα της διαφθοράς και της αδιαφάνειας; Έναν παπά, βρε παιδιά. Γρήγορα έναν παπά, να κάνει ένα τρισάγιο, να διαβάσει μια ευχή, να κάνει κάτι τέλος πάντων, γιατί έτσι όπως πηγαίνουμε, μας βλέπω κατευθείαν για το τρελάδικο.

Επικίνδυνα πανίσχυρες μειοψηφίες

Είπα παπά και θυμήθηκα την περίεργη τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα τα τελευταία χρόνια. Πόσο εύκολα γκρεμίζονται ιδέες, αξίες, σύμβολα. Για τόλμησε να βγεις για παράδειγμα να υποστηρίξεις τα εθνικά δίκαια, τις ιστορικές μνήμες, τις επετείους και τα σύμβολα. Για βγες, αν σου βαστά, να μιλήσεις για τον ελληνισμό που δοκιμάζεται, τον θεσμό της οικογένειας που κλονίζεται, τα ιερά και τα όσια και γιατί όχι και την Εκκλησία; Θα βγουν οι τάχαμου προοδευτικοί και θα σου προσάψουν τα μύρια όσα.

Θα σου φορτώσουν πως διαπνέεσαι από τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, ξέρεις τώρα, Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια, άρα είσαι Ελληναράς, νοσταλγός της Χούντας, ακροδεξιός και φασίστας. Ίδιος συνειρμός δηλαδή με αυτόν του γνωστού ανέκδοτου. «Έχεις ενυδρείο; Άρα σου αρέσει η θάλασσα, τα ψάρια, οι όμορφες ακρογιαλιές, τα σπορ, το κολύμπι, οι ταβέρνες και τα μπαράκια, οι γκόμενες. Άρα, φίλε μου, είσαι άντρας. Δεν έχεις ενυδρείο; Είσαι αδελφάρα του κερατά». Εκεί καταντήσαμε. Να μην μπορούμε να κατακρίνουμε τον αληταρά που πατά κάτω, βεβηλώνει και σκίζει τη σημαία, για να μην μας κολλήσουν τη ρετσινιά.

Οι Έλληνες σε ποσοστό πάνω από 90% είμαστε χριστιανοί ορθόδοξοι. Πηγαίνουμε πότε πότε στην εκκλησία, κάνουμε τον σταυρό μας και στην πρώτη δυσκολία φωνάζουμε «βοήθα Παναγιά». Και όμως. Αρκεί μία προσφυγή ενός αλλόθρησκου ή ενός, κατά δήλωσή του, άθεου, για να βγει μια δικαστική απόφαση που επιβάλλει την απομάκρυνση των εικόνων από τα δημόσια κτίρια, την κατάργηση του θρησκευτικού όρκου και πάει λέγοντας, επειδή τάχαμου αισθάνεται πως προσβάλλονται ή περιορίζονται τα δικαιώματά του. Και των πολλών, ερωτώ εγώ; Τι σόι δημοκρατία έχουμε όταν οι ελάχιστοι έχουν τη δυνατότητα να επιβάλλουν τη θέλησή τους στους πολλούς;

Μην πάτε μακριά. Το 2006, αν δεν κάνω λάθος, έγινε μια περίεργη μάζωξη στη Θεσσαλονίκη. Από αυτές που κάποιοι ανεγκέφαλοι στήνουν κατά καιρούς, στην προσπάθειά τους να αποδείξουν πως υπάρχει τάχα Μακεδονική Μειονότητα στη Βόρεια Ελλάδα που καταπιέζεται. Παρόντες, κατά δήλωσή τους, Σλαβόφωνοι, Οθωμανοί, Ελληνόφωνοι, Άεθνοι, Άθεοι και Απάτριδες. Ομιλητές, εκτός του γνωστού και μη εξαιρετέου «Ουράνιου Τόξου», ο πολύς κ.Τρεμόπουλος των Οικολόγων Πράσινων, που έκανε τις γνωστές ανθελληνικές δηλώσεις, και κάποιος Γιάννης Κωνσταντίνου, που δήλωσε ελληνόφωνος κεντροαριστερός δικηγόρος. Ε, αυτόν τον ελληνόφωνο βρήκε η κυβέρνησή μας να διορίσει Πρόεδρο της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης. Συγχαρητήρια, παιδιά!

Μην το ψάχνεις, φίλε μου. Σήμερα αν δεν δηλώσεις διαφορετικός δεν βλέπεις Θεού πρόσωπο. Κι ας είσαι αυτός που καλείσαι να σηκώσεις στις πλάτες σου το βάρος της ανάταξης της ελληνικής οικονομίας. Θα μπορούσε, αν υπήρχε βούληση, να εξοικονομήσει πολύ εύκολα η κυβέρνηση αρκετές δεκάδες, ίσως και εκατοντάδες δισεκατομμύρια, αν αποφάσιζε να παραχωρήσει για αξιοποίηση το παλιό αεροδρόμιο του Ελληνικού. Από τα 40,000 στρέμματα θα μπορούσε να κρατήσει για παράδειγμα τα 10,000 για πάρκα, πράσινο και άλλες κοινόχρηστες χρήσεις και να παραχωρήσει τα υπόλοιπα. Το ίδιο ισχύει και για τον χώρο του Παλαιού Ιπποδρόμου, το Φαληρικό Δέλτα κλπ. Τολμά; Που θα ξεσηκωθούν τα κόμματα της αριστεράς, οι οικολόγοι, οι περιβαλλοντολόγοι και οι πάσης φύσεως οργανώσεις που ασχολούνται από την προστασία της φωλιάς του κότσυφα, μέχρι τον χώρο που γεννούν οι γλάροι. Όχι πως δεν έχουν τη σημασία τους όλα αυτά, αλλά έλεος. Εντωμεταξύ εσύ, ταπεινέ και ανήμπορε της σιωπηλής πλειοψηφίας, σκάσε και πλήρωνε!

Ασυλίες

Θα μου πεις, εδώ γίνεται της κακομοίρας, αυτά σε πείραξαν; Εδώ έχουν δημιουργηθεί ανεξάρτητα βουλεβάρτα, άβατα, ιδιόμορφες ασυλίες, ιδιωτικοί στρατοί και εσύ κάθεσαι και ασχολείσαι με λεπτομέρειες; Εδώ υπάρχει κόμμα που δηλώνει ευθαρσώς πως δεν αναγνωρίζει το Σύνταγμα, πως δεν δέχεται κανένα έλεγχο στα οικονομικά του, πως έχει το δικαίωμα να κλείνει λιμάνια, να επιτρέπει ή να απαγορεύει την επιβίβαση ή την αποβίβαση των επιβατών, να καταλαμβάνει αρχαιολογικούς χώρους και να κάνει του κεφαλιού του χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα και εσύ μου τσαμπουνάς για δικαιώματα και δημοκρατίες; Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε, δηλαδή. Παράλογο; που λέει και ο Λαζόπουλος. Μάλλον.

Όταν το κράτος αφήνει κενά, φυσικό επακόλουθο είναι να βρεθεί κάποιος να το καλύψει. Όταν αυτοπεριορίζεται, όλο και κάποια τσιτάτα θα εμφανιστούν. Είμαστε σοβαροί ή έχουμε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα; Όταν εκλέχτηκε αυτή η κυβέρνηση, με τεράστια διαφορά σημειωτέον, βρήκε το ΠΑΜΕ στα λιμάνια ενάντια στην Cosco. Ποια ήταν η αντίδρασή της; Σε εποχές δραματικές, την ώρα που η χώρα όδευε ολοταχώς για χρεοκοπία, χρυσοπλήρωσε τους λιμενεργάτες για να δεήσουν να λύσουν την απεργία. Όταν το ΠΑΜΕ έκανε τα αίσχη στα λιμάνια, με αφορμή τη σχεδιαζόμενη άρση του καμποτάζ, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων του δικαστικές αποφάσεις, τι έκανε πάλι; Αντί να το άρει αμέσως χωρίς όρους και προϋποθέσεις, τους επιβράβευσε στην ουσία φέρνοντας ένα χιλιομπερδεμένο και πολυδαίδαλο νομοσχέδιο που άμα βρεις άκρη, τηλεφώνησέ μου.

Οικονο-μετρία

Μέτρα και κόντρα μέτρα. Μέτρα που έπρεπε να έχουν παρθεί και δεν πάρθηκαν έγκαιρα, μέτρα που λήφθηκαν και μάλιστα σε δέσμες, πρώτη και δεύτερη, μέτρα που πρόκειται να παρθούν, θα λαλήσουμε στο τέλος. Έτσι που μας κατάντησαν δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, όχι τι πρόκειται να μας ξημερώσει η επομένη, αλλά ούτε πώς θα περάσουμε την κάθε μια ημέρα.

Έχει γραφεί κατ’ επανάληψη και έχει αρκούντως αναλυθεί, η δραματική κατάσταση στην οποία βρέθηκε η χώρα εξαιτίας των εγκληματικών πράξεων και παραλήψεων όλων αυτών που μας κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια και θα ήταν άσκοπο να τα επαναλάβω. Εν πάση περιπτώσει ξυπνήσαμε μια μέρα και καταλάβαμε, ή μας έδωσαν να καταλάβουμε, δεν έχει και τόση σημασία, πως τέλειωσε το πάρτι. Τόσο ήταν. Ένα όνειρο που έσβησε και πάει.

Δεν βαριέσαι όμως, καλά περάσαμε. Αποκτήσαμε τη σπιταρόνα μας, το εξοχικό μας, την αυτοκινητάρα μας και δυο τρία άλλα ακόμη, γιατί καμιά οικογένεια που σέβεται τον εαυτό της δεν θα μπορούσε να τα βγάλει πέρα με ένα και μοναδικό αυτοκίνητο. Από εκεί και πέρα και τι δεν θέλαμε! Τουλάχιστον ένα κινητό για κάθε μέλος της οικογένειας, εξεζητημένα ρούχα, επώνυμα παπούτσια, πανάκριβα έπιπλα και άλλα είδη εξοπλισμού, να ζήσουμε και λίγο σαν άνθρωποι, βρε αδερφέ, και να μπούμε στο μάτι του γείτονα που μας κάνει τον καμπόσο. Και βέβαια τις βόλτες μας, τις ξάπλες μας, τις άπλες και τα ώπα μας. Τις δουλειές του σπιτιού τις αναθέσαμε στην αλλοδαπή παραδουλεύτρα και όσο για αγροτικές εργασίες, ας είναι καλά οι μετανάστες.

Σαν βασιλιάδες περνούσαμε. Κι ας μεγάλωναν υπερβολικά οι λογαριασμοί των δανείων. Κι ας έτρεχαν οι δόσεις. Κι ας παραφούσκωναν οι κάρτες. Σήμερα να τη βγάλουμε και για το αύριο ποιος νοιάζεται. Μήπως τα ίδια δεν έκανε και το κράτος που ξόδευε ασυλλόγιστα, οι προϋπολογισμοί ήταν μόνο για να πέφτουν μόνιμα έξω και γενικά συμπεριφερόταν σαν μικρομέγαλο κακομαθημένο. Και στο τέλος, μ’ αυτά και μ’ αυτά, να το Δημόσιο Χρέος στα ύψη και τα ελλείμματα στο 13 και 14 %.

Τα έβλεπαν οι Ευρωπαίοι εδώ και χρόνια και τραβούσαν τα μαλλιά τους. Μας έκαναν συστάσεις και κόντρα συστάσεις, μας έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου, αλλά πού εμείς. Σιγά μη τους δίναμε σημασία. Ξενέρωτους τους ανεβάζαμε που δεν ξέρουν να ζήσουν και να γλεντήσουν, μίζερους τους κατεβάζαμε επειδή αγόραζαν από το σούπερ μάρκετ μια ντομάτα και μία φέτα καρπούζι, την ώρα που εμείς γεμίζαμε τίγκα τις σακούλες που για να τις μεταφέρεις χρειαζόσουν βοηθητικό προσωπικό. Τα ίδια και χειρότερα στις ταβέρνες. Μία σαλάτα και μισή μερίδα αυτοί, φέρε, φέρε και φέρε εμείς. Και από ετούτα και από εκείνα και από τα άλλα. Για να μείνουν ανέγγιχτα στο τέλος τα μισά.

Φυσικά, φυσικότατα, ήταν αδύνατον να συνεχιστεί η ίδια κατάσταση, όχι γιατί μας έπιασαν οι τύψεις ξαφνικά, αλλά γιατί μας πήραν χαμπάρι οι αγορές και ανέβασαν τα spreads στον Θεό. Όχι, δεν μας έβαλε στο μάτι καμιά σκοτεινή δύναμη, ούτε εξυφάνθηκε αιφνίδια κάποια συνομωσία ενάντια στο «ανάδελφον έθνος» μας, για να χρησιμοποιήσω την έκφραση του αλήστου μνήμης κ. Χρήστου Σαρτζετάκη. Αυτά είναι παραμύθια της Χαλιμάς. Ψεύτικες διαβεβαιώσεις δίναμε, λόγια που τα έπαιρνε ο αέρας και τα ξεχνούσαμε αμέσως, αποκρύπταμε στοιχεία, αλλοιώναμε άλλα. Παλιά μου τέχνη κόσκινο, θα μου πεις.

Μόνο που το κάθε θαύμα διαρκεί συνήθως τρεις ημέρες, ενώ το δικό μας άντεξε κοντά τρεις δεκαετίες. Και πάλι καλά, εδώ που τα λέμε. Όμως κάποια στιγμή έρχεται η ώρα του λογαριασμού. Δεν μας φταίνε οι δανειστές, ούτε οι αγορές. Αυτές τη δουλειά τους κάνουν. Τα συμφέροντά τους πασχίζουν να διασφαλίσουν σε τελική ανάλυση. Τράπεζες είναι ως επί το πλείστον ή funds (επενδυτικά, κερδοσκοπικά κεφάλαια) που τοποθετούν τα διαθέσιμά τους σε ασφαλή υποτίθεται κρατικά ομόλογα, προσπαθώντας να κερδίσουν κάτι παραπάνω. Εμείς τι κάνουμε;

Η καθαρή αλήθεια είναι πως η κυβέρνηση δεν είχε πολλά περιθώρια ελιγμών. Ο χρόνος πίεζε ασφυκτικά και είχε να διαλέξει ανάμεσα σε δύο κακά. Τα επώδυνα μέτρα ή την πτώχευση της χώρας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Διάλεξε ως συμφερότερο το πρώτο. Και εδώ ωστόσο θα έπρεπε να επιλέξει ανάμεσα στη δραστική μείωση των κρατικών δαπανών και την αύξηση της φορολογίας. Για τους δικούς της λόγους έδωσε από την αρχή το βάρος της στην αύξηση των εσόδων. Με αυτή τη λογική, μας αλάλιασε στους φόρους. Δυο φορές αύξηση στον ΦΠΑ και επέκτασή του σε απαλλασσόμενες μέχρι τώρα κατηγορίες, δύο φορές στα καύσιμα και τους φόρους πολυτελείας, επιπλέον φόροι στα ακίνητα, πόθεν έσχες, κατάργηση φοροαπαλλαγών. Μόνο που ο διαβρωμένος από κάθε άποψη και ακέφαλος κρατικός μηχανισμός αδυνατεί να ανταποκριθεί. Εάν σε όλα αυτά προσθέσεις και την οικονομική στενότητα που είναι αποτέλεσμα της ύφεσης και της αναδουλειάς που πλήττει την αγορά, πώς να συγκεντρωθούν τα επιπλέον έσοδα και πώς να αποδώσουν τα μέτρα;

Στον τομέα των δαπανών το κύριο βάρος έπεσε στην περικοπή μισθών και συντάξεων του δημόσιου τομέα, στο ασφαλιστικό και την αλλαγή των εργασιακών σχέσεων. Όχι πως ορισμένα από αυτά τα μέτρα δεν ήταν απαραίτητα, αλλά από μόνα τους αντί να λύσουν το πρόβλημα το επιτείνουν, αφού στερούν από την αγορά πολύτιμη ρευστότητα. Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Πολλά, κατά την ταπεινή μου γνώμη. Κατά πρώτο και κύριο πρέπει να συμμαζευτεί και να νοικοκυρευτεί το αδιαφανές και πολυάνθρωπο σπάταλο κράτος. Να καταργηθούν ή να συγχωνευτούν μεταξύ τους ένα σωρό άχρηστοι και παρασιτικοί οργανισμοί και να απεμπλακεί το συντομότερο δυνατό από το άγος των ελλειμματικών ΔΕΚΟ τύπου ΟΣΕ, συγκοινωνίες κλπ και να δοθεί το βάρος στην ανάπτυξη.

Θα με ρωτήσετε τώρα μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον πώς μπορούμε να μιλάμε για ανάπτυξη; Είναι αλήθεια αυτό. Η οικονομία, έχοντας χάσει την ανταγωνιστικότητά της, νοσεί βαρύτατα. Επιπλέον οι πιέσεις που της ασκούνται από τον υψηλότατο, λόγω φόρων κυρίως, πληθωρισμό, μεγεθύνουν το πρόβλημα. Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Οπωσδήποτε μεγαλύτερος έλεγχος και θεραπεία, ει δυνατόν, των στρεβλώσεων της αγοράς, μεγαλύτερη ευελιξία στην αγορά εργασίας και πολλά άλλα. Σαφώς και θα υπάρξουν αντιδράσεις. Πρώτα πρώτα από το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ της Παπαρήγα που λες και βρίσκονται στις παραμονές της Οκτωβριανής Επανάστασης, δεν υπολογίζουν κανένα και ετοιμάζονται για την τελική έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα. Και αυτοί μπορεί να ονειρεύονται κομμούνες και κολεκτίβες, αλλά η οργανωμένη κοινωνία και η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση είναι διατεθειμένη να τους επιτρέψει κάτι τέτοιο; Από κοντά και οι Τσιπροαλαβανολαφαζάνηδες, που Κύριος οίδε τι διεργασίες γίνονται στους εγκεφάλους τους και τι επιδιώκουν.

Σίγουρα μπορούν και πρέπει να γίνουν πολλά. Να αρθούν τα πάσης φύσεως εμπόδια και να λειτουργήσει ελεύθερα η αγορά. Να αρθεί το συντομότερο, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, το καμποτάζ. Να ανοίξουν επιτέλους τα κλειστά επαγγέλματα. Να αποκατασταθεί ο υγιής ανταγωνισμός στις αγορές. Να απελευθερωθεί το ωράριο εργασίας των καταστημάτων. Να απελευθερωθεί η αγορά καυσίμων. Να περιοριστεί δραστικά η γραφειοκρατία και να αρθεί κάθε εμπόδιο για την ίδρυση και την αδειοδότηση των επιχειρήσεων. Και τέλος, ίσως θα έπρεπε να είναι πρώτο στην κατάταξη, να αξιοποιηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η τεράστια, ανεκτίμητη κρατική περιουσία. Διαφορετικά;

Διαφορετικά, λυπούμαι που το λέω, αλλά ο αδιέξοδος φαύλος κύκλος θα συνεχιστεί. Θα χρειαστεί να παρθούν νέα μέτρα τον Σεπτέμβριο -αλλιώς δεν παίρνουμε τρίτη δόση-, άλλα με τον καινούριο χρόνο και πάει λέγοντας, ενώ πάντοτε θα καραδοκεί ο κίνδυνος της αναγκαστικής επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους ή της χρεοκοπίας. Μόνο που ο λαός δεν αντέχει άλλα βάρη και θα είναι κρίμα να χαθεί και η τελευταία ευκαιρία.

Απελπισία

Έγραφα προ ημερών για την τρομοκρατία των ισχυρών. Αυτών που εκμεταλλεύονται τη θέση τους ή τα όποια προνόμια τούς έχει παραχωρήσει η Πολιτεία, εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Και για να μην παρεξηγηθώ μπαίνω κατευθείαν στο θέμα. Δικαίωμα αναφαίρετο είναι η απεργία. Θεμιτό και μάλιστα συνταγματικά κατοχυρωμένο. Ιερός και καθόλα σεβαστός ο αγώνας για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας και ακόμη περισσότερο για την ικανοποίηση οικονομικών και μη αιτημάτων. Μέχρι εκεί όμως. Μέχρι του σημείου όπου ο αγώνας του ενός δεν θα οδηγεί στην απόγνωση τον άλλο.

Εδώ και αρκετά χρόνια όμως έχει κόψει η μαγιά. Ο καθένας κάνει του κεφαλιού του χωρίς να υπολογίζει τον άλλο. Αρκεί να μπορεί να το κάνει. Φτάνει να αισθάνεται ισχυρός για κάτι τέτοιο. Και δυστυχώς, με το κράτος να κοιμάται τον ύπνο του δικαίου, όλο και περισσότεροι αισθάνονται ισχυροί. Οι αγρότες, για παράδειγμα, που κάθε τρεις και λίγο κλείνουν τους δρόμους και κόβουν την Ελλάδα στα δύο ή τα τρία. Οι ΔΕΗτζήδες που κατεβάζουν τους διακόπτες και βυθίζουν τη χώρα στο σκοτάδι. Ακόμη και οι υπάλληλοι του Υπουργείου Πολιτισμού που κλείνουν μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, όπως και οι εκπαιδευτικοί που κατεβάζουν τα μολύβια και αφήνουν στη μέση τη διόρθωση των γραπτών των μαθητών, κρατώντας σε ιδιότυπη ομηρία παιδιά και γονείς.

Περνάμε δύσκολες ώρες. Όλοι ανεξαιρέτως. Η οικονομία, που παρά τα εξοντωτικά μέτρα, δεν είναι σίγουρο πως θα τα καταφέρει στο τέλος. Μισθωτοί και λοιποί εργαζόμενοι που βλέπουν τα εισοδήματά τους να συρρικνώνονται επικίνδυνα, τις συντάξεις τους να εξαϋλώνονται από τη μια και να γίνονται άπιαστο όνειρο από την άλλη, έμποροι και υπόλοιποι ελεύθεροι επαγγελματίες που βλέπουν μόνο μαυρίλα.

Πάει το γέλιο, χάθηκε από τα χείλη, και το κέφι αντικατέστησε το στρες, το άγχος και η αβεβαιότητα. Κατεβάσαμε όλοι τα κεφάλια, παραζαλιστήκαμε, κόπηκαν με το μαχαίρι τα καλαμπούρια και οι συζητήσεις περί τούτων και των άλλων και κλειστήκαμε στο καβούκι μας. Το μουντό αντικατέστησε το φωτεινό. Στους δρόμους δεν περπατούν πια άνθρωποι χαρωποί και στην ερώτηση «τι κάνεις;» η συνηθισμένη απάντηση είναι «το παλεύω». Από όσους μπορούν και το παλεύουν ακόμη. Στα μαγαζιά η κίνηση είναι ελάχιστη, οι τσέπες άδειες και οι υποχρεώσεις τρέχουν. Διάβασα κάπου πως αυξήθηκαν κατακόρυφα οι ψυχικές ασθένειες και όλο και περισσότεροι, λέει, τώρα τελευταία επισκέπτονται τους ψυχολόγους.

Την ίδια ώρα οι δείκτες δεν δείχνουν σημάδια ανάκαμψης και τα σύννεφα πυκνώνουν, αφού ακόμη και η εκταμίευση της τρίτης δόσης του δανείου βρίσκεται στον αέρα. Τα έσοδα βρέθηκαν εκτός στόχου στο πεντάμηνο, ξέφυγαν οι δαπάνες ταμείων και νοσοκομείων και όλα δείχνουν πως πάμε για νέο πακέτο μέτρων το φθινόπωρο. Μέτρα που ωστόσο δεν αποδίδουν, γιατί όσο μικραίνει η αγοραστική δύναμη του καταναλωτή, τόσο πέφτει και η κατανάλωση. Παράδειγμα τα τσιγάρα, που ύστερα από τις απανωτές αυξήσεις και τα μέτρα κατά του καπνίσματος, δημιούργησαν μια μαύρη τρύπα 1 δις ευρώ που απειλεί να τινάξει στον αέρα τον προϋπολογισμό.

Οι μόνοι που δεν καταλαβαίνουν Χριστό είναι οι παλικαράδες του ΠΑΜΕ. Ο ιδιωτικός, μισθοφορικός, στρατός της Παπαρήγα που κάνει κουμάντο στο λιμάνι του Πειραιά και δεν νοιάζεται για τη ζημιά που προκαλεί στον τουρισμό, το εμπόριο και τους χιλιάδες συμπατριώτες μας που θέλουν να ταξιδέψουν. «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», δεν κουράζονται να φωνάζουν και γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους κοινωνία, νόμους και δικαστικές αποφάσεις, κάνοντας επίδειξη μιας προκλητικής, βάρβαρης δύναμης και τεστάροντας τις αντοχές και την ανεκτικότητα της Πολιτείας. Δηλώνουν με αυθάδεια πως δεν αναγνωρίζουν το Σύνταγμα, πως δεν τους δεσμεύουν οι νόμοι και δεν δίνουν δεκάρα τσακιστή για τον πόνο και την αγωνία της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Όλες αυτές οι δραστηριότητες εντάσσονται στο γενικότερο σχέδιό τους, που αποσκοπεί στη διάλυση κάθε μορφής οικονομίας και στην αποσάθρωση του κοινωνικού ιστού. Άλλωστε στον Πειραιά τα έχουν καταφέρει εν μέρει. Ήδη οδήγησαν σε μαρασμό τόσο την ευρύτερη περιοχή, όσο και τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη του Περάματος, όπου η κατάσταση είναι πέρα για πέρα απελπιστική.

Μάχονται το κεφάλαιο, θα μου πεις. Μα το κεφάλαιο, φίλε μου, και τρόπους έχει να διασφαλίσει τα συμφέροντά του και τα μέσα διαθέτει προς τούτο. Δεν θέλεις την κρουαζιέρα εσύ; Δεν χάλασε ο κόσμος. Θα πάει παραπέρα. Στα λιμάνια της Γένοβας, της Μασσαλίας, της Βαρκελώνης, της Πάλμα ντε Μαγιόρκα, της Βενετίας, της Σανόνα και της Μάλτας. Βάζει το συνδικάτο τους δικούς του κανόνες στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη; Στέλνει τα σκάφη του αυτό στην Τουρκία, όπου λειτουργούν περίπου 100 οργανωμένα ναυπηγεία. Θαυμάστε τα αποτελέσματα των αγώνων τους. Εκεί που μέχρι πριν από λίγα χρόνια έφταναν για επισκευή κάπου 30 πλοία τον μήνα, δίνοντας ζωή σε επιχειρήσεις και ψωμί σε οικογένειες, σήμερα το αντίστοιχο διάστημα ούτε 2 πλοία δεν πλησιάζουν.

Και η κυβέρνηση, θα με ρωτήσετε; Αυτή τι κάνει; Να σας απαντήσω ευχαρίστως. Κλαψουρίζει και παρακολουθεί εκ του μακρόθεν την κατεδάφιση της όποιας αξιοπιστίας έχει απομείνει σε αυτή τη ρημαδοχώρα. Οι υπουργοί της, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μένουν μόνοι να υπερασπιστούν τις μεταρρυθμίσεις που πρέπει να κάνουν και στη χειρότερη σφυρίζουν κλέφτικα, αλληλοϋποβλέπονται και τα συντροφικά μαχαιρώματα πάνε σύννεφο. Ακόμη και βουλευτές του ΠΑΣΟΚ βγήκαν στο μεϊντάνι, αρνούμενοι να στηρίξουν τα μέτρα που αναγκάστηκε, λόγω μνημονίου, να πάρει η κυβέρνηση. Αυτοί πάλι τι να επιδιώκουν, άραγε; Να πτωχεύσουμε μια ώρα αρχίτερα, ή να οδηγηθεί ο τόπος σε νέες περιπέτειες;

Δυστυχώς δεν είναι ώρα για φιλοσοφίες, ιδεολογήματα και ευαισθησίες. Ο λαός υποφέρει και πρέπει να ξαναβρεί το συντομότερο δυνατό τον βηματισμό του. Άλλη λύση δεν υπάρχει μιας και το μάννα εξ ουρανού, εξ όσων γνωρίζω τουλάχιστον, έπεσε μία και μοναδική φορά στην ιστορία. Έκτοτε…πάπαλα! Τα μαγικά πάλι δεν πιάνουν και άλλες εναλλακτικές προτάσεις δεν υπάρχουν. Ούτε από αριστερά ούτε από δεξιά. Το ΚΚΕ επιδιώκει και εύχεται να πτωχεύσει η χώρα, μήπως, μέσα από τον γενικό χαλασμό, κερδίσει κάτι και ο Σαμαράς που μάχεται το μνημόνιο, δηλώνει σε όλους τους τόνους πως θα το τηρήσει και θα τιμήσει την υπογραφή της χώρας.

Άρα; Άρα δεν μένει τίποτα άλλο από το να ανασκουμπωθούμε. Να πούμε μπόρα είναι και θα περάσει, να σφίξουμε για άλλη μια φορά το ζωνάρι και να αλλάξουμε τρόπο ζωής, αφού, όπως όλοι παραδεχόμαστε, το είχαμε παραξηλώσει. Τη μεγαλύτερη ευθύνη ωστόσο την έχει η κυβέρνηση, που πρέπει να ανασυγκροτηθεί το συντομότερο. Να τακτοποιήσει τα του οίκου της και να επιταχύνει το έργο της, μπας και δούμε κάποτε Θεού πρόσωπο.

Το τελευταίο μού ακούγεται σαν ευχολόγιο, αλλά, όταν εννιά μήνες μετά τις εκλογές δεν έχει στελεχώσει τον κρατικό μηχανισμό, τι άλλο να πω;

H τρομοκρατία των ισχυρών

Την πατήσαμε, φίλοι μου! Πολλώ λογιώ, που λένε. Μέχρι να ανοιγοκλείσουμε τα μάτια μας, μέχρι να το καλοκαταλάβουμε, βρεθήκαμε κάτω από τριπλή επιτήρηση και με τη θηλιά του ΔΝΤ στον λαιμό. Θα με ρωτήσεις τώρα, και με το δίκιο σου, θα μπορούσαμε να αποφύγουμε κάτι τέτοιο; Εκεί που είχαν φτάσει τα πράγματα, με βεβαιότητα όχι. Να κερδίσουμε λίγο χρόνο, εξακολουθώντας να τροφοδοτούμε με ψεύτικα στοιχεία τους κουτόφραγκους, ίσως ναι. Για πόσο όμως; Ίσως ελάχιστα, ίσως καθόλου, αφού και ο πιο άσχετος με τα οικονομικά γνώριζε πως η χώρα είχε φτάσει στο μη περαιτέρω και οι αγορές όχι μόνο μας έκοψαν τα δανεικά, αλλά μας πήραν το κατόπι.

Ρεμούλες παντού, κλεψιές, σκάνδαλα κάθε είδους και μεγέθους και ανίκανοι, διεφθαρμένοι πολιτικοί, οδήγησαν σε πλήρη διάλυση το κράτος που, καταχρεωμένο και ανυπόληπτο, έπνεε τα λοίσθια. Μετά, με τις πρώτες αποκαλύψεις, μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Πέσαμε από τα σύννεφα, όπως συνηθίζεται να λέγεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Υπεύθυνοι είμαστε όλοι, αφού η διάβρωση ήταν οριζόντια. Διαστρωματική και σε όλες τις κοινωνικές διαβαθμίσεις. Από τον απλό ψηφοφόρο που επέλεγε τον πολιτικό εκείνο που θα του έκανε το ρουσφέτι ή θα καθάριζε για πάρτη του, μέχρι εκείνον που φρόντιζε να κάνει τις δουλειές του όμορφα και αθόρυβα με το φακελάκι στο χέρι και τον αδιάφορο που είχε για μόνιμη επωδό το «ωχ, καημένε, όλοι ίδιοι είναι» ή «εγώ θα σιάξω το κράτος;». Από τον αργυρώνητο πολιτικό που έπαιρνε μίζες ή λάμβανε χορηγίες (μη μου πείτε πως δεν σας αρέσει η έκφραση;) υπογράφοντας αμαρτωλές συμβάσεις, μέχρι τον επίορκο κρατικό λειτουργό, που για να εκτελέσει στοιχειωδώς τα καθήκοντά του, απαιτούσε το κατιτίς ή τον ασυνείδητο γιατρό που εκμεταλλευόταν τους πάντες και τα πάντα και τον απλό επαγγελματία που απόφευγε να δηλώνει τα πραγματικά του εισοδήματα για να μην αισθάνεται κορόιδο.

Κάποτε όμως τα ψέματα αποκαλύπτονται και το πάρτι αναγκαστικά παίρνει τέλος. Έτσι έφτασε η ώρα να κάνουμε ταμείο. Δεν είμαι σίγουρος αν η κυβέρνηση είχε άλλη δυνατότητα επιλογής, αν καθυστέρησε να λάβει μέτρα και πόσο, ή αν ολιγώρησε φοβούμενη το πολιτικό κόστος. Ωστόσο δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε το γεγονός πως δεν της άφησαν καθόλου χρόνο. Με το καλημέρα έπεσαν όλοι πάνω της και, υπό αυτές τις συνθήκες, θεωρώ πως της ήταν αδύνατο να εκτιμήσει το μέγεθος του χάους που παρέλαβε. Να σκεφτείς μόνο πως έχουν περάσει εννιά μήνες από τότε που ανέλαβε και δεν είναι ακόμη σε θέση να υπολογίσει με ακρίβεια τον αριθμό των υπαλλήλων που μισθοδοτεί και πολύ περισσότερο δεν γνωρίζει πού υπηρετούν αρκετοί από αυτούς και τι δουλειά κάνουν. Ύστερα είναι και το άλλο. Συνειδητοποιώντας, έστω και αργά, το μέγεθος του προβλήματος, φοβήθηκε τα χειρότερα κι ας μην τολμά να το ομολογήσει. Σίγουρα πάντως την πανικόβαλε η πιθανότητα χρεοκοπίας της χώρας, η φτώχεια και η εξαθλίωση που θα ακολουθούσε, όπως και το ενδεχόμενο ανεξέλεγκτης κοινωνικής έκρηξης.

Η αλήθεια είναι πως έτρεξε. Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός ταξίδεψε παντού. Χτύπησε πόρτες, επιχειρηματολόγησε, ζήτησε στήριξη, που δεν τη βρήκε πάντα, εντέλει κατάφερε και διαφοροποίησε κάπως το αρχικά άκρως αρνητικό κλίμα. Μπορεί η λύση που βρέθηκε να μην είναι η καλύτερη, αλλά οπωσδήποτε τα 110 δις του Μηχανισμού Στήριξης ήταν μια κάποια λύση, γιατί εκτός των άλλων έδινε μια παράταση, ένα κάποιο χρονικό περιθώριο, προκειμένου να αλλάξουν όλα. Όλα όμως. Από δομές και ουσιαστική αναδιάρθρωση του κράτους μέχρι παγιωμένες νοοτροπίες και αντιλήψεις. Αυτό το καταλάβαμε έγκαιρα και υπήρξε η μέγιστη δυνατή αποδοχή, σε επίπεδο θεωρίας τουλάχιστον. Γιατί μόλις τα μέτρα άρχισαν να πέφτουν σαν χαλάζι, ήρθαν και οι γκρίνιες, αφού ως γνωστόν τον Έλληνα δεν είναι να τον αγγίζεις στη τσέπη.

Πάρθηκαν όντως μέτρα σκληρά. Επί δικαίων και αδίκων. Νέοι φόροι, αύξηση παλαιών, περικοπή μισθών και συντάξεων, τεκμήρια και πόθεν έσχες, σε μια προσπάθεια να ενισχυθούν τα άδεια ταμεία και να ελεγχθεί κάπως η φοροδιαφυγή και ο προκλητικός τρόπος ζωής ορισμένων, που ενώ ξόδευαν αλόγιστα, δήλωναν τουλάχιστον πένητες. Μέτρα σκληρά, που όμως ακόμη και αυτά δεν είναι αρκετά και η πιθανότητα να χρειαστεί να παρθούν και άλλα σε βάθος χρόνου παραμένει πολύ ισχυρή.

Ίσως ξενίζει αυτή η παραδοχή, αλλά πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους πως κανένα κράτος, όπως άλλωστε και κανένα νοικοκυριό, δεν μπορεί να βγάζει 100 και να ξοδεύει μόνιμα 120 ή 130, δανειζόμενο συνεχώς. Είναι δύσκολη η κατάσταση. Εξαιρετικά δύσκολη, θα έλεγα. Το καταλαβαίνει ο καθένας από μας, όπως το αντιλαμβάνεται και η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Δεν το καταλαβαίνει όμως η Παπαρήγα, που από νωρίς ζώστηκε τα άρματα, όπως δεν το καταλαβαίνουν και κάποιοι αριστεριστές του ΣΥΡΙΖΑ και αυτό είναι αρκετό για να μπλοκάρει τα πάντα. Από τα κρουαζιερόπλοια στο λιμάνι του Πειραιά και όχι μόνο, μέχρι τα μέσα συγκοινωνίας και, εδώ είναι το τραγικό, τα γραπτά των πανελληνίων εξετάσεων.

Έχουμε συνηθίσει, δυστυχώς, να χαϊδεύουμε αυτιά και να αποκρύπτουμε αλήθειες, αναγνωρίζοντας πάντοτε το δίκαιο των εργαζόμενων. Όποιο και αν είναι αυτό, όσο παράλογο και αν ακούγεται. Είναι σωστό αυτό; Μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι; Ο καθένας το βιολί του και όπου βγει; Και ο λαός, βρε καλόπαιδα, δεν μετρά; Το κοινό συμφέρον δεν το υπολογίζει κανείς; Μόνο το δίκαιο του ισχυρού πρέπει να είναι αυτό που θα επικρατεί πάντα; Μήπως όμως έτσι δεν φτάσαμε σε αυτό το χάλι; Δεν έχω κανένα ενδοιασμό στο να υπερθεματίσω στις αξιώσεις που προβάλει οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα. Θα επιμείνω ωστόσο σε τούτο. Όχι σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Δεν δικαιούται κανένας να κλείνει τους δρόμους, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια ή να αποκλείει τους αρχαιολογικούς χώρους. Όποιο και αν είναι το αίτημά του.

Τη στάση των βαθμολογητών την άφησα επίτηδες τελευταία γιατί χρήζει ιδιαίτερου σχολιασμού. Πάνε χρόνια από τότε που τέλειωσαν τα παιδιά μου το σχολείο. Κάπου έξι χρόνια πέρασαν από τότε που η οικογένειά μου απαλλάχτηκε από φροντιστήρια, ιδιαίτερα και πανελλήνιες και ακόμη, κάθε φορά που πλησιάζει η περίοδος των εξετάσεων, με καταλαμβάνει μια αδικαιολόγητη νευρικότητα και ένα άγχος. «Διάβασε το παιδί;» σκέφτομαι, όπως δεκάδες χιλιάδες άλλοι γονείς. «Άραγε θα τα καταφέρει; Κουράγιο, καμάρι μου, λίγες μέρες απόμειναν μόνο».

Αυτή την αγωνία, πάνω σε αυτόν τον πόνο του γονιού, βρήκαν να πατήσουν οι ανάλγητοι συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ. Οι ταγμένοι να διδάξουν γράμματα, αλλά και ήθος, στα παιδιά μας. Όλα για το χρήμα λοιπόν; Και να πεις πως είναι καμιά αναξιοπαθούσα ομάδα, να πεις πάει στα κομμάτια. Αλλά οι καθηγητές; Συγχώρησέ με, φίλε εκπαιδευτικέ, αλλά κάποιες αλήθειες πρέπει να ειπωθούν. Γνωρίζω, και από πρώτο χέρι μάλιστα, το δύσκολο έργο σου, αφού στο πρώτο μου ξεκίνημα υπηρέτησα για κάποιο διάστημα σαν ωρομίσθιος καθηγητής στα Επαγγελματικά, όπως ονομαζόταν τότε, Λύκεια. Δεν μου διαφεύγει επίσης πως η συντριπτική πλειοψηφία των καθηγητών νοιάζεται για τον μαθητή, όμως λίγο οι συνθήκες, λίγο τα κεκτημένα, ξεφύγαμε. Χωρίς να φταις εσύ, βέβαια, δεν είναι σχολείο αυτό που έχουμε σήμερα. Παρόλα αυτά, αμείβεσαι σχετικά καλά, ειδικά στις παρούσες δύσκολες εποχές, ενώ και οι συνθήκες δουλειάς σου δεν είναι δα και οι χειρότερες. Έχεις ελάχιστες ώρες διδασκαλίας τη βδομάδα και αυτές τον μισό χρόνο.

Θέλεις να τα δούμε μαζί; Μέχρι να αρχίσει η χρονιά, να μαζευτούμε, να μοιραστούν τα βιβλία, να δοθεί το πρόγραμμα, να καλυφθούν τα κενά, πάει, πέρασε ο Σεπτέμβρης. Κάποιες μέρες του Οκτώβρη και του Νοέμβρη πάνε στις παρελάσεις, άντε και καμιά κατάληψη και λίγο χαβαλές και φτάσαμε στον Δεκέμβρη που όμως, όπως και ο Γενάρης, είναι κουτσουρεμένος λόγω εορτών.

Φλεβάρη και Μάρτη πες πως πάει να γίνει κάτι, παρά τις Απόκριες, το καρναβάλι και την παρέλαση ξανά, αλλά προλαβαίνει και έρχεται ο Απρίλης με τις μυρωδιές, τις εκδρομές και το Πάσχα. Και μετά λίγες μέρες ακόμη και νάτες οι εξετάσεις και το τέλος της χρονιάς. Εντωμεταξύ έχουν μεσολαβήσει και κάμποσες Γενικές Συνελεύσεις του συλλόγου σου, πάντοτε σε εργάσιμες ημέρες και ώρες. Και ύστερα παραπονιόμαστε γιατί δεν μαθαίνουν τα παιδιά μας γράμματα.

Συγχώρησέ με ξανά. Δεν φταις εσύ. Δεν είσαι εσύ υπεύθυνος για την κατάσταση στην παιδεία, ούτε για τα κεκτημένα. Σου τα έδωσαν, τα πήρες. Αλλά τα γραπτά των παιδιών, μωρέ; Παιχνίδι με την αγωνία τόσων ανθρώπων; Έλεος!

Έμαθα κάτι ευχάριστο προχθές. Αναστείλλατε την απεργία, λέει. Συγχαρητήρια. Κι ας σας κατάγγειλε σαν πουλημένους ο ανεκδιήγητος εκπρόσωπος του ΠΑΜΕ.

Oικονομικά μέτρα

Ίσως αργήσαμε να το αντιληφθούμε, αλλά πες πες, θέλαμε δεν θέλαμε, το καταλάβαμε. Τα δημόσια οικονομικά της χώρας έχουν επί της ουσίας καταρρεύσει και βρισκόμαστε ήδη στα πρόθυρα χρεοκοπίας, γιατί έχουμε δημιουργήσει ένα κράτος σπάταλο, που συνήθιζε να ξοδεύει αλόγιστα και να πορεύεται δανειζόμενο αφειδώς. Χωρίς προγραμματισμό, χωρίς μέτρο, πράγμα που δεν ήταν δυνατόν να συνεχιστεί άλλο. Και να θέλαμε βέβαια, δεν μας αφήνουν γιατί υπάρχει η Ευρωπαϊκή Ένωση από τη μια και οι αγορές, οι δανειστές δηλαδή, από την άλλη, που τώρα και καιρό έχουν στήσει τρελό πάρτι εις βάρος μας.

Πώς φτάσαμε ως εδώ; Οι αιτίες είναι πολλές. Καταρχήν, ευθύνονται όλες οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις, που επέτρεψαν πρώτα απ’ όλα στο να διαλυθεί το κράτος. Να μη λειτουργεί τίποτα και να έχει νομιμοποιηθεί στη συνείδηση του κόσμου το λάδωμα, το φακελάκι, το ρουσφέτι. Βοήθησαν όλοι τους στο να στηθεί ένα κράτος εξαιρετικά πολυάνθρωπο και εξοργιστικά πολυδάπανο. Και η εύκολη συνταγή ήταν πάντα η ίδια. Ρίξτε φόρους στον λαό. Αύξαναν τους υπάρχοντες και πρόσθεταν νέους. Το έκανε με κυνικότητα η κυβέρνηση Μητσοτάκη, το συνέχισε η λεγόμενη εκσυγχρονιστική κυβέρνηση του Σημίτη, που παρά το όντως σπουδαίο έργο που κατέλειπε, δεν κατάφερε ούτε τις σπατάλες να περιορίσει, ούτε το κράτος να εκσυγχρονίσει. Μπήκαμε στην ΟΝΕ με ψεύτικα στοιχεία και πανηγυρίζαμε επειδή τα καταφέραμε να κοροϊδέψουμε για άλλη μια φορά τους κουτόφραγκους.

Όσο για την πρόσφατη εμπειρία μας με την κυβέρνηση Καραμανλή…εκεί πια ξεφύγαμε από κάθε λογική και όριο. Οι άνθρωποι ήταν αδίστακτοι. Κλεψιές, απατεωνιές, κουτοπονηριές, ψευτιές, σκάνδαλα. Και σε πρώτη ευκαιρία, βάλε φόρους. Κι άλλους φόρους. Κι ας είχε στεγνώσει η αγορά. Κι ας είχαμε χτυπήσει κόκκινο σε κάθε τομέα.

Ερχόμαστε τώρα στο σήμερα. Στην απελπιστική κατάσταση που βρίσκεται η χώρα και στην εναγώνια προσπάθεια του πρωθυπουργού να αλλάξει το κλίμα και να πείσει τις αγορές πως βάλαμε μυαλό και αποφασίσαμε να νοικοκυρέψουμε τα του οίκου μας. Ισχύει όμως αυτό; Πολύ φοβάμαι πως όχι. Και το λέω γιατί δεν είδα ούτε ένα μέτρο που να αποσκοπεί στην εξυγίανση του δημόσιου τομέα. Καταλαβαίνω τη δύσκολη θέση που βρίσκεται η κυβέρνηση, στην ανάγκη στήριξης που έχει αυτή την κρίσιμη ώρα, όπως αντιλαμβάνομαι πως δυστυχώς δεν έχει πολλά περιθώρια ελιγμών. Πρώτα πρώτα γιατί δεν της άφησαν χρόνο ούτε καν να οργανωθεί. Με το καλημέρα, έπεσαν όλοι πάνω της.

Στο εσωτερικό η Παπαρήγα, ας πούμε, που θεώρησε πως έφτασε η ώρα για το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών και πήρε τα όπλα. Έχουμε πόλεμο διακήρυξε και έβγαλε το ΠΑΜΕ στους δρόμους να ζητά κατώτατο μισθό 1400 ευρώ. Γιατί μόνο τόσα, βρε παιδιά; Εγώ θα ήθελα δύο χιλιάδες, τρεις, πέντε. Το θέμα είναι ποιος θα βρεθεί να τα πληρώσει και από πού; Που καταστρέψαμε ό,τι με τόσο κόπο είχε φτιαχτεί. Που καταστήσαμε την οικονομία μας μη ανταγωνιστική. Δεν παράγουμε πια. Και να ακόμη βγάζουμε κάτι δεν μπορούμε να το πουλήσουμε γιατί είναι ακριβό. Κοιτάξτε γύρω να δείτε τι συμβαίνει. Πάει ο αγροτικός τομέας. Καταστράφηκε. Ο τουρισμός πνέει τα λοίσθια, πάτωσαν οι εξαγωγές. Την ίδια ώρα ζούμε με εισαγόμενα, αποχτήσαμε δύο και τρία αυτοκίνητα, περπατάμε με το κινητό στο χέρι, θέλουμε να κάνουμε όλοι το αφεντικό, ενώ παράλληλα αποκρύπτουμε εισοδήματα και κλέβουμε το κράτος. Μπορεί να προχωρήσει τίποτα έτσι; Εγώ νομίζω πως όχι. Το νομίζει ωστόσο το ΚΚΕ και από κοντά, βέβαια, ο ΣΥΡΙΖΑ που δεν θα μπορούσε να το αφήσει να μονοπωλεί τον υπέρ αδυνάτων αγώνα.

Στο εξωτερικό τα πράγματα είναι ακόμη πολύ πιο δύσκολα. Οι εταίροι μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι εξοργισμένοι με την επιμονή μας να θέλουμε να τους κοροϊδεύουμε από τη μια και να εξακολουθούμε να ξοδεύουμε ασυλλόγιστα από την άλλη. Αλλά οι αγορές δεν αστειεύονται και το αποδεικνύουν καθημερινά. Τρέχει ο Παπανδρέου και δεν φτάνει. Τους διαβεβαιώνει πως είναι διατεθειμένος να κάνει ό,τι του ζητήσουν, τους εκλιπαρεί για μια στήριξη που όμως, πέρα από κάποιες γενικόλογες εξαγγελίες, δεν επιτυγχάνει τίποτα επί της ουσίας. Και εντωμεταξύ, αναγκάστηκε να πάρει τα σκληρότερα μέτρα που έχουν παρθεί από την μεταπολίτευση και εδώ. Φτάνουν όμως; Πολύ φοβάμαι πως όχι, γιατί όσο θα επιμένει σε γνωστές, δοκιμασμένες συνταγές, το αποτέλεσμα θα είναι φτωχό.

Θα μπορούσε να κάνει κάτι άλλο; Πολλά, ίσως, γιατί είναι η πιο κατάλληλη ώρα. Ο Πρωθυπουργός έχει τον λαό με το μέρος του και μια ισχυρή εντολή που εξακολουθεί να του ζητά αλλαγές παντού. Στις δομές, τις νοοτροπίες, τις κακές μας συνήθειες. Συμμάζεψε το κράτος και βάλε τάξη στα οικονομικά, του φωνάζουν από παντού. Αλλά αργεί απελπιστικά. Και δειλιάζει και πελαγοδρομεί και αναβάλει. Δείτε για παράδειγμα τη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού. Το σήριαλ με τους γενικούς γραμματείς διαδέχτηκε αυτό με τους διοικητές, και πάει λέγοντας. Αλλά, ακέφαλο το κράτος, πώς να λειτουργήσει; Με ποιους μηχανισμούς και προπάντων με τι προσωπικό; Οι εφορίες δεν έχουν στελεχωθεί ακόμη και το φορολογικό νομοσχέδιο θα τεθεί, λέει, σε δημόσια διαβούλευση. Πότε; Σε καμιά βδομάδα θα αρχίσει η διαδικασία και βλέπουμε.

Έχουν περάσει τόσοι μήνες, έφτασε ο Μάρτιος και ακόμη δεν έχουν ταχυδρομηθεί οι φορολογικές δηλώσεις. Αλήθεια, πότε θα συμπληρωθούν, πότε θα κατατεθούν και πότε θα έλθει η “λυπητερή”; Και το κυριότερο, πότε θα αρχίσει να εισπράττει επιτέλους το κράτος;

Όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση η συντριπτική πλειοψηφία είναι διατεθειμένη να σηκώσει το βάρος και να βοηθήσει υπό δύο βασικές προϋποθέσεις. Πρώτον, τα μέτρα να είναι δίκαια και δεύτερον, να πειστεί πως πιάνουν τόπο. Ας αρχίσουμε από το πρώτο. Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν είναι δίκαια; Φοβάμαι πως όχι. Εγώ θα ήθελα τον Πρωθυπουργό να βάλει χέρι στις δαπάνες και να ζητήσει από τους υπουργούς του να πάρουν τα αναγκαία μέτρα. Με την ευκαιρία, τι έγινε με τα κρατικά αυτοκίνητα; Μπήκαν στα γκαράζ ή εξακολουθούν να αλωνίζουν; Με τους αστυνομικούς που θα επέστρεφαν στα καθήκοντα τους; Με τους αποσπασμένους εκπαιδευτικούς; Με…, με…., με…. Εδώ φτάσαμε να μη γνωρίζουμε πόσους υπαλλήλους έχει η χώρα, ποιος πληρώνεται και γιατί; Θα συνεχιστεί αυτό;

Να πληρώσουμε όλοι, αλλά τα χρήματά μας πού θα πάνε; Περίμενα τον Πρωθυπουργό να δηλώσει ρητά και κατηγορηματικά. Κανένας δεν δικαιούται να παίρνει παραπάνω από όσα εισπράττει ο ίδιος. Ούτε οι τραπεζίτες, ούτε οι διοικητές, ούτε οι πρόεδροι των οργανισμών. Τα δέκα χιλιάρικα να είναι η οροφή. Ούτε ένα ευρώ παραπάνω. Εδώ βέβαια δεν καταλαβαίνω γιατί δεν μετατρέπει κάποιες από αυτές τις θέσεις σε τιμητικές και άμισθες. Φοβάται πως δεν θα βρει άτομα που θα θελήσουν να βοηθήσουν πραγματικά;

Ένα άλλο ακατανόητο είναι αυτό με τους 14 μισθούς. Αφού οι ξένοι, που έχουμε την ανάγκη τους, το επισημαίνω αυτό, δεν το καταλαβαίνουν, ας αλλάξει το σύστημα. Ας τους κάνει 12, ενσωματώνοντας τούς υπόλοιπους 2 στις μηνιαίες αποδοχές. Δεν φτάνουν τα χρήματα και πρέπει να μειωθούν οι μισθοί; Αν είναι αναγκαίο, κάντε το. Με κοινωνικά κριτήρια όμως. Πείτε, ας πούμε, πως όσοι παίρνουν μέχρι 1000 ευρώ, δεν θα χάσουν τίποτα. Από εκεί και πάνω, ας μειωθούν οι αποδοχές κλιμακωτά, ώστε να επιβαρυνθούν περισσότερο οι υψηλόμισθοι. Αυτό το ισόποσο 15% των επιδομάτων και 30% των δώρων, μόνο δίκαιο δεν μπορεί να θεωρηθεί. Το σημαντικό ωστόσο είναι να συμπιεστούν οι δαπάνες του κράτους. Οι εξοργιστικά μεγάλες δαπάνες του σπάταλου κράτους που έχουμε στήσει. Και ας παρθεί κάποιο μέτρο για να κινηθεί η αγορά. Γιατί όσους φόρους και αν βάλεις, όσα μέτρα και να πάρεις, αν ο άλλος δεν έχει να πληρώσει, απλά δεν θα πληρώσει.

Ας πάμε στη δεύτερη προϋπόθεση τώρα. Πιάνουν τόπο; Ίσως ελάχιστα, ίσως καθόλου. Όσο δεν ικανοποιούνται οι αγορές, όσο τα σπρεντ είναι στα ύψη, όσες θυσίες και να κάνουμε, θα πηγαίνουν στράφι, γιατί θα μας τα παίρνουν τα τοκογλυφικά επιτόκια, αναγκάζοντάς μας να παίρνουμε και άλλα. Και όλα αυτά για να μειώσουμε το έλλειμμα στο 8,7%, που όμως δεν φτάνει. Άρα, απαιτούνται και άλλα μέτρα. Πιο σκληρά. Πιο επώδυνα.

Και κάτι τελευταίο. Γιατί το Υπουργείο Οικονομικών δεν αλλάζει το σύστημα καταβολής του ΦΠΑ; Πιστεύει κανείς πως ο επαγγελματίας που βλέπει τις εισπράξεις του να μειώνονται, ενώ οι υποχρεώσεις τρέχουν, θα φυλάει σε κουμπαρά τον ΦΠΑ για να τον αποδώσει τρεις μήνες μετά; Ενώ, αν ήταν υποχρεωμένος να τον καταβάλει στο τέλος κάθε μήνα, σίγουρα τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά.

Έλεος!

Βαρέθηκα να ακούω για τον Δήμο Αρκαδίου. Την κάθε φορά, σε κάθε δημοσίευμα, να τον εμφανίζουν σαν πλούσιο, τάχα μου, ευνοημένο από τη φύση, αναπτυγμένο. Και όμως, φίλοι μου, τα φαινόμενα απατούν και η πραγματικότητα πόρω απέχει από την εντύπωση που σκόπιμα (;) έχει καλλιεργηθεί. Ίσως, υπό κάποιες προϋποθέσεις, να ίσχυαν τα παραπάνω. Και ακόμη περισσότερο θα έλεγα, όσον αφορά την ανάπτυξη τουλάχιστον, αφού πραγματικά ο Δήμος αυτός θα μπορούσε να είναι πρότυπο σε ουκ ολίγους τομείς. Στην ευρωστία, την πρωτοπορία, τον πολιτισμό, τις καλλιέργειες. Να που δεν είναι όμως. Το αντίθετο μάλιστα. Και αυτή τη στιγμή λίγο απέχει από το να τον λυπάσαι για την κατάντια του.

Καταχρεωμένος ο ίδιος, ρημαγμένοι οι περισσότεροι οικισμοί, παρατημένες στην τύχη τους οι τουριστικές περιοχές. Με άθλιο οδικό δίκτυο, χωρίς βασικά έργα υποδομής. Και βέβαια, ούτε συζήτηση για αποχέτευση που έχει γίνει όνειρο άπιαστο, απατηλό, αντικατοπτρισμός στην έρημο της αδιαφορίας και της τσαπατσουλιάς αρμοδίων και μη. Τόσα χρόνια χαμένα, ελπίδες που διαψεύστηκαν οικτρά, εξαγγελίες που ξεχάστηκαν, τις πήρε ο αέρας και πάνε, λόγια παχιά, εύκολα ειπωμένα από χείλη που, όπως αποδείχτηκε εκ των υστέρων, άλλα πίστευαν, άλλα έλεγαν και άλλα έκαναν.

Οι τετραετίες πέρασαν, ο Καποδίστριας κοντεύει να παραχωρήσει τη θέση του στον Καλλικράτη και μαζί του, δυστυχώς, να παραδώσει ένα δήμο παρατημένο στο έλεος, με ανυπαρξία έργου, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων κυρίως σε έργα βιτρίνας και σε πετρόχτιστους καλλωπισμούς, στερημένο παντελώς προγραμματισμού, με πλήρη αδιαφάνεια, τόσο στη λήψη των αποφάσεων όσο και στη διαχείριση που, κατά γενική παραδοχή, γίνεται με μπακαλίστικες και άκρως επιλήψιμες μεθόδους.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια μόνο σαν ευχάριστη έκπληξη θα μπορούσε να εκλάβει κάποιος την έναρξη της κατασκευής του έργου της αποχέτευσης. Ενός έργου ζωτικής σημασίας για την περιοχή, πολυδιαφημισμένου και πολυαναμενόμενου. Του μοναδικού έστω έργου από τα πολλά που είχαν εξαγγελθεί για να ξεχαστούν στη συνέχεια και του οποίου την αναγκαιότητα αναγνωρίζουν οι πάντες. Από τους επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή, τους ξενοδόχους και τους μικροεπαγγελματίες, μέχρι τους δύστυχους, υποτελείς, απλούς κατοίκους, που αγόγγυστα υπέμειναν την ταλαιπωρία από το ξεχαρβάλωμα των δρόμων και την περιοδική διακοπή της υδροδότησης μέχρι την ανασκαφή των χωριών, που σε ορισμένα τουλάχιστον σημεία, τα έχουν καταστήσει απροσπέλαστα.

Να όμως που οι ταλαίπωροι δημότες γελάστηκαν πάλι. Για μια ακόμη φορά. Ίσως γιατί το ξεκίνημα του έργου ήταν πολύ καλό για να είναι και αληθινό. Κι αυτό γιατί προτού καλά καλά ξεκινήσει το έργο σταμάτησε και ακούστε την αιτία. Κάποιοι, λέει, είχαν τη φαεινή ιδέα να στήσουν τα αντλιοστάσια στον γιαλό. Προσέξτε, όχι στην ζώνη παραλίας, αλλά πάνω στην άμμο κυριολεκτικά. Χωρίς, σύμφωνα με τις καταγγελίες, να το προβλέπουν οι μελέτες, χωρίς να έχουν παρθεί οι απαραίτητες εγκρίσεις, χωρίς να έχουν εκδοθεί οι σχετικές άδειες, ούτε να τους έχει παραχωρήσει αυτό το δικαίωμα η καθ’ ύλην αρμόδια Κτηματική Υπηρεσία του Δημοσίου. Έλεος, δηλαδή! Είπαμε, ζούμε στη χώρα του παράδοξου, στο κράτος της πλάκας, αλλά όχι κι έτσι!

Και έρχομαι τώρα εγώ ο αφελής να αναρωτηθώ δημόσια. Και τώρα; Τι γίνεται τώρα; Εντάξει, ξεσηκώθηκαν οι περιβαλλοντικοί σύλλογοι, ο σύλλογος αρχιτεκτόνων, ακόμη και οι «χελωνάκηδες» του συλλόγου ΑΡΧΕΛΩΝ το κατάγγειλαν. Επενέβη ο Εισαγγελέας. Και λοιπόν; Τι θα γίνει με τα χρήματα που σπαταλήθηκαν στην άμμο; Με τους δρόμους που, ειδικά μετά τις τελευταίες βροχές, έχουν καταστεί αδιάβατοι; Με τα λύματα που εξακολουθούν να τρέχουν στους δρόμους και τα ρέματα και μολύνουν ακόμη και το νερό που πίνουμε; Με τους δεκάδες παράνομους αγωγούς που καταλήγουν στη θάλασσα που γεμίζει φυσαλίδες, και όχι μόνο, και βρομοκοπά ο τόπος;

Δεν φτάνει η συγκοινωνιακή απομόνωση του Νομού, η οικονομική κρίση που μαστίζει τη διεθνή κοινότητα και η κατά συνέπεια συρρίκνωση του τουριστικού ρεύματος με ό,τι αυτό συνεπάγεται, αλλά ερχόμαστε κι εμείς να καταστρέψουμε μόνοι μας ό,τι απόμεινε. Την ομορφότερη παραλία με την πάλαι ποτέ καταγάλανη θάλασσα και τη χρυσή αμμουδιά. Γιατί σίγουρα δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να κάνουν μπάνιο τα παιδιά μας και οι τουρίστες, οι κουτόφραγκοι όπως τους λέγαμε παλαιότερα, στα βοθρολύματα. Κάποια στιγμή και οι λιγοστοί τουρίστες που απόμειναν θα μας φτύσουν κι εμείς θα μείνουμε με το καμάρι πως φέραμε το καταστροφικό μας έργο σε πέρας.

Κάτι πρέπει να γίνει το συντομότερο δυνατό. Κάποιοι πρέπει να πάρουν την απόφαση και να κινήσουν τα νήματα για να συνεχιστεί το έργο. Σωστά και μελετημένα όμως. Προτού να είναι πολύ αργά. Προτού νεκρωθεί εντελώς η θαυμάσια αυτή περιοχή που ήδη κινδυνεύει να μετατραπεί σε γκέτο μεταναστών.

Σκέψεις και απόψεις για τη διακυβέρνηση - 100 ημέρες μετά

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παρέλαβε, κατά γενική παραδοχή, ένα κράτος διαλυμένο, υπερχρεωμένο και αφερέγγυο. Ο σχηματισμός της νέας κυβέρνησης αναπτέρωσε τις ελπίδες όλων μας, πως κάτι καλό θα μπορούσε να προκύψει. Το είχε υποσχεθεί άλλωστε προεκλογικά ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, το επέβαλαν οι συνθήκες, το απαιτούσε στο τέλος τέλος ο λαός που του χάρισε μια εντυπωσιακή νίκη με πάνω από δέκα μονάδες διαφορά.

Το ξεκίνημα υπήρξε όντως εντυπωσιακό. Καταρχήν ανέλαβαν υπουργικά καθήκοντα, κατά βάση, νέα πρόσωπα, άφθαρτα, με όρεξη για δουλειά. Και οι πρώτες εξαγγελίες κινήθηκαν στον ίδιο ρυθμό. Η κυβέρνηση δείχνοντας να έχει πιάσει τον παλμό, διέγραψε με μια μονοκοντυλιά πρακτικές του παρελθόντος. Αποφάσεις που οι προηγούμενοι λάμβαναν εν κρυπτώ, τώρα θα έβγαιναν στο διαδίκτυο άμεσα, ενώ παράλληλα καθιερώθηκε η διαφάνεια παντού. Το ΑΣΕΠ καθίσταται παντοδύναμο πλέον και δίνεται η δυνατότητα στον πολίτη να πληροφορείται, να ελέγχει και να κρίνει.

Ακούστηκαν και τα πρώτα μέτρα. Μειώθηκαν οι αστυνομικοί που φρουρούσαν τους επισήμους, αρχής γενομένης από το Μέγαρο Μαξίμου, κόπηκαν οι λιμουζίνες, εξαγγέλθηκε η πρόθεση για αναδιοργάνωση τομέων και υπηρεσιών της Κεντρικής Διοίκησης. Καλά και άγια όλα αυτά, μόνο που, πολύ φοβάμαι, πως στην πορεία χάθηκαν μέσα στον κυκεώνα της καθημερινότητας των προβλημάτων, ή παραπέμφθηκαν στις γνωστές ελληνικές Καλένδες.

Σήμερα, μια ανάσα πριν από τις πρώτες 100 ημέρες μετά τις εκλογές, δεν έχει στελεχωθεί ακόμη ο Δημόσιος Τομέας. Ο ορισμός γενικών γραμματέων κατάντησε αστείο κακόγουστο, οι ΔΕΚΟ πορεύονται ακέφαλες, Υπουργοί και Υφυπουργοί ερίζουν για τις αρμοδιότητες που μάταια περιμένουν να επιμεριστούν. Και ύστερα, τι κακό είναι αυτό με τους καθηγητές πανεπιστημίων; Η συντριπτική πλειοψηφία των γραμματέων, γενικών και ειδικών, είναι καθηγητές, σε σημείο που να με κάνει να αναρωτιέμαι, εκεί βρισκόταν κρυμμένη η λύση; Στα πανεπιστήμια; Και δεν την είχαμε ανακαλύψει τόσα χρόνια; Τέλος πάντων, ας είναι κι έτσι. Αλλά πάλι, και άλλη ερώτηση μου τριβελίζει το μυαλό. Μας περισσεύουν άραγε οι καθηγητές, ή αδειάσαμε τα αμφιθέατρα δημιουργώντας μια νέα προνομιούχα τάξη διπλοθεσιτών και άρα διπλά αμοιβόμενων; Άφησε που είναι γνωστό από παλιά το, Τρεις καθηγητές αρκούν για να διαλυθεί το κράτος. Ε, εμείς πλησιάζουμε, αν δεν ξεπεράσαμε ήδη, τους πενήντα. Με το καλό, παιδιά! Να τους εκατοστίσουμε!

Με το πες, ξεπές όμως, χάσαμε την ουσία. Ακόμη και τα σπουδαία μέτρα που είχαν εξαγγελθεί, λησμονήθηκαν. Κανένας δεν γνωρίζει, για παράδειγμα, πόσοι αστυνομικοί απελευθερώθηκαν και επέστρεψαν στα καθήκοντά τους, πόσοι αποσπασμένοι επέστρεψαν στις θέσεις τους, αν δάσκαλοι και καθηγητές που κατέκλυζαν τα κεντρικά του Υπουργείου, και όχι μόνο, γύρισαν στα σχολειά τους, πόσα από τα χιλιάδες κρατικά αυτοκίνητα παροπλίστηκαν. Αν έστω και ένα μέτρο από αυτά έγινε πράξη δηλαδή, ή εξαγγέλθηκαν χάριν εντυπωσιασμού και μόνο.

Τα χάλια της οικονομίας

Κανείς δεν αμφιβάλει πως εδώ που φτάσαμε χρειάζονται μέτρα. Σκληρά και επώδυνα που θα πλήξουν όλους μας γιατί η κατάσταση δεν πάει άλλο. Η χώρα κινδυνεύει να κηρυχθεί σε πτώχευση, τα ασφαλιστικά ταμεία πνέουν τα λοίσθια, η αγορά στενάζει. Η κυβέρνηση, με πρόσφατη τη λαϊκή εντολή και ισχυρότατη κοινωνική συναίνεση, πρέπει να δραστηριοποιηθεί άμεσα. Φτάνουν, αρκετά πια, τα λόγια και οι ασκήσεις επί χάρτου. Οι πολίτες, παρά τη δύσκολη θέση που βρίσκονται, έχουν κατανοήσει το πρόβλημα και είναι διατεθειμένοι να συνεισφέρουν υπό δύο βασικές προϋποθέσεις.

1. Απαιτούν τα χρήματα που θα κληθούν να καταβάλουν να πιάσουν τόπο και

2. Τα όποια μέτρα ληφθούν να είναι δίκαια.

Να πληρώσουν όλοι δηλαδή ανάλογα με τα εισοδήματα και το βαλάντιό τους. Και πρώτο και κύριο να παταχθεί, μια κι έξω, το απαράδεκτο φαινόμενο της φοροδιαφυγής που έχει γιγαντωθεί επικίνδυνα. Μέτρα μελετημένα χρειάζονται, τέτοια που να γίνουν αποδεκτά για να μπορέσουν να αποδώσουν. Γιατί το εγχείρημα με τα τέλη κυκλοφορίας που τιμώρησε στην ουσία τους εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας, αναγκάζοντάς τους να πληρώσουν υπέρογκα ποσά, επειδή δεν είχαν τη δυνατότητα να αγοράσουν καινούρια αυτοκίνητα, δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο.

Τα μέτρα πρέπει να είναι κοινωνικά δίκαια και να διορθώνουν αδικίες του παρελθόντος. Καταρχάς, θα πρέπει να μπει μαχαίρι στις πάσης φύσεως δαπάνες. Κατά γενική παραδοχή πάλι, έχουμε στήσει ένα κράτος εξαιρετικά πολυάνθρωπο και εξοργιστικά σπάταλο. Και αυτό το καλαμπούρι με τις πανάκριβες εθελούσιες εξόδους πρέπει να σταματήσει. Εδώ και τώρα, όπως λέγαμε παλιότερα. Δεν μπορούν 300 άνθρωποι στο λιμάνι του Πειραιά να εκβιάζουν και η κυβέρνηση να υποκύπτει στους εκβιασμούς τους. Να δίνει 300.000 ευρώ σε καθένα τους για να μας αδειάσουν τη γωνιά. Αυτά είναι απαράδεκτα πράγματα. Και προκλητικά. Και προσβλητικά για τους άνεργους, τους χαμηλά αμοιβόμενους και τη γενιά των 700 ευρώ. Και αν αυτό είναι απόρροια του Νόμου που θέσπισε η Νέα Δημοκρατία, ας τον αλλάξει το ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό άλλωστε τους ψήφισε ο λαός. Για να κάνουν τομές και να κυβερνήσουν με θάρρος και γενναιότητα. Εδώ δεν δίστασε η κυβέρνηση να διώξει 30.000 παιδιά, καταργώντας τα stages, στους 300 λεβέντες του Πειραιά θα σταματήσει; Εκτός και αν ισχύει και πάλι το δίκαιο του ισχυρού και ο φόβος του ΚΚΕ με την Αλέκα να έχει ζωστεί τα άρματα.

Ένα μικρό παράδειγμα είναι οι λιμενεργάτες, αφού καθημερινά βλέπουν το φως της δημοσιότητας εξωφρενικά μεγάλες απολαβές που λυμαίνονται εκατοντάδες, αν όχι χιλιάδες, ευνοημένοι. Οι τραπεζίτες με τους παχυλούς μισθούς και τα υπέρογκα μπόνους, ο ΟΠΑΠ με τις προκλητικές αμοιβές, τα ΕΛΠΕ, ο ΟΤΕ, η ΕΡΤ, η Βουλή με τις χαριστικές προσλήψεις και τους 16 μισθούς, και δεν ξέρω πόσοι άλλοι. Οι στρατιές που εκμεταλλεύονται τις εθελούσιες εξόδους, που αφού πάρουν ένα υψηλότατο πριμ βγαίνουν νεότατοι στη σύνταξη, επιβαρύνοντας και άλλο τα ήδη προβληματικά ταμεία. Οι χιλιάδες αμοιβόμενες επιτροπές, οι διοικητές και οι πρόεδροι με τις ιδιαιτέρες, τους οδηγούς και τα αυτοκίνητα. Οι επιχορηγήσεις σε, ων ουκ έστιν αριθμός, απίθανους συλλόγους, σωματεία, ενώσεις και παραενώσεις. Αυτά βλέπουν οι Ευρωπαίοι και τους σηκώνεται η τρίχα κάγκελο. Και μας εκβιάζουν μετά. Και μας απειλούν και μας βρίζουν. Μαχαίρι στις δαπάνες λοιπόν. Παντού. Για να πειστεί ο φτωχός που τα βγάζει πέρα με το ζόρι να ξαναβάλει το χέρι στην τσέπη, πιο βαθιά αυτή τη φορά.

Δημόσια διαβούλευση για τα οικονομικά μέτρα

Αν και ακούγεται κάπως παράλογο, γιατί στην ουσία μας καλούν «πες τη γνώμη σου με ποιο τρόπο ή θα μου τα δώσεις ή θα σου τα πάρω», εντούτοις θα υποκύψω στον πειρασμό. Το Υπουργείο Οικονομικών έχει αναρτήσει ήδη στο διαδίκτυο ικανό αριθμό προτάσεων για την αναμόρφωση του φορολογικού συστήματος, τα οποία θα σχολιάσω παρακάτω. Απουσιάζουν ωστόσο ορισμένα τα οποία είναι καθοριστικά.

Α. Ο ΦΠΑ, μια βασική πηγή των φορολογικών εσόδων, θα πρέπει να επιβληθεί παντού χωρίς εξαιρέσεις. Σε γιατρούς, δικηγόρους, φροντιστήρια, ιδιωτικά σχολεία και γενικά σε όσους τα έχουν καταφέρει να απαλλάσσονται μέχρι σήμερα.

Β. Ταμειακές μηχανές παντού. Ο κόσμος έχει ήδη πειστεί για την αναγκαιότητα των μέτρων και έχει αποδυθεί στον αγώνα συλλογής τους. Απομένει να υποχρεωθούν οι πάντες να τις εκδίδουν.

Γ. Καταπολέμηση φοροδιαφυγής. Εδώ δεν χωρούν αστεία. Ίσως θα πρέπει να ποινικοποιηθεί η φοροδιαφυγή ώστε, εκτός των διοικητικών κυρώσεων, να υπάρχει και ο φόβος του εισαγγελέα. Ίσως επίσης θα πρέπει να καταστούν συνυπεύθυνοι και οι ίδιοι οι καταναλωτές. Ο φόβος επιβολής προστίμου, επιτόπου, για τη μη λήψη αποδείξεων, ίσως να αποθαρρύνει όσους μπαίνουν στον πειρασμό να ωφεληθούν από μια μικρή έκπτωση αντί αποδείξεως. Αυτά. Πάμε τώρα στα προτεινόμενα μέτρα.

Για λόγους οικονομίας διατηρώ την αρίθμηση όπως έχει αναρτηθεί στο διαδίκτυο και εκφράζω τις απόψεις μου για το κάθε θέμα, απαντώντας στην ουσία στις ερωτήσεις που τίθενται.

Φορολογία εισοδήματος φυσικών προσώπων

1. Πράγματι απαιτείται μία ενιαία, προοδευτική, τιμαριθμοποιημένη φορολογική κλίμακα για όλα τα εισοδήματα, από όποια πηγή και αν προέρχονται, χωρίς εξαιρέσεις που θα οδηγήσουν σε καταστρατήγηση και με ένα ελάχιστο αφορολόγητο, κοινό για όλες τις κατηγορίες φορολογουμένων.

2. Είναι σωστό το μέτρο της επέκτασης του αφορολόγητου ποσού βάσει αποδείξεων για όλα τα αγαθά και τις υπηρεσίες, εκτός φυσικά από την αγορά ακινήτων γενικά, αυτοκινήτων, σκαφών αναψυχής κλπ.

3. Πρέπει να καταργηθεί η αυτοτελής φορολόγηση μερισμάτων από μετοχές και των διανεμόμενων σε φυσικά πρόσωπα κερδών των επιχειρήσεων και να ενταχθούν όλα στην ενιαία κλίμακα.

4. Να καταργηθούν τα πάσης φύσεως αυτοτελώς φορολογούμενα εισοδήματα τα οποία πρέπει να ενταχθούν στην ενιαία κλίμακα. Να παραμείνουν μόνο εκείνες οι φοροαπαλλαγές που άπτονται κοινωνικής ευαισθησίας.

5. Ο οποιοσδήποτε εξωλογιστικός ή τεκμαρτός προσδιορισμός εισοδημάτων είναι άδικος διότι στιγματίζει άκριτα και επιβαρύνει υπέρμετρα ολόκληρες κατηγορίες επαγγελματιών που, μεσούσης της κρίσεως, προσπαθούν να επιβιώσουν. Τέτοιου είδους προσδιορισμός νοείται μόνο σε σοβαρές φορολογικές παραβάσεις.

6. Η φορολόγηση της υπεραξίας από βραχυχρόνιες χρηματιστηριακές συναλλαγές μόνο ζημιά θα προκαλέσει. Ενώ θα αποφέρει ελάχιστα έσοδα, θα πλήξει το ήδη χειμαζόμενο Χρηματιστήριο.

7. Είναι σωστή η κατάργηση του ΕΤΑΚ και η αντικατάστασή του από τον Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας. Δεν θα πρέπει να εξαιρείται καμία κατηγορία ακινήτων. Θα πρέπει να αφήνει αφορολόγητη την πρώτη κατοικία μέχρι 200 τ.μ. και η φορολόγησή της θα πρέπει να αρχίζει από τα 500.000 ευρώ. Η κλίμακα θα πρέπει να είναι κλιμακούμενη και ανεκτή. Η ακίνητη περιουσία που εκμεταλλεύονται οι ιεροί ναοί, οι μονές, τα κοινωφελή ιδρύματα κλπ, θα πρέπει να φορολογείται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που φορολογούνται και τα φυσικά πρόσωπα.

8. Ναι στην επαναφορά του Φόρου Κληρονομίας και των Γονικών Παροχών με υψηλότερο αφορολόγητο, το οποίο θα πρέπει να ανέρχεται στο ύψος τουλάχιστον της πρώτης κατοικίας. Επίσης η κλίμακα θα πρέπει να είναι κλιμακούμενη και ανεκτή.

9. Τα ακίνητα στις μέρες μας έχουν φορτωθεί με πλειάδα φόρων. Θα πρέπει να καταργηθούν όλοι και να αντικατασταθούν από ένα.

10. Ένα τεράστιο θέμα υφίσταται με τις ιδιοκτησίες των offshore εταιρειών. Εκεί θα πρέπει να καταγραφούν όλα τα ακίνητα. Να αναβρεθούν και να φορολογηθούν οι πραγματικοί ιδιοκτήτες. Αυτοί δηλαδή που τα νέμονται και τα χρησιμοποιούν.

Φορολογία εισοδήματος νομικών προσώπων

11. Η διαφοροποίηση προς τα πάνω των συντελεστών φορολόγησης των διανεμομένων και αδιανέμητων κερδών, θα πλήξει την επιχειρηματικότητα και τις επενδύσεις. Άλλωστε είναι γνωστό πως η αύξηση των φόρων δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην και αυξημένα έσοδα. Μάλλον ύφεση προκαλεί.

12. Να καταργηθούν όλες οι φοροαπαλλαγές.

13. Να καταργηθεί ο Κώδικας Βιβλίων και Στοιχείων και να ενσωματωθούν οι απαραίτητες διατάξεις στη φορολογία εισοδήματος.

14. Να φορολογούνται όπως και τα φυσικά πρόσωπα.

Νομοθετικά μέτρα για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής

Όπως ανάφερα και παραπάνω ίσως θα πρέπει να ποινικοποιηθεί η φοροδιαφυγή, ούτως ώστε, εκτός από τις διοικητικές κυρώσεις, να υπάρχει και ο φόβος του εισαγγελέα. Επίσης η παρουσία ελεγκτών με το δικαίωμα να υποβάλουν επιτόπου πρόστιμα σε καταναλωτές που δεν έχουν πάρει απόδειξη, θα βοηθήσει αποτελεσματικά.

15. Να καταγράφονται όλα τα περιουσιακά στοιχεία και ο τρόπος απόκτησης τους.

16. Η διεξαγωγή εμπορικών συναλλαγών από μια αξία και πάνω αποκλειστικά με χρέωση/ πίστωση επαγγελματικών τραπεζικών λογαριασμών, μόνο τις τράπεζες θα ευνοήσει και θα τις καταστήσει ακόμη περισσότερο κυρίαρχες της αγοράς. Μόνο οι αποτελεσματικοί έλεγχοι θα μπορούσαν να περιορίσουν το φαινόμενο των εικονικών συναλλαγών.

17. Να επιβληθεί φορολογία τέτοια που να καθιστά ασύμφορες τις offshore εταιρείες.

19. Καλό το μέτρο, αλλά δεν είναι αρκετό. Έχω αναφερθεί και παραπάνω στις προτάσεις μου για την πάταξη της φοροδιαφυγής.

20. Να υποβάλλονται ηλεκτρονικά οι φορολογικές δηλώσεις, είτε μέσω ΚΕΠ, είτε μέσω λογιστικών/φοροτεχνικών γραφείων, υπό την προϋπόθεση ότι θα ελέγχονται ως προς την ακρίβεια των στοιχείων που δηλώνονται.

21. Σαν γενική αρχή είναι σωστή, όμως υπάρχει διαφοροποίηση πηγών εισοδημάτων από έτος σε έτος, χωρίς να είναι γνωστό εκ των προτέρων.

22. Ναι.

23. Αλλαγή διοικητικής δομής-πλήρης μηχανοργάνωση. Και κυρίως να επιστρέψει η Εφορία στα θεσμικά της καθήκοντα, που δεν είναι άλλα από τους συνεχείς ελέγχους για την πάταξη της φοροδιαφυγής και τη βεβαίωση των φόρων.

Ειδικές κατηγορίες φόρων

25. Έγινε της μόδας τώρα τελευταία καθετί που περιέχει τη λέξη πράσινο. Όμως κάθε επιβολή καινούριου φόρου είναι εκ του πονηρού. Και όπως ανάφερα παραπάνω οι αυξημένοι φόροι οδηγούν σε ύφεση. Και όταν ο άλλος δεν έχει να πληρώσει, λογικό είναι κάποια στιγμή να σου πει το, «ουκ αν λάβεις…»

Μια εξήγηση

Γεια σας! Χαθήκαμε τελευταία. Πέρασαν μέρες αρκετές, τι μέρες, μήνες πέρασαν, από τότε που έχουμε να επικοινωνήσουμε. Εξαιτίας μου, φυσικά. Βέβαια, έχω και εγώ τα δίκια μου. Μια οι αναδουλειές, μια που φράγκα δεν υπάρχουν, πού διάθεση για άρθρα και σχολιασμούς. Αλλά αυτά τα ξεπερνούμε συνήθως με ένα «την υγειά μας να ’χουμε» και πάμε παρακάτω.

Είχα ωστόσο και άλλες ασχολίες περισσότερο ευχάριστες. Πρώτα πρώτα το μυθιστόρημα που με βασάνιζε καιρό, τελειώνει επιτέλους. Και ύστερα, η συνεργασία μου με τον εκδοτικό οργανισμό Λιβάνη. Τα βιβλία μου «Όπως τ’ όνειρο», «Η Αδελφότης των Στεναγμών» και το ανέκδοτο «Ψυχαρίδα», άρεσαν, κατά τα φαινόμενα, στους αναγνώστες και πριν από κάποιες μέρες, στις 18 Νοέμβρη συγκεκριμένα, υπόγραψα συμβόλαιο με τον γνωστό οίκο. Αυτά σαν οφειλόμενη εξήγηση για την απουσία μου.

Επεισόδια

Δεν μπορώ να αποφύγω τον πειρασμό, δυστυχώς. Κι ας πονά. Κι ας με καίει. Πάει ένας χρόνος από τότε που ένα δεκαπεντάχρονο παιδί, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος, έπεφτε νεκρό από τη σφαίρα ενός Ράμπο. Σοκαρίστηκε το πανελλήνιο. Και πόνεσε και έκλαψε και εξαγριώθηκε. Και στον χρόνο απάνω δεν το ξέχασε. Ουδείς. Ούτε οι συμμαθητές του, ούτε οι συνομίληκοί του, ούτε οι μεγαλύτεροι. Που είχαν κάθε δικαίωμα να το τιμήσουν. Να συγκεντρωθούν. Να βροντοφωνάξουν «όχι άλλη βία πια». Όχι άλλοι νεκροί. Αυτός ο τόπος τους χρειάζεται τους νέους. Τους έχει ανάγκη. Και κάτι ακόμα. Έχει δικαίωμα να τιμά τους νεκρούς του. Να ζητά επιτακτικά τα αυτονόητα, να μάχεται γι’ αυτά. Ειρηνικά όμως. Μέσα στα πλαίσια της λογικής και της δημοκρατίας, που για να στεριώσει έχει ποτιστεί με πολύ αίμα.

Έχει υποχρέωση όμως αυτή τη δημοκρατία να την προστατεύσει και να τη διαφυλάξει. Από τους μισαλλόδοξους, τους καιροσκόπους, τους υποκινούμενους. Τους ταραξίες κάθε μορφής και είδους. Από αυτούς που δεν έχουν μάθει να σέβονται ούτε τον εαυτό τους. Που το μόνο που γνωρίζουν καλά είναι να σπούνε, να καίνε, να καταστρέφουν, να λεηλατούν. Μαγαζιά, τράπεζες, πανεπιστήμια, κρατική περιουσία. Έλεος πια!

Χτες πάλι κατέλαβαν την Πρυτανεία. Και τη Νομική και το Πολυτεχνείο. Έστειλαν στην εντατική τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου της Αθήνας, έκαψαν τη σημαία. Αιδώς! Αν τη γνωρίζουν τη λέξη. Αν ξέρουν τι σημαίνει. Ας μπει ένα τέλος επιτέλους. Με όλους αυτούς που επιμένουν να υποστηρίζουν πως έχουμε πόλεμο και εσωτερική κατοχή. Και πως οι αστυνομικοί δεν είναι οι ταγμένοι να προστατεύουν τον πολίτη και την τάξη, αλλά οι εσωτερικοί εχθροί που πρέπει να εξοντωθούν.

Νεοδημοκρατικά

Εδώ τι να πεις, που σηκωθήκανε τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι. Και όμως, το χτύπησαν. Ξεκίνησε η Ντόρα με τον αέρα του νικητή, χίλιες υπογραφές μάζεψε στο άψε σβήσε, και νόμισε πως θα καταλάβει εξ εφόδου τα χειμερινά ανάκτορα. Αλλά η αλαζονεία και η μεγάλη σιγουριά είναι σύμβουλοι κακοί. Συμφώνησε με την τροποποίηση του καταστατικού, πήγε στη βάση κι απόμεινε να βλέπει την πλάτη του Σαμαρά. Γιατί άραγε; Γιατί δεν έλαβε υπόψη της την οργή του Νεοδημοκράτη που τον αλάλιασαν τόσα χρόνια. Γιατί δεν διαχώρισε έγκαιρα τη θέση της από την προηγούμενη κυβέρνηση. Γιατί κατηγορήθηκε πως στην αγκάλη της βρήκαν καταφύγιο όλα τα μπουμπούκια που εξέθρεψε η περασμένη εξαετία. Γιατί, γιατί ο οργισμένος Νεοδημοκράτης απλά ζητά εξιλαστήρια θύματα ακόμη. Μπορεί να μας πλήγωσε σαν Κρητικούς το αποτέλεσμα, αλλά δυστυχώς δεν αλλάζει.

Μετεκλογικά

Μήνες έχουμε να τα πούμε. Πριν από τις εκλογές τις 4 Οκτώβρη. Και από τότε έγινε… και τι δεν έγινε! Καταρχάς, χάσαμε τη Νέα Δημοκρατία, στοπ. Και την πρωθυπουργάρα μας, τον Κώστα Καραμανλή, τον καταλληλότερο, καλέ! Τον αρχιερέα της κάθαρσης, όπως είχε χαρακτηρίσει τον εαυτό του και εντός του Κοινοβουλίου, μάλιστα. Αυτόν που θα κυβερνούσε σεμνά και ταπεινά, επειδή έφερε το θείο χάρισμα και είχε το ηθικό πλεονέκτημα. Αυτόν που την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια όταν αντιλήφθηκε πως δεν πάει άλλο.

Στη μέση της κοινοβουλευτικής περιόδου προκήρυξε εκλογές για να τις χάσει και να γλιτώσει. Μια κι έξω, όπως λέει. Και τώρα, στον άφθονο χρόνο που θα έχει, θα βλέπει με την ησυχία του όσα dvd τραβάει η ψυχή του, θα παρακολουθεί την ομάδα του, θα πίνει τα ουζάκια του. Όχι θα κάτσει να σκάσει! Έδωσε όμως και μια ευκαιρία στον κάθε πικραμένο να χαρεί. Που έριξε μαύρο και το φχαριστήθηκε η ψυχούλα του. Γιατί οι δέκα μονάδες και πάνω, διαφορά, δεν είναι και λίγο, εδώ που τα λέμε.

Και ήλθε ο Γιώργος στα πράγματα. Έτσι όπως το ακούσατε. Γ ι ώ ρ γ ο ς. Και αυτά τα Γιωργάκη που ξέρατε μέχρι χθες, να τα ξεχάσετε. Γιατί ο άνθρωπος έδειξε πως και σχέδιο έχει, και πυγμή διαθέτει, και θέληση να κάνει πέντε πράγματα μαζεμένα. Εντάξει. Του ήρθαν λίγο βολικές οι συγκυρίες. Είχαν αλαλιάσει το πόπολο τα σκάνδαλα, τα ομόλογα, οι κουμπάροι, τα Βατοπέδια, πήρε ανάποδες και άντε φέρτο βόλτα μετά. Σου λέει, τελευταία ευκαιρία το ΠΑΣΟΚ κι αν μας δουλέψει και αυτό, εδώ είμαστε πάλι. Το ένα ήταν αυτό. Το δεύτερο οι αμυδρές ελπίδες που έδωσε στον λαό, τον παραζαλισμένο από την αναδουλειά, την ανέχεια, την κοροϊδία και την κακομοιριά. Βέβαια, παρέλαβε διαλυμένο το κράτος και τα ταμεία αδειανά.

Όμως, φύσηξε φρέσκος αέρας στο Μαξίμου, έφυγε η μπόχα, διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη η καμαρίλα. Με την πρώτη έκοψε τον βήχα σε όσους ονειρευόντουσαν τιμές και μεγαλεία. Πάνε οι νοοτροπίες οι παλιές. Και οι παράγοντες και οι κομματάνθρωποι. Και ας βρυχάται και ας απειλεί το βαθύ ΠΑΣΟΚ. Τέρμα οι λιμουζίνες με την πρώτη, χιλιοτετρακοσάρι κι αν σ’ αρέσει, τέρμα οι σπατάλες, τέρμα κι οι ρεμούλες. Διαφάνεια παντού επαγγέλλεται, ΑΣΕΠ και των γονέων, δίκαιη φορολόγηση, πραγματικό πόθεν έσχες.

Έχει προβλήματα πολλά να αντιμετωπίσει. Βουνά ολόκληρα. Και γκρίνιες και απογοητεύσεις. Όμως το στίγμα και η ενέργεια που εκπέμπει αυτή η κυβέρνηση δεν παύουν να είναι στοιχεία πέρα για πέρα θετικά. Αγωνιά ο παραζορισμένος λαός. Βιάζεται και με το δίκιο του. Όμως από την άλλη, πρέπει να κάνει υπομονή, γιατί η νέα κυβέρνηση από τη μια δεν διαθέτει κανένα μαγικό ραβδί και από την άλλη έχει να αντιμετωπίσει του κόσμου τις αντιδράσεις. Εδώ, με το καλημέρα, της την έπεσε το ΚΚΕ, τόσο στο Υπουργείο Εργασίας, όσο και στο Λιμάνι του Πειραιά. Και στον Περισσό η Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ’ αγγόνια. Έτσι ακριβώς. Δεν θα κάνει αντιπολίτευση, λέει, ούτε θα προτείνει λύσεις, αλλά πόλεμο. Γιατί πάει η Νέα Δημοκρατία, μας τελείωσε, κέρδισε το ΠΑΣΟΚ και έχασε τη βολή της. Και από κοντά η Ενωμένη Ευρώπη. Αλμούνια και Τρισέ που τρώνε τα λυσακά τους. Πεντέμισι χρόνια, λέει, τους κοροϊδεύαμε και αυτοί δεν σηκώνουν τέτοια και τα λοιπά και τα λοιπά. Πήγε ο Γιώργος να δώσει ένα βοήθημα στους ασθενέστερους και αυτό χωρίς κόστος για τον δημόσιο κορβανά, από την έκτακτη εισφορά βγήκε, και πέσανε πάνω του να τον φάνε. Είναι να μην τους πεις τώρα, Αλογοσκούφης, καλή του ώρα, που σας χρειάζεται!

Βέβαια, εξήντα μέρες και κάτι, και πρόλαβε να έχει κι αυτός τις αστοχίες του. Άμα μοιράσουν αρμοδιότητες οι Υπουργοί με τους Υφυπουργούς, να μου τηλεγραφήσεις. Αμ, το άλλο; Για Γενικούς Γραμματείς ξεκίνησε, ξέρεις τώρα, μέσω ίντερνετ και τέτοια, κι έπεσε τέτοιο μπέρδεμα, που όρεξη να έχεις να γελάς. Άντε, συντρόφια, και καλά ’νιάμηνα, που λένε.